Hindi na nakipagtalo si Clara.
Nanonood siya.

At naghintay ako.
Nang gabing iyon, hindi na niya ito kayang balewalain pa.
Lumapit siya sa pinto ng kwarto ni Leo.
Narinig.
Mga hikbi.
Nalunod.
Para bang sinusubukan ng bata na huwag gumawa ng kahit anong ingay.
Kumuha siya ng hairpin mula sa kanyang bun.
Matigas na mga kamay.
Karanasan sa buhay.
Sa loob ng ilang segundo…

Bumigay ang kandado.
Maingat niyang binuksan ang pinto.
Nakakulot ang katawan ni Leo sa kama.
Pawisan.
Nanginginig.
Kumakapit sa sarili.
“Ayos lang, anak…” bulong ni Clara, dahan-dahang lumalapit. “Nandito na ako.”
Tumingala ang batang lalaki.
Ang mga mata niya ay puno ng mas matindi pa sa takot.
Pagkilala.
“Hindi…” bulong niya. “Huwag mo siyang hawakan…”
Tumigil si Clara.
—Ang unan?
Umiling si Leo.
-Masakit…
Hindi na nagtanong pa si Clara.
Lumapit siya sa kama.
Tiningnan niya ang unan.
Puting seda.
Perpekto.
Walang kapintasan.
Masyadong walang kapintasan.
Maingat niya itong kinuha.
Pinilit niya siya.
May hindi nagkatugma.
Hindi ito malambot.
Hindi gaya ng dapat.
Kumunot ang noo niya.
Pinaikot niya ito.
At pagkatapos…
Naramdaman niya ito.
Isang bagay na matigas.
Sa loob.
Kumalabog nang husto ang puso niya.
“Leo…” mahinahon niyang sabi. “Titingnan ko ito, ha?”
Nagsimulang umiyak ang bata.
—Hindi… nagagalit siya…
Siya.
Hindi nag-atubili si Clara.
Hinanap niya ang pananahi.
Natagpuan niya siya.
At may maliit na hiwa…
Binuksan niya ang unan.
Naghiwalay ang palaman.
At kung ano ang nasa loob…
Hindi iyon bulak.
Isa itong bag.
Plastik.
Naselyuhan.
Sa loob…
puting pulbos.
Marami.
Sobra.
Nanatiling hindi gumagalaw si Clara.
Ang mundo ay naging malamig.
-Diyos ko…
Nanginginig si Leo.
—Masakit… nasusunog…
At saka niya naintindihan.
Gabi-gabi.
Sa tuwing ipinapapahinga niya ang kanyang ulo.
Ang alikabok.
Ang presyon.
Ang balat ng bata.
Hindi iyon unan.
Ito ay isang taguan.
Isang taguan ng mga kriminal.
At si Leo…
Siya ang nagbayad ng halaga.
Maingat na binalot ni Clara ang bag.
Inilayo niya ang unan.
“Walang mananakit sa’yo,” mariin niyang sabi.
Tumingin sa kanya si Leo.
Sa unang pagkakataon…
nang may pag-asa.
Mga hakbang.
Sa pasilyo.
Mga takong.
Tagumpay.
“Anong nangyayari rito?” tanong niya sa malamig na boses.
Hindi gumalaw si Clara.
Hawak niya ang bag.
At itinaas niya siya.
Ang mukha ni Victoria…
Nasira ito.
Isang segundo lang.
Pero sapat na iyon.
“Ano ‘yan?” tanong niya, sinusubukang manatiling kalmado.
Diretso siyang tiningnan ni Clara.
—Iyan mismo ang gusto kong itanong sa kanya.
Katahimikan.
Mabigat.
Mapanganib.
“Wala kang ideya sa pinagsasabi mo,” sagot ni Victoria.
Pero ang boses niya…
Hindi na ito ligtas.
“Ah, oo, meron ako,” sabi ni Clara. “At alam ko rin kung sino ang tatawagan.”
Kumapit si Leo sa braso niya.
-Tatay?
Niyakap siya ni Clara.
—Malalaman ng tatay mo ang katotohanan.
At nang gabing iyon…
sa unang pagkakataon…
Hindi takot ang sigaw na iyon.
Ito ang naging simula ng lahat…
gumuguho.