
Ang Huling Hatol ng Chairwoman
“Vanessa,” tawag ko sa pangalan ng modelong kanina lang ay kung ituring ako ay parang basahan. “Narinig ko na ang pangarap mo ay maging mukha ng V-Global sa susunod na season. Sayang, dahil simula sa segundong ito, ang pangalan mo ay nasa Global Blacklist na ng fashion industry. Walang matinong brand ang kukuha sa isang modelong walang karakter.”
Lumingon ako kay Miguel na ngayon ay putlang-putla at tila hindi makahinga. “At Miguel, ang limang libong pisong itinapon mo sa sahig? Itabi mo ‘yan. Kakailanganin mo ‘yan pambili ng kape habang pinapanood mong gumuho ang Ramos Holdings sa loob ng bente-kwatro oras.”
Isinarado ng aking bodyguard ang pinto ng limousine. Sa loob ng sasakyan, habang dahan-dahang umaandar palayo sa mansyon ng mga Ramos, naramdaman ko ang hapdi ng aking kamay. Ngunit mas matindi ang ginhawang nararamdaman ko sa aking puso. Ang tatlong taon ng pagtitiis, pag-aalipusta, at pagpapanggap ay natapos na.
Ang Pagbabalik sa Trono
“Madame Bianca, naabisuhan na po ang banko,” ulat ni Sebastian, ang aking head of security at kanang-kamay. “Ang lahat ng credit cards ni Miguel Ramos ay deactivated na. Ang bahay na tinitirhan nila? Nakapangalan po iyon sa isa sa ating mga shell companies. Maaari na po nating silang palayasin bukas ng umaga.”
“Huwag muna, Sebastian,” tugon ko habang pinagmamasdan ang nagbabagang sugat sa aking kamay. “Gusto kong maramdaman nila ang unti-unting paglubog. Gusto kong makita ni Donya Victoria kung paano magmakaawa ang anak niya sa mga taong hinamak nila.”
Pagdating sa aming headquarters, sinalubong ako ng buong board of directors. Wala na ang suot kong kupas na daster at tsinelas. Ngayon, nakasuot na ako ng isang custom-made na power suit na nagkakahalaga ng milyon.
“Chairwoman, tumatawag po ang legal team ng Ramos Holdings,” sabi ng aking secretary. “Nagmamakaawa po sila para sa isang emergency meeting.”
“I-set ang meeting bukas ng alas-otso ng umaga. Ngunit sabihin mo sa kanila, tanging si Miguel at ang kanyang ina lamang ang papapasukin. At siguraduhin ninyong sa main lobby sila maghihintay—doon sa gitna ng maraming tao, para makita nila kung sino ang ‘kahihiyan’ sa industriya.”
Ang Pagluhod sa Lobby
Kinabukasan, eksaktong alas-otso, dumating sina Miguel at Donya Victoria sa V-Global Tower. Wala na ang kintab ng kanilang sasakyan; balita ko ay kinuha na ito ng mga sheriff kaninang madaling araw.
Nakaupo ako sa aking opisina habang pinapanood sila sa CCTV. Si Donya Victoria, na dati ay hindi humahawak ng kahit anong maruming bagay, ay pawis na pawis at pilit na nakikipag-usap sa receptionist.
“Pakiusap, kailangan naming makita si Chairwoman Villafuerte! Kami ang pamilya Ramos!” sigaw ni Donya Victoria, ngunit ang mga empleyado ay tinitingnan lang sila nang may halong awa at pangungutya.
Nang bumaba ako sa lobby, tumigil ang mundo para sa kanila. Naglakad ako nang may awtoridad, bawat tunog ng aking stilettos ay tila kaba sa kanilang dibdib.
“Bianca! Anak!” sugod ni Donya Victoria, akmang yayakapin ako pero agad siyang hinarang ng mga security guards. “Patawarin mo kami! Hindi namin alam! Nagkamali kami, nadala lang kami ng bugso ng damdamin!”
“Donya Victoria,” malamig kong panimula. “Noong itinapon niyo ang mainit na sabaw sa kamay ko, nasaan ang damdamin niyo noon? Noong tinawag niyo akong ‘kahihiyan’ dahil galing ako sa probinsya, nasaan ang pagiging marangal niyo?”
Hinarap ko si Miguel. “At ikaw, Miguel. Sabi mo si Vanessa ang kailangan ng kumpanya mo? Ngayon, nasaan siya? Balita ko ay iniwan ka na niya matapos niyang malaman na wala ka nang pera.”
Napayuko si Miguel. “Bianca, please… mahal kita. Nagkamali lang ako ng desisyon. Maayos pa natin ito. I’ll tear up the annulment papers!”
Tumawa ako nang mapait. “Mahal? Miguel, ang mahal mo ay ang posisyon mo. Ang mahal mo ay ang pera ko. At ang annulment papers? Huli na ang lahat. Pinirmahan ko na ‘yon kaninang umaga bago ko ipinag-utos ang full takeover ng inyong kumpanya. Ngayon, ang Ramos Holdings ay isa na lamang subsidiary ng V-Global.”
Ang Singil ng Katarungan
Inilabas ko ang isang dokumento mula sa aking folder. “Ito ang utos ng korte. Ang inyong mansyon ay kukunin na ng kumpanya dahil sa mga hindi nabayarang utang ni Miguel sa mga pekeng investments na pinasok niya para lang mapabilib si Vanessa. May isang oras kayo para kunin ang inyong mga personal na gamit.”
“Saan kami pupunta, Bianca?” umiiyak na tanong ni Donya Victoria. “Wala na kaming ibang matutuluyan!”
“Sabi niyo sa akin noon, bumalik na ako sa probinsya dahil doon ako nababagay,” sabi ko habang tinititigan sila nang diretso. “Mayroon akong maliit na lupain sa probinsya—isang sakahan. Kung gusto niyo ng trabaho, maaari kayong maging tagalinis doon. Marangal ang maging magsasaka, Donya Victoria. Doon niyo matututunan ang tunay na halaga ng paggawa.”
Natulala ang mag-ina. Ang mga taong dati ay nakatira sa mansyon at kumakain sa mga gintong plato ay ngayon ay walang matuluyan.
Ang Bagong Simula
Habang naglalakad ako pabalik sa aking opisina, naramdaman ko ang tunay na kalayaan. Ang “probinsyanang” pinagtawanan nila ay hindi lamang nakabangon, kundi naging mas matatag pa sa anumang bagyong dumaan sa kanyang buhay.
“Chairwoman, may susunod po kayong meeting sa Paris,” sabi ni Sebastian.
“Salamat, Sebastian. Pakihanda na ang private jet,” utos ko. “At pakisabi sa ating charity foundation, dagdagan ang pondo para sa mga kababaihan sa probinsya na gustong mag-aral ng negosyo. Gusto kong malaman nila na ang pinagmulan ay hindi hadlang sa tagumpay.”
Tumingin ako sa bintana ng aking opisina, nakatanaw sa malawak na siyudad. Ang sugat sa aking kamay ay mag-iiwan ng pilat, ngunit ang pilat na iyon ang magsisilbing paalala na ang tunay na ganda at yaman ay hindi nasusukat sa panlabas na anyo, kundi sa tibay ng loob at linis ng pagkatao.
Ang pamilya Ramos ay naging isang madilim na kabanata na lamang sa aking buhay. Isinara ko na ang aklat na iyon, at ngayon, handa na akong isulat ang susunod na kabanata—isang kabanata kung saan ako ang bida, ang reyna, at ang chairwoman ng sarili kong tadhana.