“Ang kapal ng mukha mong tumayo rito sa harap ko, Bianca! Isang hamak na utusan ka lang ni Mr. Tan, huwag kang magpanggap na kauri namin!” hiyaw ni Samantha habang tumatawa ang kanyang mga kaibigang socialite sa loob ng Grand Ballroom sa BGC.
Lahat ng mga panauhin—mga senador, CEO, at mga bilyonaryo—ay nakatingin sa akin nang may panghahamak. Ang suot kong simpleng blazer ay basang-basa na, habang ang aking amo na si Mr. Tan ay nakatayo lang sa malayo, tila takot na protektahan ako laban sa anak ng pinakamayamang pamilya sa bansa.

“Look at you, para kang basang sisiw. Bagay lang sa iyo ang dumi dahil diyan ka naman galing, ‘di ba?” pangungutya pa ni Samantha habang iwinawagayway ang kanyang brilyanteng singsing.
Huminga ako nang malalim. Akala nila ay nanalo na sila. Akala nila ay isa lang akong mahirap na babaeng kailangang yumuko sa pera nila. Hindi nila alam, ang pamilya ko ang nagmamay-ari ng lupang kinatatayuan ng hotel na ito at ng bangkong nagpapautang sa kumpanya nila.
Inilabas ko ang aking special encrypted tablet. Isang biometric scan lang ng aking iris.
“Ano ‘yan? Mag-oorder ka ba ng Grab para makauwi na sa barung-barong niyo?” tawa ni Samantha na sinundan ng tawanan ng lahat.
Ngunit bago pa siya makatapos, biglang tumunog ang lahat ng monitors sa ballroom. Ang malaking screen na dapat ay magpapakita ng logo ng kumpanya ni Samantha ay biglang nagpalit ng kulay. Isang itim na leon na may gintong korona ang lumitaw—ang simbolo ng pamilya Aragon.
“S-Sino ang gumawa nito?! Bakit nawala ang presentation namin?!” hiyaw ng ama ni Samantha, si Don Carlos, na biglang namutla.
Dahan-dahan akong humakbang patungo sa gitna ng stage. Ang bawat hakbang ng aking heels ay nagbibigay ng kakaibang kaba sa buong silid.
“Ang kontratang ito ay hindi mapupunta sa inyo, Don Carlos. Dahil ang pamilya Aragon ay hindi nakikipag-negosyo sa mga taong walang respeto,” sabi ko sa isang boses na puno ng awtoridad.
Nanlaki ang mga mata ni Don Carlos nang makita ang singsing sa aking daliri. “Aragon? Ikaw ang nag-iisang tagapagmana ng Aragon Empire na matagal nang hinahanap?!”
Bumukas ang malalaking pinto ng ballroom at pumasok ang isang pangkat ng mga International Federal Agents. Lumapit sila sa akin at sabay-sabay na yumukod nang napakababa.
“Good evening, Chairperson Bianca. Ang lahat ng utang ng pamilya ni Samantha ay idineklara na naming due and demandable simula ngayong minuto.”
Napaluhod si Samantha sa sahig, ang kanyang gown na mahal ay wala nang halaga. Ngunit habang pinapanood ko ang kanilang pagbagsak, isang misteryosong lalaki na naka-maskara ang lumapit sa akin at may iniabot na sulat na magbubunyag ng katotohanan tungkol sa pagkamatay ng aking ina sa loob ng mansyon ng mga Aragon.
Ang ballroom na kanina ay puno ng musika at tawanan ay naging tila isang sementeryo sa sobrang tahimik. Ang liham na iniabot ng lalaking naka-maskara ay parang nagbabaga sa aking palad. Hindi ko tiningnan si Samantha na ngayo’y humihagulhol na sa sahig, o si Don Carlos na tila nawalan ng hininga. Ang buong atensyon ko ay nakatuon sa selyo ng sulat—isang tuyong rosas na nakatusok sa isang itim na waks.
“Chairperson, kailangan na nating ilikas ang mga tao. Hindi ligtas ang paligid,” bulong ng aking chief of security, ngunit itinaas ko ang aking kamay para patigilin siya.
Dahan-dahan kong binuksan ang sulat. Sa loob, may isang litrato at isang maikling mensahe. Ang litrato ay kuha dalawampung taon na ang nakalilipas—ang aking ina, si Elena Aragon, na nakikipagkamay kay Don Carlos. Ngunit sa likod nila, sa madilim na bahagi ng mansyon, ay may aninong pamilyar. Isang lalaking may tatak ng isang alakdan sa kanyang leeg.
Ang nakasulat sa ibaba ay sapat na para magpuyos ang aking damdamin:
“Hindi sakit ang pumatay sa iyong ina, Bianca. Ang lason ay hindi nanggaling sa botika, kundi sa mismong wine cellar ng mga Aragon na pinamahalaan ni Don Carlos.”
Ang Paghaharap
Tumingin ako kay Don Carlos nang may matinding poot. “Akala ko ay pagnanakaw lang ng pera at dangal ang kaya niyo, Don Carlos. Ngunit hindi ko akalain na pati ang buhay ng aking ina ay nakuha niyo ring dungisan.”
“Anong… anong sinasabi mo, Bianca? Wala akong kinalaman sa trahedya ni Elena!” tanggi ng matanda, ngunit ang panginginig ng kanyang boses ay nagkanulo sa kanya.
“Ang lason, Don Carlos. Ang ‘Scorpion Venom’ na ginamit niyo para palabasing heart attack ang kinamatay niya,” sigaw ko habang ipinapakita ang litrato sa malaking screen ng ballroom sa tulong ng aking tablet.
Nagkagulo ang mga panauhin. Ang mga federal agents ay mabilis na hinarangan ang lahat ng labasan. Wala nang takas ang pamilya na akala ay sila ang batas.
“Wait! Hindi si Papa ang may gawa niyan!” biglang sigaw ni Samantha, habang pilit na tumatayo mula sa pagkakaluhod. “Narinig ko sila noon! Si Mr. Tan! Ang among pinaglilingkuran mo ngayon, siya ang nag-utos! Ginamit lang nila ang pangalan ni Papa!”
Lumingon ang lahat kay Mr. Tan. Ang matandang lalaking kanina ay nagtatago sa dilim ay dahan-dahang lumabas. Ang kanyang mukha na dati ay mukhang maawain ay napalitan ng isang mapanuyang ngisi. Hinubad niya ang kanyang salamin at dahan-dahang binuksan ang kanyang collar. Doon, bumungad ang isang itim na tatak ng alakdan.
Ang Traydor sa Dilim
“Matalinong bata,” sabi ni Mr. Tan sa isang boses na malamig pa sa yelo. “Akala mo ba ay nagkataon lang na naging ‘utusan’ kita? Hinayaan kitang lumapit sa akin, Bianca, dahil gusto kong makita kung gaano katagal bago mo matuklasan ang katotohanan. Pero huli na ang lahat.”
Biglang naglabas ng baril si Mr. Tan, ngunit bago pa siya makakalabit, isang mabilis na sipa mula sa lalaking naka-maskara ang nagpabagsak sa kanya. Sa isang iglap, ang ballroom ay naging battlefield. Ang aking mga elite guards at ang mga federal agents ay mabilis na kumilos para protektahan ako.
Nang ma-disarm si Mr. Tan at maposasan, lumapit ako sa kanya. Dinuraan ko ang sahig sa harap niya. “Sa loob ng dalawang taon, pinagsilbihan kita. Pinanood mo akong tratuhin na parang basura nina Samantha habang hawak mo ang sikreto ng pagkamatay ng aking ina. Pero nagkamali ka, Tan. Hindi ako ang ‘batang’ iniwan mo sa mansyon noon. Ako ang bagyong sisira sa lahat ng itinayo mo.”
Ang Katapusan ng Isang Imperyo
Kinabukasan, ang balita sa buong mundo ay tungkol sa pagbagsak ng dalawang higanteng kumpanya: ang pamilya ni Samantha na nagdeklara ng bankruptcy, at ang sindikato ni Mr. Tan na nabuwag sa isang gabi lang.
Nakatayo ako sa rooftop ng Aragon Tower, tinitingnan ang pagsikat ng araw. Ang lalaking naka-maskara ay nakatayo sa likuran ko. Inalis niya ang kanyang maskara—siya ang aking kababata, si Gabriel, na akala ko ay namatay rin sa sunog sa mansyon noon.
“Tapos na ang laban, Bianca. Nabigyan na natin ng hustisya si Tita Elena,” sabi ni Gabriel.
“Hindi pa, Gabriel,” sagot ko habang hinahawakan ang singsing ng pamilya Aragon. “Ang paghihiganti ay tapos na, ngunit ang paglilinis sa pangalang dinungisan nila ay nagsisimula pa lang. Ang BGC, ang mga bangko, ang mga lupain… lahat ng ito ay gagamitin ko para sa mga taong talagang nangangailangan, hindi para sa mga taong tulad ni Samantha na ang tanging alam ay manliit ng kapwa.”
Tumingin ako sa malayo. Sa ilalim, nakita ko ang mga trak ng basura na dumadaan. Napangiti ako. Tulad ng sabi ni Samantha kagabi, ang dumi ay para lang sa mga bagay na walang silbi. At sa pagkakataong ito, sila ang itatapon sa basurahan ng kasaysayan, habang ang pamilya Aragon ay muling maghahari nang may dangal at katarungan.
Ang dating utusan ay pumanaw na. Ang tunay na Reyna ng mga Aragon ay nagbalik na.