Ito ay tugon ng isang taong may itinatago.

Hindi ko dapat siya hinayaang umalis mag-isa.

Iyon ang naisip ko nang makita kong pinulot niya ang kanyang mga damit nang mabilis, halos pabiro ang mga galaw, habang iniiwasan ang tingin sa akin. Naroon pa rin ang pulang batik, maliit ngunit imposible, parang isang puntong isinulat nang maaga tungkol sa isang bagay na hindi ko man lang maintindihan.

“Elena,” sabi ko. Teka.

Binuton niya nang buo ang damit ko, na para bang matatakpan niya ito nang buo.

“Huwag kang magsimula, Carlos.”

Advertisements

“Anong nangyari?”

Nagpakawala siya ng isang tuyong tawa.

“Wala akong sinabi sa’yo.

“Hindi ka dinudugo nang ganyan para sa wala.”

Pagkasabi ko noon, nakita kong tumigas ang mukha niya. Hindi dahil sa hiya. Nakakatakot.

Yumuko siya sa kama, hinila ang kumot at ibinuhol ito sa kanyang mga braso.

“Huwag mong itanong ang mga bagay na ayaw mong malaman.

Ang salitang iyon ay nagpalamig sa akin.

“Ano ang ibig sabihin niyan?”

Hindi agad sumagot si Elena. Naglakad siya papunta sa banyo, binuksan ang pinto, at inilagay ang kumot sa loob, na para bang gusto niyang itago hindi lamang ang mantsa, kundi pati na rin ang buong magdamag. Pagkatapos ay lumabas ang babae, dala na ang kanyang damit.

“Ibig sabihin, katangahan ‘to at may meeting ka pa sa loob ng dalawang oras. Magbihis ka na. Kalimutan mo na ‘yan. Gagawin ko rin ‘yan.”

Kilalang-kilala ko siya kaya alam kong kapag nagsasalita siya nang ganoon, iyon ay dahil malapit na siyang mawalan ng malay o kaya’y tatakbo palayo.

“Hindi kita hahayaang umalis nang ganito.

Ngumiti siya, ngunit walang bahid ng katatawanan.

“Carlos, tatlong taon mo na akong pinapakawalan.

Tinakpan niyan ang bibig ko.

Tumalikod siya sa akin, nang walang anumang intimasiya, na para bang sa loob ng wala pang limang minuto ay mula sa pagsasalo sa iisang kama ay naging dalawang estranghero kaming napakaraming kwento. Bago umalis, huminto muna siya sa may pinto.

Hindi siya lumingon.

“Kung maaalala mo ako pagkatapos ng araw na ito—” Gawin mo ang pabor sa iyong sarili na maalala mo ako tulad kagabi. Hindi tulad kaninang umaga.

At umalis siya.

Hindi ko siya sinundan.

Ilang linggo kong kinasusuklaman ang sarili ko dahil doon.

Nagpatuloy ako sa biyahe, sa mga pagpupulong, sa mga modelo ng resort, sa mga inhinyero at sa mga numero, ngunit mula nang umagang iyon ay may kung anong bumaga sa aking katawan. Sumulat ako sa kanya nang araw ding iyon, sa hapon:

Ayos ka lang ba?

Inabot siya ng ilang oras bago sumagot.

Oo. Huwag mo akong hanapin.

Iyon lang iyon.

Pagkalipas ng dalawang araw, bumalik ako sa Mexico City. Gusto kong kumbinsihin ang sarili ko na ang mantsa ay maaaring may simpleng paliwanag, na baka may sakit siya, na baka natakot lang siya, na nagpapalabis lang talaga ako dahil ang guilt na nakasama ko ang dating kasintahan ko ay naghahanap ng dahilan para patuloy siyang maisip.

Sinubukan kong manatiling normal.

Hindi ko kaya.

Sumulat ako ulit sa kanya pagkalipas ng isang linggo.

Hindi siya sumagot.

Sinubukan ko siyang tawagan.

Ipinadala niya sa mailbox.

Sinabi sa akin ng isang kapwa kaibigan ko na nagbakasyon si Elena nang ilang araw at walang nakakaalam kung nasaan siya. Mas ikinabahala ko iyon kaysa sa dapat kong isipin. O iyon ang inulit niya sa akin.

Hanggang sa lumipas ang isang buwan.

Martes noon. Umuulan sa lungsod at natigil ako sa paggamit ng peripheral, sumasagot ng mga audio sa konstruksyon, nang may tumawag mula sa isang hindi kilalang numero na may kasamang Quintana Roo.

Sumagot ako nang hindi nag-iisip.

“Aba?”

Tila tensiyonado at propesyonal ang boses ng isang babae.

“Ginoong Carlos Medina?”

Nakaramdam ako ng pagkirot sa tiyan ko.

“Oo.”

“Tumatawag ako mula sa General Hospital ng Cancun. Iniwan siya ni Ginang Elena Ríos na nakarehistro bilang isang emergency contact.”

Sa isang iglap ay hindi ko naintindihan ang narinig ko.

Kontak sa emerhensiya.

Ako.

Pagkatapos ng tatlong taon. Pagkatapos lang ng isang gabi. Matapos kong sabihin na huwag ko siyang hanapin.

“Anong nangyari?” tanong ko, at parang hindi ko alam ang boses ko.

Sandaling tumigil ang babae, parang may gustong magsabi ng isang bagay na hindi niya dapat basta-basta bitawan sa telepono.

“Na-admit ang babae kaninang umaga dahil sa matinding pagdurugo at pagkawala ng malay. Nakasulat ang pangalan niya sa mga gamit niya. Kailangan nating mahanap ang isang kapamilya o taong mapagkakatiwalaan.”

Nawala ang trapiko.

Nawala ang ulan.

Naging ingay ang lahat dahil sa salitang iyon.

Pagdurugo.

“Pupunta ako roon.”

Ibinaba ko ang tawag, inihagis ang kotse sa unang posibleng pagbalik, at nagmaneho papunta sa paliparan na parang may mapupuntahan pa rin kung darating sa oras.

Habang nasa byahe ay hindi ko naisip ang trabaho, o diborsyo, o ang kahihiyan na muli ko siyang natalikuran.

Naisip ko ang tungkol sa papel.

Sa mukha niya nang makita siya.

Sa eksaktong takot na dumaan sa kanyang mga mata bago ito itinago.

At sa unang pagkakataon, hinayaan ko ang sarili kong pangalanan ang mga bagay na dati’y iniiwasan kong isipin.

Hindi aksidente ang dugong iyon.

Dumating ako sa ospital sa Cancun nang dapit-hapon. Amoy chlorine, mamasa-masa, at sobrang init na kape ang gusali. Nang ma-admit ako, tiningnan nila ako nang kakaiba nang banggitin ko ang pangalan niya, pero dinala ako ng isang batang nars sa isang maliit na silid-hintayan, kung saan nagpapaliwanag ang isang doktor na naka-duty nang sapat lang para hindi masyadong magsalita.

Dumating si Elena na hinimatay.

Malaki ang nawalang dugo sa kanya.

Na-stabilize na siya.

Naka-sedate pa rin siya.

Pero may iba pa.

Sinabi niya iyon habang nakatingin sa isang folder, hindi sa akin.

“Nakakita kami ng mga indikasyon ng isang naunang pamamaraan. Isa na ginawa sa labas ng isang wastong setting ng ospital. May mga palatandaan ng impeksyon at isang panloob na pinsala na naging kumplikado sa loob ng ilang araw.”

Ilang segundo bago ko naintindihan.

At nang gawin ko iyon, naramdaman kong walang laman ang katawan ko.

“Anong pamamaraan?”

Tumingala ang doktor.

—Pagtatapos ng pagbubuntis.

Nanatili akong nakatayo nang hindi gumagalaw.

Hindi dahil sa lubos akong nagulat.

Pero dahil may bahagi sa akin na alam na ang tungkol dito simula pa noong umagang iyon at wala pa akong lakas ng loob na pag-isipan ito nang lubusan.

“Buntis ba siya?” tanong ko.

Tumango siya.

“Mukhang ilang linggo na. Hindi ko alam kung alam mo na.”

Hindi ako sumagot.

Hindi dahil ayaw niya.

Dahil hindi niya kaya.

Nagpatuloy sa pagsasalita ang doktor. May kung ano tungkol sa isang palihim na klinika. May kung ano tungkol sa pagiging huli. May kung ano tungkol sa swerte, kung matatawag mo ngang swerte ang mabuhay nang ganito.

Ang bintana lang ng hotel ang nakikita ko. Ang kumot. Ang paraan ng pagkakasabi ni Elena na mas maaalala niya siya, tulad kagabi.

Hindi katulad noong umagang iyon.

Pinapasok ako ng nars para makita siya halos isang oras ang lumipas. Napakaputla ni Elena na para bang basang wax. May linya siya sa braso, nakasiksik ang buhok niya sa unan at nakaawang ang mga labi niya. Ngayon ko lang siya nakitang ganito ka-babasag. Kahit noong pinirmahan namin ang diborsyo at umalis siya sa korte nang hindi lumilingon.

Naupo ako sa tabi ng kama.

Hinawakan ko ang kamay niya.

Mainit ito, ngunit walang lakas.

“Tumingin ka sa akin,” bulong ko, kahit tulog pa rin ako. Tumingin ka sa akin dahil sa pagkakataong ito ay hindi na kita iiwan mag-isa.

Hindi ko alam kung gaano katagal bago ko iminulat ang mga mata ko. Siguro ilang minuto. Siguro mga mahigit pa. Ang unang ginawa niya ay sinubukang tanggalin ang kamay.

Hindi ako nagpakawala.

Bahagya niyang iniangat ang mukha niya at nakita ako.

Sa kaniyang mga mag-aaral ay unang lumitaw ang pagkalito.

Tapos takot.

At sa huli, may mas malala pa: ang pagbibitiw.

—Walang debiste venir—murmuró.

“Siyempre dapat.”

Pinikit niya ang kanyang mga mata.

“Tinawagan ka nila.

“Iniwan mo ako bilang isang contact.”

Isang luha ang tumulo sa kaniyang sentido.

“Hindi ko inakalang dumating ka talaga.

May kung anong sumira sa loob-loob ko.

“Paano ako hindi makakapunta, Elena?”

Natahimik siya sandali. Pagkatapos ay nanginig ang kanyang mga labi.

“Dahil minsan ay hindi ka nag-atubili na umalis.

Ang salitang iyon ay nagpalamig sa akin.

Hindi dahil hindi patas.

Dahil sa tinatago niya.

Lumapit ako nang kaunti.

“Hindi ko maintindihan.”

Iminulat niya ulit ang kanyang mga mata at sa loob ng ilang segundo ay tumingin lang sa akin, na parang pinag-iisipan niya kung ang katotohanan ay hindi na makakagawa ng mas malaking pinsala kaysa sa nagawa ng katahimikan.

“Hindi ito ang unang beses,” sa wakas ay sabi niya.

Naramdaman ko ang hangin na parang gumagapang.

“Ano?”

“Ang hotel. Hindi ito ang unang beses na nabuntis ako sa iyo.”

Kinailangan kong bitawan ang upuan para hindi ako matumba.

—Elena…

“Noong kasal tayo. Isang taon bago ang diborsyo. Naaalala mo ba yung linggong iyon sa Oaxaca, noong sinusubukan pa rin nating ayusin ang lahat? Bumalik akong buntis. Gusto kong sabihin sa iyo. Sumusumpa ako na gusto ko. Pero noong umaga na pag-uusapan ko sana iyon, dumating ka na sinasabing ililipat ka sa Monterrey, na dapat nating ipagpaliban ang anumang plano para sa mga anak, na hindi ka pa handang baguhin ang buong buhay mo.”

Bawat salita ay lalong nagpapalalim sa aking damdamin.

Naalala ko ang umagang iyon. Ang pagmamadali ko. Ang pagiging makasarili ko. Ang takot kong maging ama. Ang duwag kong ginhawa nang hindi siya nakipagtalo.

“Nawala ito sa akin noong labing-isang linggo,” patuloy niya, nabasag ang boses. Duguan ako hanggang sa mamatay sa banyo ng apartment. Nasa isang hapunan ka kasama ang mga mamumuhunan at hindi ka sumagot. Kinabukasan sinabi mo sa akin na nagpapalabis ako, na tila may masamang hormonal streak. Hindi ko sinabi sa iyo. Akala ko, kung ganito ang reaksyon mo nang hindi mo alam, hindi ko kayang makita kang mag-react kahit alam mo na.

Hindi ko alam ang gagawin ko sa mga kamay ko, sa mukha ko, sa kahihiyan ko.

“Diyos ko.”

“Pagkatapos ay dumating ang diborsyo. Katahimikan. Ang distansya. At nang gabing iyon sa Cancun…” napalunok siya, “Alam ko na na hindi dapat ito mangyari. Pero nangyari nga. At nang makita ko ang dugo, alam ko agad. Alam kong buntis ulit ako. O na buntis nga siya noon. Hindi ko alam. Naramdaman ko lang ang parehong takot. Ang parehong kawalan.”

“Bakit wala kang sinabi sa akin?”

Isang maliit at putol-putol na tawa ang pinakawalan ni Elena.

“Para saan?” Bakit mo ako titingnan nang may guilt sa halip na walang pakialam sa pagkakataong ito?

Wala akong paraan para ipagtanggol ang sarili ko.

Dahil totoo iyon.

O kahit papaano ay masyadong matagal na iyon.

“Ang klinika,” sabi niya kalaunan, sa mahinang boses, “ay isang pagkakamali. Natakot ako. Nagsimula akong dumugo pa. Dinala ako ng isang kasamahan sa isang babae na “mabilis na gumaling”. Hindi ko alam na… Hindi ko alam na ganito pala ang kalalabasan.

Maingat kong pinisil ang kamay niya.

Hindi pa para humingi ng tawad. Napakadali lang naman niyan.

Para hindi niya na lang ulit sabihin iyon nang mag-isa.

“Hindi mo na ulit mararanasan ‘yan kung wala ako,” sabi ko.

Tiningnan niya ako nang may lungkot na hindi kahalintulad ng pag-ibig, ngunit hindi rin naman ito kahalintulad ng kawalan.

“Nakapasa na ako.”

At ang pariralang iyon ay mas masahol pa kaysa sa anumang paninisi.

Nanatili ako sa ospital kasama niya nang tatlong araw. Natulog ako sa isang plastik na upuan. Kinausap ko ang mga doktor, binayaran ko ang mga kailangan, kinansela ko ang mga miting, ipinadala ko ang kalahati ng kumpanya ng konstruksyon sa impyerno. Sa tuwing gigising ako, parang nalilito si Elena sa pagitan ng pagpapasalamat sa kanya at pagkamuhi sa akin dahil sa pagiging huli ko ulit.

Siguro ginawa niya pareho.

Noong huling gabi, nang kaya na niyang umupo nang mag-isa at humupa na ang lagnat, hiniling niya sa akin na buksan ang drawer sa mesa sa tabi ng kama.

Sa loob ay may isang maliit na sobre.

Ang pangalan ko.

Binuksan ko ito gamit ang mga kamay na parang garalgal.

Nasa loob ang pregnancy test.

Positibo.

At isang sulat, isinulat bago pa maging kumplikado ang lahat.

Hindi ko alam kung ano ang iisipin mo kapag nabasa mo ito. Hindi ko rin alam kung ano ang gusto ko mula sa iyo. Ang alam ko lang, noong nakita kita sa bar na iyon, sa unang pagkakataon pagkalipas ng maraming taon, naramdaman kong may bahagi pa rin sa atin na hindi pa tuluyang namamatay. Natatakot akong ma-excite. Mas natatakot akong gawin itong muli nang mag-isa.

Hindi ko na naituloy.

Ang aking paningin ay tuluyang nalabo.

Ibinaling ni Elena ang mukha sa bintana.

“Isinulat ko ito bago ako dumugo. Magdedesisyon ako mamaya kung ibibigay ko ba ito sa iyo o babalewalain ko.”

Naupo ako sa tabi ng kama niya, nanginginig ang papel sa pagitan ng mga daliri ko.

“Hindi iyon isang pagkakamali,” bulong ko.

Pinikit niya ang kanyang mga mata.

“Hindi.”

At iyon ang pinakamahirap na katotohanan sa lahat.

Hindi ito isang pagkakamali ng dalawang lasing at nostalhik na dating asawa.

Isa na naman itong pagkakataon.

Maliit, marupok, hindi inaasahan.

At nawala ito sa atin na nababalot ng takot, katahimikan, at napakaraming bagay na hinayaan nating mabulok noong masasabi pa ang mga ito sa tamang panahon.

Nang gabing iyon, umiyak ako sa harap niya sa unang pagkakataon simula nang magkita kami.

Hindi para mabawi ito.

Hindi dahil naniniwala akong ang sakit ang magpapabuti sa atin.

Napaiyak ako dahil sa wakas ay naintindihan ko na may mga kuwentong hindi nababasag sa panahon ng diborsyo, o sa hotel, o sa pagtawag sa ospital.

Mas maaga silang nagbe-break.

Sa mga pagkakataong hindi na humihingi.

Sa mga panahong hindi siya sumasagot.

Sa mga panahong may nagdurugo mag-isa sa kabilang pinto at ang isa naman ay patuloy na iniisip na may oras pa bukas.

Related Posts

“Nay, Sunduin Mo Ako… Ang Pamilya ng Asawa Ko, Huwag Mo Akong Isama”: Isang Koronel ng Hukbong Katihan ng Estados Unidos ang Nagmadaling Iligtas ang Kanyang Anak na Babae, Ngunit Nang Sinubukan Siyang Pahiyain ng Isa sa Pinakamakapangyarihang Pamilya ng Amerika, Nalaman Nila Nang Huli Na Ang Lahat Na Napili Nila Ang Maling Ina Bilang Kaaway

I was still wearing my uniform when I left Fort Liberty that evening. My black dress jacket was perfectly pressed. The ribbons and medals on my chest…

Nabuntis ang kapatid ko sa anak ng asawa ko. Pagkatapos ay ipinakita niya ito sa pamamagitan ng mikropono sa harap ng tatlong daang bisita, sa kalagitnaan ng pagdiriwang ng aking ikasampung anibersaryo ng kasal.

Inagaw niya ang mikropono mula sa DJ. “Buntis ako sa anak ni Eric,” sabi ni Natalie. Tapos ngumiti siya. Sa akin. Nadulas ang baso ng alak ni…

Buong kwento: Pagkatapos kong maipanganak ang aming mga triplets, pumasok ang aking asawa sa aking silid sa ospital kasama ang kanyang kabit — na buong pagmamalaking may dalang Birkin bag.

Nang gabing iyon ay umiyak ako hanggang sa wala nang natitirang luha, yakap ang aking tatlong anak na lalaki habang ang alingawngaw ng tawa ni Adrian ay…

Sinampal ng nanay ko ang anak ko dahil sa isang laruan at nagkunwari ang buong pamilya na hindi nila nakita ang dugo. Hindi ako umimik; dinala ko siya sa ospital…

Hindi ito kailangan. Nakatayo ang nanay ko habang nakapatong ang kamay sa sandalan ng armchair, kasingputla ng dingding kung saan nakasabit pa rin ang litrato ko sa…

Noong araw na nakatanggap ako ng milyun-milyong dolyar na kabayaran para sa aksidenteng muntik na akong maparalisa, wala akong sinabi kahit isa. Binilhan ko lang ang anak ko ng isang napakamahal na laptop para sa kanyang pag-aaral… pero habang inililipat ko ang kanyang mga file mula sa kanyang lumang computer, may lumabas na litrato kung saan niyakap niya ang kabit ng aking asawa na may caption na: “Ang tunay kong ina ay nararapat na makasama sa aming bagong bahay.” Pagkatapos, may tumawag gamit ang pangalang “Nanay Irene,” at narinig ko ang aking asawa na nagsabi: “Ngayong gabi, sa wakas ay naalis na natin ang istorbo.”

Ang unang linya ng testamento ay mababasa: “Iniiwan ko ang ari-arian na matatagpuan sa Coyoacán kay Teresa Aguilar, dahil siya lang ang taong nagmalasakit sa akin nang…

Naglilingkod ako sa isang war zone bilang combat medic nang padalhan ako ng kapitbahay ko ng video. Kinakaladkad ng boyfriend ng asawa ko ang anak ko papasok sa bahay.

“Ano ang mangyayari?” Tiningnan ni David ang nagyelong video sa screen: Si Matthew na puno ng luha ang mukha, ang kamay ni Brian sa kanyang buhok, si…

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *