
“Ang bawat sentimo na ginamit mo para itayo ang kumpanya mo, Manuel… galing sa bank account na matagal ko nang kinalimutan para sa iyo. Ngayon, binawi ko na ang lahat. Wala ka nang kahit ano,” bulong ko sa kanyang tenga.
Nanlaki ang mga mata ni Manuel. Ang dating mapagmataas na mukha na humamak sa akin sa harap ng kanyang pamilya ay napalitan ng labis na takot at pagsisisi. Ang kumpanya niya, ang Cruz Enterprises, ay nabubuhay lamang sa pamamagitan ng mga “anonymous” na investments na dumarating tuwing buwan—mga pondong palihim kong ipinapasok mula sa aking sariling mana para lamang hindi siya mabigo sa kanyang mga pangarap.
“Clara, hindi… huwag mong gawin ito. Pamilya tayo,” pagmamakaawa niya, pilit hinahawakan ang laylayan ng aking mamahaling silk gown.
“Pamilya?” Isang mapait na tawa ang kumawala sa aking mga labi. “Nakalimutan mo na ba ang gabing itinapon mo ang divorce papers sa mukha ko? Noong tinawag mo akong halimaw habang ang mistress mo ay binubuhusan ako ng juice? Doon palang, pinatay mo na ang pamilyang tinutukoy mo.”
Ang Pagbagsak ng mga Mapagmataas
Lumingon ako kay Vanessa na ngayon ay tila isang basang sisiw. Ang modelong dati ay punong-puno ng kislap ay hindi na makatingin nang diretso sa akin. Ang kanyang karera ay nakasalalay sa Villaraza Global, dahil kami ang may hawak ng pinakamalaking fashion agency sa bansa.
“At ikaw, Vanessa,” tawag ko sa kanya. “Balita ko ay ikaw ang mukha ng aming bagong kampanya sa susunod na buwan? Well, consider your contract terminated. At sa dami ng mga nilabag mong moral clauses, asahan mo ang demand letter mula sa aming legal team bukas na bukas din.”
“Clarisse, please! Nagkamali lang ako, nadala lang ako ng silakbo ng damdamin!” sigaw ni Vanessa habang humihagulgol.
Hindi ko sila pinansin. Humarap ako sa madla, sa mga socialites at negosyanteng tatlong taon na ang nakakaraan ay nagbulungan at nandiri sa aking peklat. Ngayon, ang bawat isa sa kanila ay nag-uunahang makuha ang aking atensyon, yumuyuko at bumabati na tila ba hindi nila ako hinamak noon.
Ang Lihim ng Peklat
Habang naglalakad ako palayo sa kanila, lumapit sa akin si Dr. Aris, ang surgeon na nagbalik ng aking dating ganda at ang tanging tao na nakakaalam ng sakripisyo ko.
“Handa ka na bang bitawan ang lahat ng sakit, Clarisse?” tanong niya habang inaabutan ako ng baso ng champagne.
“Tapos na ang laro, Aris,” sagot ko.
Sa gitna ng party, may isang screen na biglang bumukas. Hindi ito bahagi ng programa ko, kundi isang regalo mula sa aking private investigator. Lumabas sa screen ang lumang footage mula sa CCTV ng nasunog na factory tatlong taon na ang nakakaraan.
Kitang-kita sa video kung paano pumasok ang isang babae sa naglalagablab na apoy para iligtas ang isang lalaking nakahandusay—si Manuel. Nakita ng lahat kung paano bumagsak ang isang nagbabagang bakal sa mukha ng babae habang pilit niyang hinihila palabas ang walang malay na si Manuel.
Ang buong hall ay natahimik. Napako ang tingin ni Manuel sa screen. Ngayon lang niya nalaman ang katotohanan. Ngayon lang niya napagtanto na ang peklat na kinasusuklaman niya ay ang mismong marka ng kanyang kaligtasan.
“Clara…” sambit ni Manuel, ang boses ay puno ng panginginig. “Ikaw… ikaw ang nagligtas sa akin? Akala ko… akala ko ang mga bumbero…”
“Iniwan ka ng lahat, Manuel. Kahit ang sarili mong ina na nagdaos ng party nang gabing iyon ay hindi nagtangkang pumasok sa apoy. Ako lang ang nanatili,” sabi ko nang may pinalidad. “Pero ang pasasalamat mo ay pandidiri at pagtataksil.”
Ang Bagong Bukas
Tinawag ko ang aking chief of security. “Ilabas ang mga taong ito. Hindi sila kabilang sa antas ng okasyong ito.”
Kinaladkad ng mga guards si Manuel at Vanessa palabas ng ballroom. Ang mga sigaw nila ng paghingi ng tawad ay naging bahaw na tunog na lamang sa background ng marangyang tugtugin.
Hindi ko ginawa ito para lamang sa paghihiganti. Ginawa ko ito para bawiin ang pagkatao na kinalimutan ko noong naging “asawa” lamang ako ni Manuel Cruz. Ang peklat sa aking mukha ay wala na, pero ang aral na iniwan nito ay mananatili sa aking puso: na ang tunay na kagandahan at kapangyarihan ay hindi nasusukat sa makinis na balat, kundi sa tapang na tumayo matapos masunog ng kahapon.
Nang gabing iyon, hindi si “Clara ang asawang halimaw” ang natulog. Kundi si Clarisse Villaraza, ang babaeng nagmamay-ari na ngayon ng sarili niyang tadhana.