
“Sinasabi niyo bang si Ricardo ay matagal nang nagnanakaw sa kaban ng Harrison Group gamit ang pekeng pirma ni Papa bago pa man siya pumanaw?” pagpapatuloy ni Sofia, ang kanyang boses ay nanginginig hindi sa takot, kundi sa matinding galit.
Nanigas si Ricardo. Ang mapagmataas niyang anyo kanina ay naglaho na parang bula. “Sofia, hindi totoo ‘yan! Sinisiraan lang nila ako dahil gusto nilang bawiin ang lahat!”
Ngunit hindi siya pinansin ni Sofia. Hinarap niya ang kanyang Uncle Eduardo. “Ipakita ang mga dokumento.”
Ang Pagbagsak ng Mapagpanggap
Inilabas ng abogado ang isang tablet at ipinakita ang mga scanned images ng mga tseke at transfer logs. “Young Lady, hindi lang sustento ang ipinagkait niya sa inyo. Ginamit niya ang apelyido niyo para kumuha ng mga pautang sa pangalan ng Harrison Group para itayo ang sarili niyang kumpanya—ang kumpanyang ipinagmamalaki niya ngayon kay Bianca.”
Tumingin si Sofia kay Donya Remedios na ngayon ay pilit na itinatago ang kanyang mga alahas. “At kayo, Donya Remedios? Ang akala niyo ba ay hindi ko alam na ang bahay na tinitirhan niyo ay binili gamit ang pension fund ng mga empleyado ng tatay ko? Itinapon niyo sa mukha ko ang barya? Ngayon, bawat barya na nasa bulsa niyo ay kukunin ko pabalik.”
“Wait! Hindi niyo pwedeng gawin ‘to!” sigaw ni Bianca, yakap-yakap pa rin ang kanyang Hermès bag. “I am a top model! Sisirain ko ang image ng kumpanya niyo!”
“Top model?” ngumiti nang matalim si Sofia. “Bianca, ang agency mo ay pag-aari rin namin. At sa sandaling ito, fired ka na. At ‘yang bag mo? Guard, kuhanin niyo ‘yan. Iyan ay pag-aari ng Harrison Heritage Collection. Hindi ‘yan ipinagbibili, at lalong hindi ‘yan para sa mga magnanakaw.”
Walang nagawa si Bianca kundi mapaiyak nang hablutin ng mga bodyguard ang kanyang bag. Naiwan siyang nakatayo sa lobby na tila isang basang sisiw.
Ang Resibo ng Katotohanan
Lumapit si Sofia kay Ricardo at dinampot ang huling barya na nasa sahig—ang baryang itinapon sa kanya kanina. Inilagay niya ito sa palad ni Ricardo.
“Heto ang huling sentimo na matatanggap mo mula sa akin, Ricardo. Gamitin mo ‘yan pambili ng tubig sa loob ng selda,” malamig na sabi ni Sofia.
Biglang pumasok ang mga pulis sa lobby ng St. Luke’s. “Mr. Ricardo Santos, you are under arrest for Grand Larceny, Falsification of Public Documents, and Estafa.”
“Sofia! Maawa ka! Para sa anak natin!” pagsusumamo ni Ricardo habang pinipiyosahan.
“Para sa anak natin?” tugon ni Sofia habang kinakarga si Jun-jun na ngayon ay inaasikaso na ng mga best specialists ng ospital. “Ang anak natin ay isang Harrison. At ang mga Harrison ay hindi kailangan ng isang amang magnanakaw at traydor.”
Isang Bagong Simula
Habang hinihila palabas ng mga pulis ang mag-ina at si Bianca, tumahimik ang buong lobby. Ang mga taong kanina ay nanonood at bumubulong ay ngayon ay nakayuko sa paggalang sa tunay na reyna ng Harrison Group.
“Uncle Eduardo, ihanda ang press release,” utos ni Sofia habang naglalakad patungo sa elevator. “Ipaalam sa lahat na nagbalik na ang tagapagmana. At siguraduhin na walang matitirang kahit isang property sa pangalan ng mga Santos. Gusto ko silang makitang namamalimos sa kalsada, gaya ng ginawa nila sa akin.”
Pagpasok sa private suite, tinitigan ni Sofia ang kanyang anak. Wala na ang amoy ng luma at hirap. Ang tanging naroon ay ang bango ng bagong pag-asa.
“Huwag kang mag-alala, Jun-jun,” bulong niya sa bata. “Hindi na tayo muling luluhod para sa barya. Tayo na ang nagmamay-ari ng buong bangko.”