
Tinitigan ko ang kamay ni Katrina na nakahawak sa mamahalin kong suit. Ang kamay na ito, na dati ay pinapangarap kong hawakan habang buhay, ngayon ay tila isang maruming mantsa na lamang. Ang emosyong nararamdaman ko ay hindi na pag-ibig, kundi isang malamig na pagkilala sa katarungan ng tadhana.
Ang Pagbabalik ng Nakaraan
“Pera?” ulit ko, ang boses ko ay kasing-lamig ng bakal. “Katrina, hindi ba’t pitong taon na ang nakalipas nang sabihin mo sa akin na ang ‘barya-barya’ ko ay hindi sapat para sa kinabukasan mo?”
Napayuko siya, ang kanyang mga balikat ay nanginginig sa paghikbi. Ang dating mapagmataas na babaeng naghagis ng pera sa mukha ko ay wala na. Ang kaharap ko ngayon ay isang anino na lamang ng kanyang dating sarili.
“Ken, nagmakaawa ako… patawarin mo ako sa lahat ng kayabangan ko noon,” hikbi niya. “Wala na akong malapitan. Si Mark, iniwan kami nang mabaon sa utang ang shipping lines nila. Ang anak ko… si Toby… kailangan niya ng operasyon sa puso. Ikaw lang ang may kakayahang tumulong sa amin.”
Dahan-dahan kong inalis ang kanyang kamay sa aking braso. “Nasaan ang mga ‘kaibigang’ tumatawa kasama mo noong engagement party? Nasaan ang ‘future’ na ipinagmalaki mo sa akin kapalit ng limang taon ng sakripisyo ko?”
Ang Desisyon ng CEO
Kinuha ko ang aking wallet mula sa loob ng aking bulsa. Binuksan ko ito at kumuha ng isang libong piso—isang papel na pera, tulad ng mga perang pinulot ko sa sahig pitong taon na ang nakalipas.
Inilagay ko ito sa kanyang palad.
“Ito,” sabi ko habang nakatingin nang diretso sa kanyang mga mata. “Ito ang bayad sa isang minutong inaksaya mo sa pakikipag-usap sa akin ngayong gabi.”
“Ken… please…” hagulgol niya, lumuhod siya sa harap ng maraming tao sa charity gala, eksaktong kabaligtaran ng posisyon namin noon.
“Hindi ako charity, Katrina,” mariin kong sabi. “Negosyante ako. At sa mundo ng negosyo, ang isang investment na walang katapatan ay itinuturing na ‘bad debt’. Sinira mo ang kontrata natin noong itinapon mo ang pagkatao ko para sa isang Alcantara.”
Ang Huling Paghaharap
Eksaktong sandaling iyon, lumapit ang aking sekretarya. “Sir Ken, narito na po si Mr. Mark Alcantara. Gusto niya raw pong pag-usapan ang tungkol sa foreclosure ng kanilang huling warehouse.”
Lumitaw mula sa likuran ang isang lalaking gusgusin, malayo sa imahe ng mayamang tagapagmana na nakilala ko. Nang makita ni Mark si Katrina na nakaluhod sa harap ko, nanlaki ang kanyang mga mata sa kahihiyan.
“Ken Salvador…” utal ni Mark. “Ikaw… ikaw ang misteryosong buyer na bumili sa lahat ng utang ng pamilya ko?”
Ngumiti ako nang napakalamig. “Ako nga, Mark. Pitong taon ko itong pinaghandaan. Hindi para maghiganti, kundi para patunayan na ang taong minaliit niyo ay siya palang hahawak sa leeg ng inyong kinabukasan.”
Tumingin ako sa kanilang dalawa—ang mag-asawang sumira sa aking puso at dangal.
“Atty. Lopez,” tawag ko sa aking abogado na nasa gilid lang. “Ipatuloy ang foreclosure. Walang extension. At tungkol naman sa anak nila…” huminto ako sandali at tumingin kay Katrina na puno ng pag-asa ang mga mata. “…ipagamot niyo ang bata. Bayaran ang lahat ng medical bills sa ilalim ng aking Foundation. Pero sa isang kondisyon: hinding-hindi niyo na muling pakikita ang inyong mga mukha sa akin. Isang lapit niyo pa, kukunin ko ang lahat ng natitira sa inyo.”
Ang Tunay na Tagumpay
Iniwan ko silang dalawa sa gitna ng ballroom. Habang naglalakad ako palabas, naramdaman ko ang tunay na bigat ng tagumpay. Hindi ito dahil sa pera o sa kapangyarihan, kundi sa katotohanang wala na akong nararamdamang galit. Ang “Ken” na mahirap at sugatan ay wala na. Ang “Ken” na nakatayo ngayon ay isang taong malaya na sa anino ng kanilang pangmamaliit.
Sumakay ako sa aking sasakyan at tumingin sa labas ng bintana. Ang mga ilaw ng lungsod ay nagniningning, tila nagdiriwang sa aking paglaya.
“Sa wakas,” bulong ko sa sarili. “Tapos na ang pitong taon ng paghihintay.”