“Pulutin mo ‘yan! Iyan lang ang halaga mo sa pamilyang ito, Maria! Huwag kang magpanggap na kauri namin dahil sa amoy ng iyong kahirapan!” bulyaw ni Donya Isabel habang tumatawa ang mga panauhing bilyonaryo sa loob ng Grand Ballroom sa BGC.
Lahat ng mga mata ay nakatingin sa akin nang may panghahamak. Si Gabriel, ang asawa ko, ay nakatayo lang sa malayo at walang ginawa kundi uminom ng alak habang nakikipag-usap sa isang anak ng senador. Akala nila ay nanalo na sila dahil nagawa nilang ipahiya ang “mahirap” na asawa sa harap ng maraming tao.
Huminga ako nang malalim. Akala nila ay isa lang akong ulilang probinsyana na masuwerte lang na napangasawa ng isang Villafuerte. Hindi nila alam, ang pamilya ko ang nagpapatakbo ng pinakamalaking oil refinery na siyang bumubuhay sa lahat ng pabrika at sasakyan ng kumpanya nila.
Sa halip na pulutin ang pera, lumapit ako sa matandang katiwala na si Mang Jose, na lihim na pinadala ng aking ama para bantayan ako. Inabot ko sa kanya ang aking emerald bracelet.
“Sabihin mo kay Papa, tapos na ang laro. Bawiin ang lahat ng pabor,” malamig kong utos.
“Ano ‘yan? Magbebenta ka ba ng alahas para may pambili ng pagkain?” pangungutya ni Katrina, ang kapatid ni Gabriel, habang tinitingnan ang aking bracelet.
Ngunit bago pa siya makatapos, biglang namatay ang lahat ng generator at ilaw sa buong hotel. Isang nakakabinging katahimikan ang bumalot sa ballroom bago ito napalitan ng mga sigaw ng takot.
“Donya Isabel! Sir Gabriel! Ang ating mga planta sa Batangas at Laguna… huminto na ang operasyon! Wala raw silang natatanggap na supply ng langis mula sa ating partner!” sigaw ng kanilang chief engineer na patakbong pumasok, pawis na pawis ang mukha.
“Anong nangyayari?! Mawawala ang bilyon-bilyon natin sa loob lang ng isang oras kung hindi gagana ang mga makina!” hiyaw ni Donya Isabel habang nanginginig ang mga kamay.
Dahan-dahan akong humakbang patungo sa kanila. Kahit madilim, ang bawat hakbang ko ay nagbibigay ng matinding takot sa kanila.
“Ang Villafuerte Group ay nakatayo sa ilalim ng kapangyarihan ng ‘The Oil Empress’—ang babaeng nagbibigay sa inyo ng buhay. At ang Empress na iyon…” kinuha ko ang gintong selyo mula kay Mang Jose na nagsilbing patunay ng aking tunay na ranggo. “…ay ang babaeng pinatapon niyo ng barya kanina.”
Nanlaki ang mga mata ni Gabriel nang makita ang simbolo ng pamilya De Vega. “M-Maria? Ikaw ang nag-iisang tagapagmana ng De Vega Oil Empire?!”
Bumukas ang malalaking pinto ng ballroom at pumasok ang isang pangkat ng mga elite guards na may dalang mga sulo at ilaw. Lumapit sila sa akin at sabay-sabay na yumukod nang napakababa.
“Good evening, Chairperson Maria. Handa na po ang mga dokumento para sa agarang pagsasara ng lahat ng utang ng mga Villafuerte. Sila ay opisyal na ring ipina-evict sa lahat ng properties na pag-aari ng pamilya De Vega.”
Habang pilit na inilalabas si Gabriel at ang kanyang ina sa dilim, isang matandang tauhan ng pamilya ang biglang sumigaw tungkol sa isang lihim na kasunduan ng tatay ni Gabriel sa pagpatay sa aking mga magulang para lamang makuha ang kontrol sa aming mga minahan.
Tumigil ang mundo sa loob ng Grand Ballroom. Ang mga sulo at ilaw na dala ng aking mga elite guard ay nagbigay ng isang nakapangingilabot na anino sa mukha ni Gabriel at Donya Isabel. Ang huling sigaw ni Mang Simon, ang matandang legal counsel ng mga Villafuerte na matagal nang kinakain ng konsensya, ay tila isang kulog na nagpabagsak sa lahat ng kanilang dekorasyon at karangyaan.
“Anong sinabi mo, Simon?!” bulyaw ni Donya Isabel, ngunit ang kanyang boses ay hindi na puno ng awtoridad—ito ay puno na ng desperasyon at takot.
Dahan-dahan akong lumapit kay Mang Simon. Ang aking mga mata ay hindi na ang maamong Maria na kanilang inalila. “Ulitin mo ang sinabi mo, Mang Simon. Ngayon din.”
Nanginginig ang matanda, lumuhod siya sa aking harapan. “Chairperson Maria… ang pagsabog sa refinery labindalawang taon na ang nakalilipas… hindi iyon aksidente. Ang ama ni Gabriel, si Don Ricardo, ang nag-utos na i-sabotahe ang pressure valves. Alam niyang nandoon ang mga magulang ninyo para sa inspeksyon. Ginawa niya iyon para mapilitan ang De Vega Oil na pumasok sa isang merger na pabor sa kanila.”
Ang Paniningil ng Empress
Humarap ako kay Gabriel. Ang lalaking pinangakuan ko ng katapatan ay anak pala ng taong pumatay sa aking mga magulang. Ang kanyang mukha ay kasing-puti na ng pader.
“Gabriel, alam mo ba ito?” mahinahon kong tanong, ngunit ang bawat salita ko ay tila talim na humihiwa sa hangin.
“Maria… hindi… wala akong alam! Patawarin mo ako, Maria!” sigaw niya habang sinusubukang hawakan ang aking kamay.
Isang mabilis na galaw mula sa aking head of security, si Commander Leon, ang pumigil sa kanya. “Huwag mong hahawakan ang Chairperson kung ayaw mong mabali ang mga buto mo,” banta ni Leon.
Tumingin ako kay Donya Isabel. Ang mapagmataas na matanda ay nakasalampak na ngayon sa sahig, yakap-yakap ang mga baryang itinapon niya sa akin kanina. “Ito ba ang dahilan kung bakit mo ako kinuha sa probinsya pagkatapos mamatay ng mga magulang ko? Para masigurong wala nang maghahanap sa hustisya dahil nasa ilalim mo na ako?”
“Nararapat lang sa kanila iyon! Ang pamilya niyo ang humahadlang sa pag-unlad ng Villafuerte!” hiyaw ni Donya Isabel, tuluyan nang nawala sa katinuan.
Ang Pagbagsak ng Imperyo
Hindi ko na kailangang magtaas ng boses. Ang kapangyarihan ay nasa aking mga kamay na.
“Leon,” tawag ko sa aking tauhan. “Ipakita ang huling hakbang.”
Sa malaking projector screen ng ballroom, lumitaw ang mga live feed ng lahat ng planta ng Villafuerte. Isa-isang namamatay ang mga makina. Ang kanilang stock market profile ay nagpapakita ng isang tuwid na linyang pababa—bankruptcy.
“Mula sa sandaling ito, ang lahat ng shares ng Villafuerte Group ay pag-aari na ng De Vega Oil Empire dahil sa hindi ninyo pagbabayad ng utang sa loob ng limang taon. Ang mansyong tinitirhan niyo, ang mga sasakyang gamit niyo, pati ang mga damit na suot niyo ngayon… lahat ‘yan ay akin na.”
Isang opisyal mula sa NBI ang pumasok sa ballroom kasunod ng aking mga guard. “Donya Isabel Villafuerte at Gabriel Villafuerte, kayo ay inuaresto para sa kasong Corporate Sabotage, Murder, at Grand Estafa.”
Ang Paglilinis sa Nakaraan
Habang kinakaladkad sila palabas ng hotel, ang mga panauhing bilyonaryo na kanina ay tumatawa sa akin ay isa-isang yumuko. Walang nangahas na tumingin sa aking mga mata. Ang katahimikan sa loob ng ballroom ay mas masakit pa sa anumang bulyaw.
Nilapitan ko ang anak ng senador na kanina ay ka-flirt ni Gabriel. “Ipaabot mo sa iyong ama,” bulong ko, “na ang kontrata para sa pipeline sa Hilaga ay kanselado na. Hindi ako nakikipag-ugnayan sa mga pamilyang kumakampi sa mga mamamatay-tao.”
Napalunok ang babae at mabilis na umalis, halos matapilok sa kanyang mamahaling gown.
Lumapit sa akin si Mang Jose. “Chairperson, handa na po ang inyong sasakyan. Naghihintay ang inyong ama sa mansyon ng De Vega.”
“Salamat, Mang Jose. At ibigay niyo ang tulong na kailangan ni Mang Simon. Siya ang magiging pangunahing saksi natin sa korte,” tugon ko.
Isang Bagong Umaga
Paglabas ko ng hotel, ang malamig na hangin ng BGC ay sumalubong sa akin. Wala na ang mabigat na pasaning dinala ko bilang “Maria Villafuerte.” Ang bawat hininga ko ngayon ay para sa mga magulang kong hindi nakamit ang katarungan sa mahabang panahon.
Tumingin ako sa langit. Ang dilim ng gabi ay dahan-dahang napapalitan ng liwanag ng bukang-liwayway.
“Papa, Mama… tapos na,” bulong ko sa hangin.
Hindi ako naging Empress para lamang sa yaman o kapangyarihan. Naging Empress ako para patunayan na ang bawat patak ng langis na dumadaloy sa industriyang ito ay may kalakip na dangal—isang dangal na kailanman ay hindi mabibili ng barya o mapapabagsak ng anumang pang-aapi.
Habang umaandar ang aking bulletproof na sasakyan palayo sa gumuhong mundo ng mga Villafuerte, alam kong simula pa lamang ito. Ang De Vega Oil Empire ay muling maghahari, ngunit sa pagkakataong ito, ito ay nakatayo sa pundasyon ng katotohanan at tunay na katarungan.