
Ang kasunduang inilapag ni Maya sa mesa ay ang orihinal na Partnership Agreement na pinirmahan nila ni Adrian noong nagsisimula pa lamang sila sa isang maliit na garahe. Sa ilalim ng dokumentong iyon, nakasaad sa isang maliit na sugnay na ang lahat ng intellectual property at initial capital ay nagmula sa personal na ipon ni Maya bilang nurse. Sa madaling salita, ang pundasyon ng buong kumpanya ay pag-aari ni Maya, at ang pagpapatalsik sa kanya limang taon na ang nakararaan ay isang ilegal na hakbang na binalewala ang kanyang karapatan bilang co-founder.
Ngunit hindi lang iyon ang ikinagulat ni Adrian. Ang lalaking nakatayo sa likod ni Maya, na nakasuot ng isang napaka-eleganteng suit at may awtoridad sa bawat galaw, ay si Don Roberto Valderama—ang bilyonaryong nailigtas ni Maya sa Singapore. Siya ang tumayong mentor at “ama” ni Maya sa loob ng limang taon.
“Adrian,” malamig na bati ni Maya. Ang boses niya ay wala nang bahid ng sakit, tanging purong awtoridad na lamang. “Sabi mo noon, wala akong alam sa luho. Ngayon, ang luhong tinatamasa mo ay galing sa perang pinaghirapan ko. Panahon na para ibalik mo ang hindi sa iyo.”
Ang Pagbagsak ng Mapagmataas
Ang dating biyenan ni Maya, si Mrs. Castillo, ay pilit na lumalapit, sinusubukang hawakan ang laylayan ng gown ni Maya. “Maya, irog… nagkamali kami. Napakaganda mo na ngayon, at ang apo ko… kamukhang-kamukha ni Adrian. Siguradong gusto ng bata ng buong pamilya, ‘di ba?”
Tumingin ang apat na taong gulang na si Liam sa kanyang lola nang may pagtataka, ngunit mahigpit siyang humawak sa kamay ng kanyang ina.
“Mrs. Castillo,” bweltang sagot ni Maya habang nakatingin nang diretso sa mata ng matanda. “Noong pinalayas niyo ako sa gabi ng Bagong Taon, tinanong ko kayo kung saan ako pupunta. Ang sagot niyo ay ‘Kahit sa kalsada, basta huwag lang sa paningin ko.’ Ngayong gabi, tinutupad ko lang ang hiling niyo. Mula bukas, ang mansyong tinitirhan niyo ay pag-aari na ng foundation ko para sa mga abandoned mothers. May 24 oras kayo para mag-impake.”
Napaupo sa sahig si Mrs. Castillo. Ang kanyang mga perlas ay tila naging kadena sa kanyang leeg sa bigat ng kahihiyan. Ang mga dating kaibigan nila sa business world ay nagsimulang magbulungan, ang iba ay hayagang tumatawa sa sinapit ng pamilya Castillo.
Ang Huling Pagkakataon ni Adrian
Lumapit si Adrian, ang kanyang mukha ay puno ng pagsisisi, o marahil ay takot sa darating na kahirapan. “Maya, please… huwag mong gawin ito. Mahal kita. Nagkamali lang ako, nabulag ako ng tagumpay. Bigyan mo ako ng isa pang pagkakataon para maging ama kay Liam.”
Dahan-dahang hinaplos ni Maya ang pisngi ni Liam bago muling tumingin kay Adrian. “Ang pagiging ama ay hindi nakukuha sa DNA, Adrian. Ang pagiging ama ay paninindigan. Noong kailangan namin ng makakain sa Singapore habang nag-aaral ako at nagtatrabaho, nasaan ka? Ah, nandoon ka sa Boracay kasama ang kabit mo, gamit ang credit card na nakapangalan pa sa akin.”
Inabot ni Don Roberto ang isang itim na folder kay Adrian. “Basahin mo ‘yan, Mr. Castillo. Iyan ang warrant for Estafa at Falsification of Public Documents. Ginamit mo ang pirma ni Maya nang wala siyang kaalam-alam para makakuha ng loan sa bangko. Ngayong siya na ang may-ari ng bangkong iyon, napagpasyahan naming ituloy ang kaso.”
Nanginig ang kamay ni Adrian. Ang kanyang “empire” ay gumuho na parang kastilyong buhangin sa harap ng isang tsunami na ang pangalan ay Maya.
Ang Bagong Reyna ng Business
Sa gitna ng kaguluhan, nanatiling kalmado si Maya. Hinarap niya ang mga board members na dati ay hindi man lang siya tinatandaan ang pangalan.
“Mula sa gabing ito, ang kumpanyang ito ay papangalanan nang L.M. International, mula sa pangalan ng anak ko. Magkakaroon tayo ng bagong sistema. Ang sinumang mapapatunayang nananamantala sa kanilang mga asawa o pamilya para sa pera ay tatanggalin sa trabaho. Hindi tayo tatayo sa yaman na galing sa luha ng iba.”
Isang masigabong palakpakan ang umalingawngaw sa Manila Hotel. Si Maya, ang dating “taga-probinsyang asawa” na itinuring na mabaho at walang alam, ay tumayo bilang pinakamakapangyarihang babae sa bansa.
Habang naglalakad palabas ng hotel patungo sa kanyang limousine, hinabol sila ni Adrian ng tingin, ngunit hinarang ito ng mga security guards. Sumakay si Maya sa sasakyan kasama si Liam at Don Roberto.
“Mommy, bakit umiiyak ang mga tao doon?” tanong ni Liam habang nakatingin sa bintana.
Ngumiti si Maya at hinalikan ang noo ng anak. “Huwag mong alalahanin ‘yun, Liam. Natuto lang silang magbayad sa mga utang nila. Ngayon, tayo naman ang gagawa ng sarili nating kwento.”
Ang limousine ay dahan-dahang lumayo sa hotel, iniwan ang pamilya Castillo sa dilim ng gabi—ang mismong dilim na ibinigay nila kay Maya limang taon na ang nakalipas. Ngunit sa pagkakataong ito, si Maya na ang may dala ng liwanag.