Humagikgik si Max. Pinagkrus ni Alex ang kanyang mga braso.
“Sino ka?” tanong ni Alex.
Humarap si Emily kay Richard. “Magaling na tanong. Sino ako?”
Mukhang mas gugustuhin pa ni Richard na makipagnegosasyon sa mga dayuhang mamumuhunan kaysa magpaliwanag. “Si Emily ito. Mananatili siya rito nang ilang panahon.”
“Yarka ka ba?” tanong ni Alex.
“Hindi,” agad na sabi ni Emily. “Ako ay isang pansamantalang nasa hustong gulang na nangangailangan ng agarang pangangalaga.”
Kumunot ang noo ni Max. “Anong ibig sabihin niyan?”
“Ibig sabihin, pipigilan kita sa pagkain ng mga pancake na gawa sa sabon, pagtalon mula sa mga muwebles, at paggawa ng mga krimen laban sa mga unan.”
Ngumisi si Max. “Gusto ko siya.”
Hindi ngumiti si Alex. “Umiyak ang huling yaya sa laundry room.”
Yumuko si Emily para magkapantay ang tingin niya sa lalaki. “Kung gayon, hindi na natin ako tatawaging yaya. Tatawagin na lang natin akong Emily. At hindi ako umiiyak sa mga laundry room maliban na lang kung kinakain ng dryer ang medyas ko.”
Tiningnan siya ni Alex nang matagal. “Kakaiba ka.”
“Salamat. Pinaghirapan ko ‘yan.”
Sa unang pagkakataon, napanganga si Alex.
Napansin ito ni Richard. Nakita ni Emily na napansin niya ito, at bigla niyang naintindihan kung bakit mukhang desperado na ito sa ulan. Nasa mansyon na ito ang lahat maliban sa init. May mga laruan, espasyo, tauhan, at pera ang mga lalaki, ngunit parang wala sa sarili ang hangin dahil sa tawanan.
Nang gabing iyon, itinuro ni Richard si Emily sa isang silid-panuod na mas malaki pa sa buong lumang apartment niya. May kama na sapat ang laki para sa isang pamilya ng mga oso, isang aparador na maaari sana niyang paupahan, at tanawin ng hardin na mukhang pininturahan.
“Pag-uusapan natin ang mga patakaran bukas,” sabi ni Richard mula sa pintuan.
“Ah, mabuti,” sagot ni Emily. “Sandali kong naisip na ang pakikipagtalik sa isang estranghero pagkatapos ng isang pekeng alok ng kasal ay maaaring hindi nakabalangkas.”
Nanatiling seryoso ang mukha niya, ngunit bahagyang lumambot ang mga mata niya. “Magpahinga ka na, Miss Harper.”
Pagkaalis niya, umupo si Emily sa gilid ng kama, basang-basa, pagod na pagod, at takot na takot. Ngunit sa unang pagkakataon nang araw na iyon, hindi siya giniginaw.
“Sige,” bulong niya sa sarili. “Lumipat ka sa mansyon ng isang milyonaryo para magpanggap na asawa niya at paandarin ang maliliit niyang buhawi. Ano kayang posibleng magkamali?”
Kinabukasan ay sinagot siya nito.
Nagising si Emily sa amoy ng usok.
Tumakbo siya pababa at nadatnan si Alex na nakatayo sa isang bangkito malapit sa kalan, may hawak na kawali na may matinding determinasyon. Sa tabi niya ay may isang mangkok na puno ng harina, tubig, at isang bagay na kulay asul.
“Magandang umaga,” dahan-dahang sabi ni Emily. “Pakisabi naman po sa akin na hindi iyan detergent.”
Mukhang nasaktan si Alex. “Nakasaad doon na pulbo.”
“Oo, mahal ko, pero hindi lahat ng pulbos ay pagkain. May pulbos na nakakalinis ng damit mo, at may pulbos na nakakapagreklamo sa bituka mo.”
Tumakbo papasok si Max habang hawak ang pusa ng pamilya sa isang braso at isang jump rope sa kabila.
“Emily, ayaw ng mga pusa ng ehersisyo!”
Umungol ang pusa.
Tiningnan ni Emily ang kusina, ang usok, ang sabong panlaba, ang nakulong na pusa, at ang dalawang batang lalaking nanonood sa kanya na parang hinahamon siyang sumabog.
Sa halip, tumawa siya.
Hindi dahil nakakatawa, kahit na nakakatawa nga. Tumawa siya dahil baka matulad siya sa ibang nasa hustong gulang na dumaan sa bahay na ito at umalis dahil sa galit.
“Bagong tuntunin,” sabi niya, sabay patay ng kalan. “Bawal magluto nang hindi ako kasama, bawal magtali ng mga buhay na nilalang, at bawal mag-eksperimento bago mag-almusal maliban na lang kung ang lahat ng kalahok ay may mga pinirmahang consent form.”
“Ano ang consent form?” tanong ni Max.
“Ibig sabihin, ang pusa ay makakakuha ng boto.”
Tinitigan siya ni Alex. “Hindi ka galit?”
“Lubos akong nag-aalala,” aniya. “May pagkakaiba.”
Pagpasok ni Richard sa kusina na nakasuot ng maitim na suit, nakagawa na si Emily ng totoong pancake, napalaya na ang pusa, at nakumbinsi na ang mga batang lalaki na umupo sa mesa.
Huminto si Richard sa may pintuan na parang maling bahay ang napuntahan niya.
Tahimik na kumakain si Max. Si Alex naman ay nagbubuhos ng syrup nang may kakaibang pag-iingat. Nakahiga ang aso sa ilalim ng mesa, umaasang may mangyayaring trahedya.
“Magandang umaga,” sabi ni Richard.
“Magandang umaga po, boss,” sagot ni Emily. “Gusto niyo po ba ng kape, o gusto niyo po ba ng detergent smoothie?”
Tiningnan ni Richard ang mangkok sa lababo. “Gusto ko bang malaman?”
“Hindi,” mabilis na sabi ni Alex.
Iniabot ni Emily ang isang plato kay Richard. “Kumain ka na. Mukha kang taong iniisip na ang almusal ay isang opsyonal na software update.”
“May meeting ako.”
“May mga batang kumakain ng pancake sa mesa nang hindi nagpapaningas ng apoy. Pahalagahan ang himala.”
Tumawa ang mga lalaki. Umupo si Richard.
Ito ang naging unang kainan sa loob ng ilang buwan kung saan walang sumisigaw.
Sa mga sumunod na linggo, nalaman ni Emily na hindi naman pala masama ang mga batang lalaki ng Lancaster. Sila ay malungkot, matatalino, at sinusubok ang bawat matatanda kung sino ang unang aalis. Naging matapang si Alex dahil masyado niyang naaalala ang pagkamatay ng kanyang ina at kaunti lang ang tungkol sa kahinahunan bago ito. Nagdulot ng kaguluhan si Max dahil mas mabilis na nakakuha ng atensyon ang kaguluhan kaysa sa kalungkutan.
Kaya binigyan sila ni Emily ng istrukturang binalot ng katatawanan.
Ginawa niyang mga kompetisyon ang mga gawain sa bahay, ang oras ng pagtulog ay isang lihim na misyon, at ang takdang-aralin ay ginawang mga labanan laban sa “masamang kaharian ng mga fraction.” Nagsunog siya ng toast, kumanta nang hindi maayos, sumayaw gamit ang mop, at ginawang mas parang tahanan ang engrandeng mansyon kung saan hindi na kailangang magmukhang museo ang mga pagkakamali.
Nanood si Richard mula sa pintuan.
Noong una, nagmasid siya nang may paghihinala. Pagkatapos ay may pagkagulat. Pagkatapos ay may isang bagay na hindi mapangalanan ni Emily.
Isang hapon, natagpuan niya itong nakatayo sa may bintana ng hardin habang hinahabol ng mga batang lalaki ang aso patawid sa damuhan.
“Alam mo,” sabi niya, sabay lapit sa kanya, “nararamdaman ng mga bata kapag pisikal kang naroroon ngunit emosyonal na nakakulong sa isang boardroom.”
Hindi siya tumingin sa kanya. “Ako ang nagsusustento sa kanila.”
“Oo. Ang ganda. Pero hindi niyayakap ng mga bata ang mga bank account.”
Naninikip ang kanyang panga. “Sa tingin mo ba hindi ko alam ‘yan?”
Pinagsisihan ni Emily ang matalas na salita niya nang makita niya ang sakit sa mukha nito.
“Sa tingin ko,” mas malumanay niyang sabi, “natatakot kang mahalin sila nang sobra dahil alam mo na ang pakiramdam ng mawalan ng isang tao.”
Lumingon si Richard. Sandaling hubad ang kaniyang ekspresyon.
Pagkatapos ay bumalik ang pader.
“Namatay ang asawa kong si Claire sa isang aksidente sa sasakyan habang nasa Tokyo ako at nagsasagawa ng kontrata,” aniya. “Hindi ko siya naabutan noong huli kong tawag dahil nasa conference room ako. Simula noon, sinikap kong huwag makaligtaan ang anumang mahalaga.”
Tumingin si Emily sa mga bata. “Dahil ba lagi kang nagtatrabaho?”
Lumamig ang boses niya. “Sa pamamagitan ng pagtiyak na hindi sila kailanman magkukulang ng anuman.”
“Kulang ka nila.”
Naantala ang sentensya sa pagitan nila.
Inaasahan ni Emily na tatanggalin niya ito sa trabaho. Sa halip, ibinalik niya ang tingin sa hardin, kung saan nakadapa si Max sa damuhan habang tumatawa at si Alex naman ay nagkukunwaring walang pakialam habang tumatawa rin.
“Hindi ko alam kung paano ako makakabalik,” sabi ni Richard.
Lumambot ang puso ni Emily. “Kung gayon, magsimula sa maliit. Kumain ng hapunan nang hindi gumagamit ng telepono. Hayaang ipaliwanag ni Max ang mga dinosaur kahit na mali ang lahat ng katotohanang nakukuha niya. Tanungin si Alex kung ano ang binabasa niya at huwag mo siyang itama kapag nagkukunwari siyang hindi niya ito gusto.”
Natahimik si Richard.
Pagkatapos ay sinabi niya, “Parang madali lang naman ang ginagawa mo.”
“Hindi naman. Pero hindi rin naman ang pagpapanggap na walang nararamdaman habang buhay.”
Nang gabing iyon, kumain si Richard kasama nila. Tumunog ang kanyang telepono nang tatlong beses. Hindi niya ito pinansin.
Unang napansin ni Max. “Tay, namamatay na ang telepono mo.”
“Hindi,” sabi ni Richard. “Puwede naman itong maghintay.”
Tinitigan siya ni Alex na parang mas kahanga-hanga ito kaysa sa mahika.
Itinago ni Emily ang kanyang ngiti sa likod ng isang basong may tubig.
Ngunit ang kaligayahan, di nagtagal ay nalaman niya, ay may paraan ng pag-akit sa mga taong ayaw makita ito sa iba.
Dumating si Rebecca Whitmore isang maliwanag na umaga ng Martes suot ang pulang bestida na gawa sa disenyo ng mga tagagawa, puting salaming pang-araw, at ang kumpiyansa ng isang babaeng hindi pa nasabihan ng hindi sa wikang iginagalang niya.
Binuksan ni Emily ang pinto sa harap na may harina sa pisngi at may hawak na spatula.
Tiningnan siya ni Rebecca mula ulo hanggang paa. “Ikaw siguro ang bagong katulong.”
Ngumiti si Emily. “Ikaw siguro ang dating problema.”
Tumalim ang ngiti ni Rebecca. “Pasensya na?”
“Pasensya na. Reflex. Ang ibig kong sabihin, maligayang pagdating.”
Tumakbo si Max papasok sa pasilyo. “Tiya Rebecca!”
Dumaan si Rebecca kay Emily at lumuhod dala ang dalawang mamahaling laruang kotse. Magalang na tinanggap ng mga lalaki ang mga regalo, ngunit nanigas ang mga balikat ni Alex.
Napansin ito ni Emily.
Napansin ni Rebecca na napansin ito ni Emily.
“Hindi nabanggit ni Richard na napaka… kaswal mo pala,” sabi ni Rebecca.
Tumingin si Emily sa kanyang apron. “Dahil magalang siya kapag hindi siya tinitigasan ng katawan.”
Nabulunan si Alex sa kakatawa.
Naningkit ang mga mata ni Rebecca. “Nasaan si Richard?”
“Sa opisina niya.”
Naglakad palayo si Rebecca na parang si Emily ay parang isang muwebles.
Maya-maya, narinig ni Emily ang pagsara ng pinto ng opisina at ang boses ni Rebecca ay lumambot at naging parang isang nakalalasong bagay.
“Richard, mahal. Hindi ka talaga makapaniwalang nabibilang pala sa buhay mo ang babaeng ito.”
Dapat sana ay umalis na si Emily. Hindi niya ginawa.
Mahina at matatag na sagot ni Richard. “Mas marami nang nagagawa si Emily para sa pamilya ko kaysa sa kahit sino sa mga nakalipas na taon.”
“Pamilya mo?” natatawang sabi ni Rebecca. “Siya yung waitress na kinuha mo noong bagyo.”
“Hindi siya sa iyo para humusga.”
Napaatras si Emily mula sa pinto, nagulat sa init sa boses nito.
Nang gabing iyon, ang pagbisita ni Rebecca ay nagtagal sa bahay na parang pabangong iniispray sa usok. Hindi mapakali ang mga bata. Si Richard ay kinakabahan. Si Emily ay naiinis sa mga kadahilanang tila hindi komportable at personal.
“Gusto ka pa rin niya,” sabi ni Emily nang matagpuan niya si Richard sa library.
Tumingala siya mula sa kaniyang tablet. “Maraming bagay ang gusto ni Rebecca.”
“Hindi iyon ang sagot.”
“Hindi. Ayaw niya sa akin. Gusto niya ang bersyon ng buhay ko na maganda ang dating mula sa malayo.”
Naupo si Emily sa tapat niya. “Bakit ka niya ipinakasal?”
Nakatitig si Richard sa madilim na bintana. “Dahil pagkamatay ni Claire, sinabi sa akin ng lahat na kailangan ng mga anak ng isang ina at kailangan ko naman ng isang angkop na kapareha. Angkop naman si Rebecca.”
“Iyan ang pinaka-hindi romantikong pangungusap na narinig ko.”
“Hindi ako naghahanap ng romansa.”
“At ngayon?”
Naputol ang tanong bago pa man ito mapigilan ni Emily.
Tumingin sa kanya si Richard, at nagbago ang katahimikan.
“Ngayon,” maingat niyang sabi, “sinusubukan kong unawain ang hinahanap ko.”
Mabilis na tumayo si Emily. “Sige, good luck sa imbestigasyon, Detective Robot. Matutulog na ako.”
Tumakas siya bago pa man niya makitang namumula ang mukha niya.
Naging mas mahirap ang pekeng kasal pagkatapos noon dahil mas madaling matukoy ang mga pekeng bahagi kaysa sa mga tunay.
Mas maaga nang umuwi si Richard. Hindi siya mahilig maglaro ng soccer sa bakuran. Nalaman niya na ayaw ni Max ng mga gisantes, mahilig si Alex sa mga misteryo, at umiinom si Emily ng kape na sobrang asukal na parang isang krimen sa panghimagas. Natawa siya minsan nang madulas si Emily sa isang laruang kotse at nagbigay ng isang madrama na talumpati mula sa sahig tungkol sa pagtataksil at maliliit na gulong.
Tinatawag siyang “Em” ng mga lalaki kapag masaya sila at “Emily” naman kapag natatakot sila.
Pagkatapos, isang Sabado, ni-record ni Alex si Emily na sumasayaw gamit ang walis habang nagluluto ng almusal at ipinost ito mula sa pampublikong account ni Richard.
Pagsapit ng tanghalian, kalahati na ng internet ang nakakita nito.
Ang caption ay nagsasabing: Nang kumuha si Tatay ng isang seryosong yaya ngunit napunta naman sa isang sakuna sa Broadway.
Gusto nang magdismaya ni Emily at pumunta sa pantry.
Padabog na pumasok si Richard sa kusina dala ang telepono. “Emily.”
Itinaas niya ang dalawang palad. “Hindi ko pinahintulutan ang sakuna sa Broadway.”
“Nakita na ito ng mga namumuhunan ko.”
“Kung gayon, alam na ngayon ng iyong mga mamumuhunan na ang iyong tahanan ay may ritmong hinamon ang kagalakan.”
“Hindi ito nakakatawa.”
Sumilip si Max mula sa likod ng isla. “Gustong-gusto ito ng mga tao, Tay.”
Tiningnan ni Richard ang mga komento. Libu-libong estranghero ang pumupuri sa init ng bahay, sa tawanan ng mga lalaki, at sa misteryosong babaeng nagpamukha kay Richard Lancaster na parang tao.
Pinanood ni Emily ang galit niya na nagpupumiglas sa isang bagay na mas malambot.
Sa wakas, bumuntong-hininga siya.
“Ang galing mo sumayaw,” sabi niya.
Napasinghap si Emily. “Sumasayaw ako nang may lakas ng loob.”
“Sumayaw ka na parang nakikipaglaban sa mga bubuyog.”
Sumabog ang tawa ng mga lalaki.
Itinuro ni Emily ang spatula sa kanya. “Mag-ingat ka. Alam ko kung nasaan ang detergent.”
Tumawa si Richard noon, nang buong-buo at hindi inaasahan.
Binago ng tunog ang silid.
Binago rin nito ang lahat online. Hindi na lamang basta milyonaryong CEO si Richard Lancaster. Siya ang biyudo na may dalawang tumatawang anak na lalaki at isang babae sa kanyang kusina na siyang dahilan kung bakit sinuportahan sila ng mga tao.
Kaya pala sumakit si Rebecca.
Ang unang dagok ay dumating sa isang pribadong hapunan kasama ang Tanaka Group, ang mga mamumuhunang Hapones na ang pakikipagsosyo ay kailangan ni Richard upang masiguro ang isang malaking pagpapalawak ng Lancaster Medical Technologies. Nagsuot si Emily ng berdeng damit na sinabi ni Richard na nagpapaganda sa kanya, pagkatapos ay agad na mukhang hindi komportable dahil sa sinabi niya.
Sa hapunan, sinubukan niyang maging maayos ang kanyang pag-uugali.
Ginawa niya talaga.
Ngunit lumitaw si Rebecca sa kalagitnaan ng pagkain na suot ang puting bestida at isang ngiting sapat na matalas para makaramdam ng pagkatamis.
“Nagkataon naman,” sabi ni Rebecca. “Richard, mahal ko.”
Ibinaba ni Emily ang kanyang tinidor. “Walong milyong tao ang New York, Rebecca. Hindi iyon nagkataon lang. Iyan ay nabigasyon.”
Magalang na nagmasid si G. Tanaka, ang pinakamatandang mamumuhunan,.
Humarap sa kanya si Rebecca. “Matagal na akong kaibigan ni Richard.”
Ngumiti si Emily. “Mukhang napakatanda na. Mula pa noong panahon bago pa man magkaroon ng mga hangganan.”
Bulong ni Richard, “Emily.”
Lumapit si Rebecca. “Mag-ingat ka, mahal. Matagal nang may karanasan si Richard sa akin.”
Kumabog nang malakas ang pulso ni Emily. Wala siyang karapatang magselos. Iyon ang problema. Walang kinalaman ang karapatan sa nararamdaman.
“Tama ka,” sabi ni Emily. “Wala akong kasaysayan mo. Pero mayroon akong regalo para sa kanya. At kung nirerespeto mo siya, hindi mo sisirain ang hapunan para lang ipaalala sa lahat na mahalaga ka noon.”
Natahimik ang mesa.
Namula ang mukha ni Rebecca.
Tumayo si Richard. “Tama na.”
Bago pa man makagalaw si Emily, hinila na siya nito palapit at hinalikan.
Para sa kwarto iyon. Alam niya iyon.
Ngunit sa sandaling dumampi ang bibig nito sa kanya, biglang nawala ang kanyang sigla sa loob niya.
Hindi ito isang magalang na halik sa pagitan ng mga pekeng mag-asawa. Ito ay masyadong maingat, masyadong pinigilan, masyadong puno ng lahat ng bagay na hindi nila pinangahasang sabihin.
Nang humakbang siya paatras, halos hindi makahinga si Emily.
Umalis si Rebecca na napahiya. Ngumiti ang mga mamumuhunan. Tinawag sila ni G. Tanaka na “isang madamdaming magkasintahan.” Isinara ni Richard ang kasunduan pagkalipas ng dalawang araw.
Pero sa loob ng kotse pauwi, si Emily ay nakaupong matigas.
“Sinuway mo ang kontrata,” sabi niya.
“Alam ko.”
“Hinalikan mo ako nang hindi nagtatanong.”
“Pasensya na.”
“Nagsisisi ka ba dahil ginawa mo iyon, o dahil galit ako?”
Humigpit ang pagkakahawak ni Richard sa manibela.
“Pasensya na,” dahan-dahan niyang sabi, “dahil pinagkatiwalaan mo ako ng hangganan at nalampasan ko naman iyon.”
Ninakaw ng sagot ang ilan sa kanyang galit.
Pero hindi lahat.
“At kung hindi dahil sa mga mamumuhunan?” tanong niya. “Gagawin mo pa rin ba iyon?”
Hindi sumagot si Richard.
Tumingin si Emily sa bintana, kumikirot ang puso niya.
“Iyon ang naisip ko.”
Pumunta siya sa kwarto niya at ni-lock ang pinto.
Kinabukasan, naging imposible nang iwasan siya dahil naipit ang ulo ni Max sa pagitan ng mga barandilya ng hagdanan habang sinusubukang maniktik sa mga ito, idineklara ni Alex ang kanyang sarili na “kapitan ng romansa,” at ninakaw ng aso ang isa sa mga medyas ni Richard habang nasa isang conference call.
Patuloy silang pinagtutulungan ng buhay.
Gayundin ang kalungkutan.
Hindi sinasadyang natagpuan ni Emily ang studio ni Claire sa ikatlong palapag, sa likod ng isang nakakandadong pinto na hindi nabuksan nang maraming taon. Puno ito ng mga pinta, pinatuyong brush, mga liham, at sikat ng araw. Ipininta ni Claire ang mga batang lalaki noong mga sanggol pa lamang sila, si Richard ay natutulog sa isang upuan, ang hardin noong tagsibol.
Sa isang kahon na gawa sa kahoy, natagpuan ni Emily ang isang huling liham.
Richard, kung ang kalungkutan ang dahilan kung bakit mo nakalimutan kung paano mabuhay, hayaan mong may magpaalala sa iyo. Huwag mong gawing monumento ng aking pagkawala ang ating mga anak. Hayaan mong tumawa sila. Hayaan mong magmahal ka. Hindi ako mabubura niyan. Pararangalan ako nito.
Dalawang beses na binasa ni Emily ang mga salita habang umiiyak.
Nang gabing iyon, natagpuan niya si Richard sa bangko sa hardin.
“Pumasok ako sa studio,” sabi niya.
Tumigas ang mukha niya. “Wala kang karapatan.”
“Alam ko. Pasensya na.”
“Kung gayon, bakit mo sinasabi sa akin?”
“Dahil tama si Claire.”
Biglang tumayo si Richard. “Huwag mo akong gamitin sa mga salita niya.”
“Hindi. Ginagamit ko sila para sa iyo.” Nanginig ang boses ni Emily, ngunit hindi siya nag-iwas ng tingin. “Akala mo ang pagmamahal muli sa kahit sino ay nangangahulugan ng pagtataksil sa kanya. Hindi. Hindi mo pinapanatiling buhay si Claire sa pamamagitan ng pagpapanatiling halos patay mo.”
Ang galit niya ay napalitan ng sakit.
“Hindi ko na-miss ang huling tawag niya,” sabi niya. “Naiintindihan mo ba? Tinawagan niya ako, at ipinadala ko ito sa voicemail dahil may isang lalaki sa boardroom na nagpapaliwanag ng mga margin ng kita. Pagkalipas ng dalawampung minuto, wala na siya.”
Humakbang palapit si Emily. “Hindi iyon pagpipilian sa pagitan ng tawag sa telepono at ng buhay niya. Hindi mo siya pinatay.”
“Wala ako roon.”
“Hindi. Pero nandito ka na ngayon. At hinihintay ka pa rin ng mga anak mo na umuwi, kahit na nakatayo ka lang sa iisang kwarto.”
Tinakpan ni Richard ang kanyang mukha gamit ang isang kamay. Matagal siyang hindi umimik.
Saka minsang nanginig ang mga balikat niya.
Niyakap siya ni Emily, at sa wakas ay kumawala ang loob ng pinakamalamig na lalaking nakilala niya.
Mahinang umiyak siya, parang isang taong nahihiya pang gumawa ng ingay. Niyakap pa rin siya ni Emily.
Nang iangat niya ang kanyang ulo, nagmukha siyang mas bata at nanlulumo.
“Hindi ko alam kung paano magmahal nang hindi natatakot,” bulong niya.
Hinawakan ni Emily ang pisngi niya. “Kung gayon, matakot ka. Huwag mo lang hayaang mapadako ng takot ang mga anak mo.”
Tinakpan ng kamay niya ang kamay niya.
Sa isang mapanganib na segundo, inisip niyang baka halikan siya nito muli.
Sa pagkakataong ito, hahayaan na sana niya ito.
Tapos tumunog ang telepono niya.
Sumagot siya, nakinig, at namutla.
“Ano iyon?” tanong ni Emily.
Ibinaling ni Richard ang screen sa kanya.
Napuno ng headline ang pahina.
PINAGWALANG KASAL NG CEO NG LANCASTER PARA PAHILAHIN ANG MGA INVESTOR. DATING WAITRESS, BINAYARAN PARA MAGPAGARANG ASAWA AT INA.
Naramdaman ni Emily ang pagkiling ng hardin.
Sa ilalim ng headline ay may mga litrato niya, mga kopya ng mga rekord ng pagbabayad, at isang sipi mula sa isang hindi nagpakilalang source na nagsasabing pinagsamantalahan ni Richard ang kanyang mga anak para sa negosyo.
Ibinunyag ni Rebecca ang lahat.
Pagsapit ng umaga, pinalibutan na ng mga reporter ang gate. Nakahilera ang mga news van sa kalsada. Ginulat si Emily sa social media.
Manghuhukay ng ginto.
Pandaraya.
Pekeng ina.
Asawa na binayaran.
Binasa ni Emily ang mga komento hanggang sa kinuha ni Richard ang kanyang telepono.
“Tumigil ka,” sabi niya.
“Tama sila,” bulong niya.
“Hindi.”
“Nagsimula ito bilang isang kasinungalingan.”
“Pero hindi ka nagsinungaling sa mga lalaki. Mahal mo sila.”
“Hindi mahalaga iyon online.”
“Mahalaga ito sa bahay na ito.”
Bumaba ang mga batang lalaki na namumutla at nalilito.
“Galit ba sila sa atin?” tanong ni Max.
Lumuhod si Emily, pinipilit na kumalma ang mukha. “Hindi, mahal. Mga maiingay lang silang matatanda na hindi alam ang buong kwento.”
Tumingin si Alex kay Richard. “Binayaran mo ba si Emily para mahalin tayo?”
Napaigtad si Richard.
Nadurog ang puso ni Emily.
“Hindi,” mariin niyang sabi. “Walang makakapagbigay sa akin ng sapat na halaga para magkunwaring mahal ko kayong dalawa. Totoo ang parteng iyon noong unang sakuna ng pancake.”
Namumula ang mga mata ni Alex, ngunit tumango siya.
Nag-iskedyul si Richard ng isang press conference laban sa babala ng bawat tagapayo.
Pinanood ni Emily mula sa loob habang nakaharap siya sa mga kamera sa gate.
“Oo,” sabi niya, matatag ang boses. “Nagsimula ang kasunduan bilang isang kontrata. Iyon ang aking pagkabigo. Hindi kay Emily. Isa akong nagdadalamhating ama na nag-iisip na maaaring makuha ang katatagan at maisakatuparan ang pamilya. Mali ako.”
Sumigaw ng mga tanong ang mga reporter, pero itinaas ni Richard ang kanyang kamay.
“Hindi pinagsamantalahan ni Emily Harper ang aking mga anak. Pinrotektahan niya sila mula sa aking pagkawala. Nagdala siya ng tawanan sa isang bahay na nakalimutan na ito. Hinamon niya ako noong ang lahat ay binayaran para sumang-ayon sa akin. Anuman ang nagsimula sa papel ay naging totoo sa pagsasagawa bago pa ako nagkaroon ng lakas ng loob na aminin ito.”
Itinakip ni Emily ang kamay sa bibig niya.
Diretso ang tingin ni Richard sa kamera.
“Mahal ko siya. At kung ang kapalit ng pagsasabi ng totoo ay isang kasunduan sa negosyo, hayaan na natin. Hindi ko hahayaang parusahan ng mundo ang babaeng nagligtas sa pamilya ko.”
Sa isang hininga, lahat ay nanatiling tahimik.
Tapos biglang naghiyawan ang mga reporter.
Tumalikod si Emily, habang umiiyak.
Pagpasok ni Richard sa loob, naghihintay na ang babae sa pasilyo.
“Hindi mo dapat ginawa ‘yon,” sabi niya.
“Oo, dapat ginawa ko.”
“Maaari mong mawala ang lahat.”
“Alam ko na ang pakiramdam ng mawala ang lahat. Iba ito.”
Umiling siya. “Hindi. Ito mismo ang dahilan kung bakit kailangan kong umalis.”
Natigilan si Richard. “Emily.”
“Mahal ko ang mga batang iyon. Mahal ko ang bahay na ito. At kaya hindi ako maaaring maging dahilan ng pagkasunog nito.”
“Hindi ikaw ang dahilan.”
“Ginagamit ako ni Rebecca para sirain ka.”
“Kung gayon, manatili ka at makipaglaban sa akin.”
Gusto sana ni Emily. Iyon ang dahilan kung bakit kailangan niyang umalis sa isip niya. Buong buhay niya ay ginugol niya ang kanyang buhay sa pamamagitan ng pagtakbo bago pa man siya maging pabigat ng iba.
“Hindi ko kaya,” bulong niya.
Nag-iimpake siya habang umiiyak ang mga lalaki.
Kumapit si Max sa baywang niya. “Huwag kang umalis.”
Nakatayo si Alex sa may pintuan, sinusubukang magpakatapang ngunit nabibigo. “Nangako kang hindi ka katulad ng iba.”
Lumuhod si Emily at hinila silang dalawa palapit.
“Alam ko,” sabi niya habang umiiyak sa kanilang buhok. “Alam ko, at humihingi ako ng paumanhin.”
“Ikaw na ang nanay namin ngayon,” umiiyak na sabi ni Max.
Halos madurog siya ng mga salita.
“Mamahalin kita palagi,” aniya. “Kahit nasaan ako.”
Pagkatapos ay umalis na siya bago pa siya mapigilan ni Richard.
Sa loob ng tatlong araw, bumalik sa katahimikan ang Lancaster House.
Hindi yung tipong mapayapa. Yung tipong patay.
Tumigil si Max sa pagkain ng almusal. Tumanggi si Alex na kausapin si Richard maliban sa sinabing, “Dapat sinundan mo siya.” Natulog ang aso sa labas ng pinto ni Emily. Nagtatrabaho si Richard mula sa bahay at walang nagagawa.
Noong ikaapat na gabi, pumunta si Richard sa studio ni Claire at muling binuksan ang sulat.
Hayaan mong may magpaalala sa iyo.
Umupo siya roon hanggang magbukang-liwayway.
Pagkatapos ay tumayo siya at gumawa ng desisyon na walang sinumang lupon, tagapayo, mamumuhunan, o iskandalo ang makakagawa para sa kanya.
Hahanapin niya si Emily.
Nagtatrabaho siya sa isang maliit na café sa Brooklyn na tinatawag na Helen’s, nakasuot ng itim na apron at nagkukunwaring hindi siya nagbabantay sa pinto nang ilang araw.
Pagpasok ni Richard, tila lumambot ang bawat pag-uusap sa paligid niya.
Natigilan si Emily sa likod ng counter.
“Anong ginagawa mo rito?” tanong niya.
“Pumunta ako para sa kape.”
Naningkit ang mga mata niya. “Nakatira ka sa Westchester at may-ari ka ng espresso machine na malamang ay may digri sa abogasya.”
“Pumunta rin ako para humingi ng tawad.”
“Richard, wala rito.”
“Oo, dito.”
Tumahimik ang café. Tumigil si Helen, ang may-ari, sa pagpupunas ng counter at nanood nang may alertong ekspresyon ng isang babaeng nakakaintindi ng drama bago pa man ito ipaliwanag ng kahit sino.
Humakbang palapit si Richard.
“Inalok kita ng kontrata dahil akala ko kailangan ko ng asawa sa papel,” sabi niya. “Pero ikaw ang naging ina na pinili ng mga anak ko, ang babaeng kailangan ng bahay ko, at ang taong mahal ko. Hinayaan kitang umalis dahil natatakot akong maging makasarili ang paghiling sa iyo na manatili. Pero may natutunan ako sa pagkawala mo.”
Nagningning ang mga mata ni Emily. “Ano?”
“Ang pag-ibig ay makasarili kapag ito ay kumokontrol. Hindi ito makasarili kapag ito ay lumalaban.”
Huminga siya nang malalim.
“Hindi ako narito para hilahin ka pabalik sa iskandalo ko. Nandito ako para tanungin kung uuwi ka at haharapin ang katotohanan kasama ko. Hindi bilang isang empleyado. Hindi bilang isang pekeng asawa. Bilang si Emily. Ang babaeng mahal ko.”
Tahimik ang café.
Tumingin si Emily sa ibaba, tumutulo ang mga luha sa kanyang apron.
“Natatakot ako,” sabi niya.
“Ako rin.”
“Ayokong saktan ulit ang mga lalaki.”
“Kung gayon, huwag mo silang iwanang protektahan. Bumalik ka at hayaan mong mahalin ka nila.”
Pumutok ang tawa niya kasabay ng pagluha niya. “Hindi makatarungang maganda iyan para sa isang robot.”
“Nagpapraktis ako.”
Dahan-dahan siyang lumapit sa counter.
“Wala nang kontrata,” aniya.
“Wala nang mga kontrata.”
“Wala nang halik para sa negosyo.”
“Hindi na mauulit.”
Huminto siya sa harap niya. “At kung uuwi ako, hindi ako mapapaalis ni Rebecca.”
Tumigas ang mga mata ni Richard. “Iniimbestigahan na si Rebecca.”
Kumurap si Emily. “Ano?”
Iyon ang kakaibang pangyayari na hindi nila lubos na nasaksihan hanggang sa nabunyag ito ng mga abogado ni Richard.
Hindi lang basta-basta ibinunyag ni Rebecca ang kontrata. Nakipagtulungan siya sa chief financial officer ni Richard na si Mason Vale, para sirain ang kasunduan ni Tanaka. Tahimik na inililipat ni Mason ang mga ari-arian ng kumpanya patungo sa isang shell firm na may kaugnayan sa pamilya ni Rebecca. Kung babagsak ang kredibilidad ni Richard, mapipilitan ang board na pansamantala siyang palitan. Papasok si Mason, aaprubahan ang pagbebenta ng asset, at makikinabang si Rebecca habang nagpapanggap na siya ang nagdadalamhating kaibigan ng pamilya na sinubukang babalaan ang lahat.
Hindi paghihiganti ang nabunyag na kontrata.
Ito ay isang pantakip para sa pagnanakaw.
At dahil sabik na sabik si Rebecca na ipahiya si Emily, ibinunyag niya ang mismong takbo ng panahon na nagpatunay sa sarili niyang pagkakasangkot.
Nakatitig si Emily kay Richard.
“Kaya hindi ako ang iskandalo,” sabi niya.
“Hindi,” sagot niya. “Ikaw ang pang-abala na minamaliit nila.”
Pinalo ni Helen ang counter. “Honey, ibig sabihin niyan umuwi ka na at sirain mo ang mga iyon nang maayos.”
Tumawa si Emily habang umiiyak.
Pagkatapos ay hinalikan niya si Richard sa gitna ng café, hindi dahil sa nanonood ang mga mamumuhunan, hindi dahil sa humihingi ng patunay ang mga kamera, kundi dahil gusto niya itong gawin.
Pumalakpak nang malakas ang buong café.
Pagbalik ni Emily sa Lancaster House, tumakbo si Max nang napakabilis na muntik na siyang matumba. Sumunod si Alex, sinusubukang magmukhang kalmado hanggang sa ibinuka nito ang mga braso. Pagkatapos ay niyakap din siya nang mahigpit.
“Bumalik ka,” sigaw ni Max.
“Umuwi na ako,” sabi ni Emily.
Nakatayo si Richard sa likuran nila, basa ang mga mata.
Tumingala si Alex sa kanya. “Sa wakas ay nagawa mo na rin ang pelikula.”
Tumango si Richard nang seryoso. “Oo naman.”
“Nakakahiya ba?”
“Napaka.”
“Mabuti,” sabi ni Alex. “Ibig sabihin, gumana naman.”
Mahirap ang mga sumunod na linggo, ngunit tapat.
Nagsagawa si Richard ng pangalawang press conference, sa pagkakataong ito ay may dalang ebidensya. Inaresto si Mason. Nabunyag sa publiko ang papel ni Rebecca. Humanga ang Tanaka Group sa transparency ni Richard at sa pagtanggi ni Emily na ibenta ang mga pribadong detalye ng pamilya para sa simpatiya, kaya ibinalik nila ang samahan. Nagbago ang opinyon ng publiko nang kasingbilis ng pag-atake nito.
Ngunit sa loob ng bahay, tahimik na naganap ang tunay na pagkukumpuni.
Humingi ng tawad si Richard sa kaniyang mga anak dahil sa pagkawala niya para magtrabaho. Humingi rin ng tawad si Emily dahil sa pag-alis niya. Inamin ni Alex na natatakot siyang mamatay o mawala ang lahat ng mahal niya sa buhay. Inamin ni Max na itinago niya ang isa sa mga sweater ni Emily dahil amoy pancake at sabon ito.
Umiyak sila. Tumawa sila. Gumawa sila ng mga bagong patakaran.
Ang unang tuntunin ay walang sinuman ang lalabas ng bahay nang hindi sinasabi kung saan sila pupunta.
Ang pangalawang tuntunin ay ang mga pancake ay walang detergent.
Ang ikatlong tuntunin ay pinapayagan ang kalungkutan sa hapag-kainan, ngunit hindi lamang ito maaaring maging ang tanging panauhin.
Isang umaga, pumasok si Richard sa kusina habang nagbabaligtad ng pancake si Emily at nagtatalo ang mga lalaki kung nakakaintindi ba ng Ingles ang aso.
Naglagay siya ng isang sobre sa ibabaw ng mesa.
Tiningnan ito ni Emily. “Kung isa na namang kontrata iyan, itatapon ko na iyan sa syrup.”
“Kontrata iyon,” sabi ni Richard.
Pinunit niya ito sa kalahati.
Pagkatapos ay hatiin muli sa kalahati.
Pagkatapos ay itinapon niya ito sa basurahan.
Naninikip ang lalamunan ni Emily.
“Hindi natin kailangan ng papel para tukuyin kung ano ito,” aniya.
Sinubukan niyang magbiro, pero mahina ang boses niya. “At ano ito?”
Kumuha si Richard ng isang maliit na kahon mula sa kanyang bulsa.
Napasinghap si Max. Bumulong si Alex, “Sa wakas.”
Napatitig si Emily sa kahon. “Richard.”
Binuksan niya ito. Simple, elegante, at mainit ang singsing sa paraang maituturing ni Rebecca na hindi kahanga-hanga. Naisip ni Emily na perpekto ito.
“Minsan ay hiniling ko sa iyo na maging asawa ko sa maling mga dahilan,” sabi ni Richard. “Ngayon ay hinihiling ko na ang tamang dahilan. Emily Harper, papakasalan mo ba ako dahil mahal kita, dahil mahal ka ng mga anak ko, at dahil ang bahay na ito ay tahanan lamang kapag narito ka?”
Pinunasan ni Emily ang kanyang mga mata gamit ang likod ng kanyang kamay.
“Nag-propose ka sa kusina habang may hawak akong spatula.”
“Nag-panic ako.”
“Ang galing mo talaga sa romansa.”
“Alam ko.”
Ngumiti siya. “Pero gumagaling ka na.”
“Kaya oo ba iyan?”
Tiningnan ni Emily ang mga batang lalaki, ang kanilang mga masayang mukha, ang lalaking dating inukit mula sa yelo at ngayon ay mukhang takot na takot dahil sa wakas ay natuto na siyang makaramdam.
“Oo,” sabi niya. “Totoo naman sa pagkakataong ito.”
Sumigaw ang mga batang lalaki. Tumahol ang aso. Nasunog ang mga pancake.
At tumawa nang napakalakas si Richard Lancaster kaya naisip ni Emily na si Claire, nasaan man siya, ay maaaring ngumiti rin.
Pagkalipas ng ilang buwan, naganap ang kasal sa hardin sa ilalim ng mga puting rosas at banayad na liwanag ng tagsibol.
Hindi nag-iisang naglakad si Emily sa altar. Hawak ni Alex ang isang kamay, hawak naman ni Max ang isa pa, parehong nakasuot ng baluktot na kurbata at makintab na sapatos na sadyang nagusot na nila.
Sa altar, naghintay si Richard na suot ang kulay abong terno, hindi malamig, hindi malayo, hindi nagtatanghal. Naroon lang.
Nang marating siya ni Emily, bumulong si Max, “Huwag ka nang tumakas muli.”
Hinalikan ni Emily ang noo niya. “Hinding-hindi.”
Habang nananata, nanginginig ang boses ni Richard.
“Nang makilala kita, akala ko nag-aalok ako ng masisilungan,” aniya. “Pero ikaw ang nagbigay sa amin ng tahanan. Tinuruan mo ang mga anak ko na ang pag-ibig ay maaaring manatili. Tinuruan mo ako na ang kalungkutan ay hindi isang bilangguan maliban kung ako mismo ang magsasara ng pinto. Ipinapangako kong pipiliin kita nang tapat, araw-araw, nang walang kontrata, nang walang takot, at nang walang pagtatago sa likod ng trabaho kapag hinihiling ng buhay na magpakita ako.”
Hayagan na umiyak si Emily.
Pagkatapos ay siya na ang nag-ayos.
“Noong nakilala kita, apat na maleta ang dala ko, isang sirang sapatos, at wala akong plano,” sabi niya. Nagtawanan ang mga bisita. “Inalok mo ako ng bubong, pero binigyan ako ng mga anak mo ng dahilan para manatili. Pangako kong mamahalin ko ang pamilyang ito nang malakas, magulo, tapat, at may mga pancake na halos nakakain. Pangako kong pararangalan ang alaala ni Claire, hindi sa pamamagitan ng pagpapalit sa kanya, kundi sa pamamagitan ng pagtulong na mapanatiling buhay ang pagmamahal sa tahanang kanyang sinimulan.”
Napuno ng luha ang mga mata ni Richard.
Ngumiti si Emily habang umiiyak. “At pangako ko na patuloy kitang papatawain, Robot.”
“Mahal kita, Hurricane,” bulong niya.
Nang maghalikan sila, naghiyawan ang mga lalaki, “Nanay namin! Nanay namin!”
Ang mansyon na dating parang marmol at katahimikan ay naging, sa wakas, kung ano talaga ang dapat nitong maging: isang lugar kung saan masyadong malakas ang musika, ang mga bata ay tumatakbo sa mga bulwagan, ang mga pancake ay minsan nasusunog, at ang pag-ibig ay hindi kailangang maging perpekto para maging totoo.
Nawalan si Emily Harper ng trabaho, apartment, at huling tuyong pares ng sapatos sa iisang kakila-kilabot na gabi.
Pero minsan, kinukuha ng buhay ang lahat ng bagay na pamilyar kaya maaari itong magbigay sa iyo ng isang bagay na imposible.
Isang tahanan.
Isang pamilya.
Isang pag-ibig na hindi kayang taglayin ng kahit anong kontrata.
At makalipas ang mga taon, tuwing may magtatanong kay Emily kung paano siya naging Ginang Lancaster, ngingiti siya at sasabihing, “Wala akong tirahan sa ulan, at isang napakaseryosong lalaki ang nag-propose sa akin ng pinakamasamang proposal sa kasaysayan.”
Pagkatapos ay idadagdag ni Richard, “At ibinigay niya sa akin ang pinakamahusay na sagot sa buhay ko.”
ANG WAKAS