“Isa ka lang hamak na katulong, huwag mong pangaraping mahawakan ang engagement ring ng anak ko!”, sigaw ng mayamang donya sabay sampal sa akin dahilan para bumagsak ako sa mga nabasag na pinggan sa gitna ng marangyang engagement party sa Alabang. Ang fiancé ko ay nakatayo lang doon, hindi ako ipinagtanggol at malamig pa na tinadyakan ang luma kong maleta palabas ng gate ng mansyon, sabay anunsyo na pakakasalan niya ang anak ng pinakamalaking real estate group sa bansa para isalba ang nalulugi nilang kumpanya. Hindi nila alam, ang mayamang tagapagmana na hinihintay nila para hingan ng tulong ay walang iba kundi ako, ang taong pinalayas nila nang walang dala.

“Isa ka lang hamak na katulong, huwag mong pangaraping mahawakan ang engagement ring ng anak ko!”, sigaw ng mayamang donya sabay sampal sa akin dahilan para bumagsak ako sa mga nabasag na pinggan sa gitna ng marangyang engagement party sa Alabang. Ang fiancé ko ay nakatayo lang doon, hindi ako ipinagtanggol at malamig pa na tinadyakan ang luma kong maleta palabas ng gate ng mansyon, sabay anunsyo na pakakasalan niya ang anak ng pinakamalaking real estate group sa bansa para isalba ang nalulugi nilang kumpanya. Hindi nila alam, ang mayamang tagapagmana na hinihintay nila para hingan ng tulong ay walang iba kundi ako, ang taong pinalayas nila nang walang dala.
Si Angel ay nagpanggap na isang simpleng katulong sa mansyon ng mga Guzman sa loob ng isang taon. Gusto lang niyang malaman kung tapat ba ang pag-ibig ni Kenneth sa kanya bago niya sabihin ang tunay niyang pagkatao bilang si Angelica Valderama, ang nag-iisang anak ng pinakamayamang bilyonaryo sa Pilipinas.
Ngunit ngayong gabi, napatunayan niyang mali ang kanyang akala.
“Mama, tama na! Paalisin niyo na ‘yan! Nakakahiya sa mga bisita, baka makita siya ng pamilya Valderama kapag dumating sila!” sigaw ni Kenneth habang inaakbayan ang bago niyang “girlfriend” na si Stacy, na anak lang pala ng isang baon sa utang na negosyante.
“Heto ang limang libong piso, umalis ka na at huwag ka nang magpapakita sa amin kahit kailan! Isang basura na tulad mo, hindi nababagay sa pamilya namin!” sabi ni Doña Cecilia sabay tapon ng pera sa mukha ni Angel.
Tumayo si Angel, pinunasan ang dugo sa kanyang labi, at tumingin nang diretso kay Kenneth. “Kenneth, huling pagkakataon na ito. Sigurado ka na ba sa gagawin mo?”
Tumawa lang si Kenneth. “Oo! Sino ba ang pipili sa isang katulong kung pwedeng mapunta sa akin ang yaman ng mga Valderama? Umalis ka na!”
Naglakad palabas si Angel sa gitna ng ulan, bitbit ang kanyang sirang maleta. Ngunit sa labas ng gate, isang convoy ng sampung mamahaling sasakyan ang biglang huminto. Lumabas ang mga bodyguard na naka-suit at sabay-sabay na yumukod.
“Good evening, Ms. Valderama! Handa na po ang inyong chopper para sa board meeting bukas,” sabi ng head of security.
Samantala, sa loob ng party, natataranta na ang mga Guzman dahil may dumating na balita. Ang pamilya Valderama raw ay nasa labas na ng gate!
“Dali! Kenneth, ayusin mo ang suot mo! Nandiyan na ang swerte natin!” sigaw ni Doña Cecilia habang tumatakbo palabas para sumalubong.
Ngunit laking gulat nila nang makita ang “katulong” na si Angel na nakatayo sa gitna ng mga bodyguard, suot ang isang mamahaling coat at may hawak na folder.
“Nasaan ang anak ni Don Valderama? Bakit ikaw pa rin ang narito?!” galit na tanong ni Kenneth.
Ngumiti si Angel, isang malamig na ngiti na nagpatindig ng balahibo ni Kenneth. Inabot niya ang folder sa abogado niya.
“Kenneth, Doña Cecilia… Nais ko lang ipaalam na ang lahat ng shares ng kumpanya niyo ay binili ko na kaninang hapon. At dahil sa inasal niyo ngayon…”

“…At dahil sa inasal niyo ngayon, sisiguraduhin kong wala nang natitirang bato sa pundasyon ng inyong pamilya,” dugtong ko, ang boses ko ay kalmado ngunit bawat salita ay tila isang hatol ng kamatayan para sa kanilang marangyang buhay.

Nanigas si Kenneth. Ang folder na iniabot ko sa aking abogado ay binuksan ni Atty. Villaluna sa harap nila. Sa ilalim ng liwanag ng mga streetlight at ng ulan, kitang-kita ang selyo ng Valderama Group of Companies.

“H-hindi maaari…” bulong ni Doña Cecilia, ang kanyang kaninang mapagmataas na mukha ay biglang namutla, tila nawalan ng dugo. “Ikaw… ikaw si Angelica Valderama? Ang nag-iisang tagapagmana?”

“Ang ‘katulong’ na sinampal mo, Doña Cecilia,” sagot ko habang dahan-dahang pinupunasan ng isang bodyguard ang basa kong balikat gamit ang isang mamahaling itim na coat. “Ang ‘basura’ na itinaboy ninyo sa gitna ng ulan.”

Lumingon ako kay Kenneth, na ngayon ay nanginginig ang mga tuhod. Ang babaeng si Stacy na nakakapit sa kanya ay dahan-dahang bumitaw, bakas ang takot sa kanyang mga mata. Alam ni Stacy na ang pamilya niya ay nakadepende rin sa mga kontrata mula sa mga Valderama.

Advertisements

“Kenneth,” tawag ko sa kanya. “Sabi mo kanina, sino ang pipili sa isang katulong kung pwedeng mapunta sa iyo ang yaman ng mga Valderama? Well, heto na ang yaman na hinahangad mo. Pero sa pagkakataong ito, hindi mo ito mahahawakan. Dahil simula sa oras na ito, ang lahat ng credit cards, properties, at pati na ang mansyong ito na nakasanla sa bangko namin, ay kukunin ko na.”

“Angel… please, pag-usapan natin ‘to,” pagsusumamo ni Kenneth, susubukan sana niyang lumapit sa akin pero hinarang siya ng tatlong naglalakihang bodyguard. “Nagawa ko lang ‘yun dahil sa pressure ni Mama! Mahal kita, Angel! Alam mo ‘yan!”

Natawa ako nang mapait. “Mahal? Ang pag-ibig ay hindi nanunipa ng maleta, Kenneth. Ang pag-ibig ay hindi nananahimik habang sinasaktan ang taong mahal mo. Ang minahal mo ay ang ideya na may makukuha kang pakinabang sa akin. Noong akala mo ay wala akong maibibigay, itinapon mo ako na parang basahan.”


Ang Pagguho ng Isang Imperyo

“Atty. Villaluna,” baling ko sa aking abogado. “Iproseso ang foreclosure ng mansyong ito bukas na bukas din. At tawagan ang lahat ng suppliers ng Guzman Textiles. Sabihin niyo na sinumang makikipag-transaksyon sa kanila ay hinding-hindi na makakakuha ng kontrata sa Valderama Group.”

“Masusunod po, Ms. Angelica,” sagot ni Atty. Villaluna nang may paggalang.

“Angelica, parang awa mo na!” lumuhod si Doña Cecilia sa putikan, hindi na alintana ang kanyang mamahaling gown na nadumihan na. “Huwag mong gawin ito sa amin! Saan kami pupunta? Matanda na ako, hindi ko kayang mawala ang lahat!”

Tiningnan ko siya nang walang emosyon. “Naalala niyo ba ang limang libong piso na itinapon niyo sa mukha ko kanina? Itago niyo ‘yan. Iyan ang magsisilbing panimula ninyo sa labas ng mundong kinagisnan ninyo. Sabi niyo nga, ang basura ay hindi nababagay sa pamilya ninyo. Ngayon, kayo ang itatapon ng lipunang kinalakihan ninyo.”

Pumasok ako sa loob ng aking sasakyan, ang pinakamagarang SUV sa convoy. Sa loob, mainit at mabango, malayo sa malansang amoy ng putik at ulan sa labas. Ngunit bago sumara ang pinto, huling sulyap ang ibinigay ko sa kanila. Nakita ko si Kenneth na nakatulala, habang si Stacy ay mabilis na naglalakad palayo sa kanya, tila ayaw nang madamay sa bumabagsak na pamilya.

“Drive,” utos ko sa aking drayber.

Habang umaandar ang sasakyan, binuksan ko ang aking tablet. Isang email ang bumungad sa akin mula sa aking ama, si Don Roberto Valderama.

“Anak, napatunayan mo na ba ang kailangan mong malaman? Handa na ang iyong upuan bilang CEO. Huwag mong hayaang sirain ng maling tao ang kinabukasan na inilaan ko para sa iyo.”

Huminga ako nang malalim. Ang isang taon kong pagpapanggap ay natapos na. Masakit, oo. Pero ang sakit na iyon ang naging mitsa para tuluyan na akong magising. Hindi sapat ang ganda at kabaitan sa mundong pinatatakbo ng kapangyarihan; kailangan mo ring maging matatag at matalim.


Ang Pagbabalik ng Reyna

Kinabukasan, ang balita sa lahat ng pahayagan at business news ay tungkol sa biglaang pagbagsak ng Guzman Group. Ang kanilang stocks ay bumulusok sa zero sa loob lamang ng ilang oras. Samantala, ang pangalang Angelica Valderama ay naging laman ng bawat usapan—ang misteryosong tagapagmana na nagpakita na sa wakas.

Nakatayo ako sa glass wall ng aking opisina sa ika-60 palapag ng Valderama Tower. Suot ko na ang isang pasadyang puting suit, ang aking buhok ay maayos na naka-style, at ang engagement ring na gawa sa pinakamahal na brilyante—isang regalong galing sa aking ama para sa aking pagbabalik—ay kumikinang sa aking daliri.

“Ma’am, may isang lalaki po sa lobby,” sabi ng aking secretary sa intercom. “Si Kenneth Guzman po. Nagwawala po siya, gusto kayong makita.”

“Ipakita mo sa kanya ang live feed ng foreclosure sa mansyon nila sa screen sa lobby,” utos ko. “At pagkatapos, tawagan ang security para ilabas siya. Sabihin mo, ang mga katulong ay walang appointment sa CEO.”

Narinig ko ang mahinang pagngiti ng aking secretary. “Copy, Ma’am.”

Pagkatapos ng tawag, uminom ako ng aking kape habang pinapanood ang helicopter na lumalapag sa kabilang gusali. Sa ibaba, nakita ko ang maliit na pigura ni Kenneth na kinakaladkad palabas ng gusali ng mga security guards.

Wala na ang Angel na iiyak dahil lang sa isang sampal. Ang Angelica na narito ngayon ay ang reyna ng real estate, at sisiguraduhin kong sa bawat gusaling itatayo ko, walang puwang ang mga taong ang tanging alam ay manapak ng kapwa para lamang umangat.

Ang laro ay tapos na. At sa larong ito, ako ang huling nakatayo.

Related Posts

“Nay, Sunduin Mo Ako… Ang Pamilya ng Asawa Ko, Huwag Mo Akong Isama”: Isang Koronel ng Hukbong Katihan ng Estados Unidos ang Nagmadaling Iligtas ang Kanyang Anak na Babae, Ngunit Nang Sinubukan Siyang Pahiyain ng Isa sa Pinakamakapangyarihang Pamilya ng Amerika, Nalaman Nila Nang Huli Na Ang Lahat Na Napili Nila Ang Maling Ina Bilang Kaaway

I was still wearing my uniform when I left Fort Liberty that evening. My black dress jacket was perfectly pressed. The ribbons and medals on my chest…

Nabuntis ang kapatid ko sa anak ng asawa ko. Pagkatapos ay ipinakita niya ito sa pamamagitan ng mikropono sa harap ng tatlong daang bisita, sa kalagitnaan ng pagdiriwang ng aking ikasampung anibersaryo ng kasal.

Inagaw niya ang mikropono mula sa DJ. “Buntis ako sa anak ni Eric,” sabi ni Natalie. Tapos ngumiti siya. Sa akin. Nadulas ang baso ng alak ni…

Buong kwento: Pagkatapos kong maipanganak ang aming mga triplets, pumasok ang aking asawa sa aking silid sa ospital kasama ang kanyang kabit — na buong pagmamalaking may dalang Birkin bag.

Nang gabing iyon ay umiyak ako hanggang sa wala nang natitirang luha, yakap ang aking tatlong anak na lalaki habang ang alingawngaw ng tawa ni Adrian ay…

Sinampal ng nanay ko ang anak ko dahil sa isang laruan at nagkunwari ang buong pamilya na hindi nila nakita ang dugo. Hindi ako umimik; dinala ko siya sa ospital…

Hindi ito kailangan. Nakatayo ang nanay ko habang nakapatong ang kamay sa sandalan ng armchair, kasingputla ng dingding kung saan nakasabit pa rin ang litrato ko sa…

Noong araw na nakatanggap ako ng milyun-milyong dolyar na kabayaran para sa aksidenteng muntik na akong maparalisa, wala akong sinabi kahit isa. Binilhan ko lang ang anak ko ng isang napakamahal na laptop para sa kanyang pag-aaral… pero habang inililipat ko ang kanyang mga file mula sa kanyang lumang computer, may lumabas na litrato kung saan niyakap niya ang kabit ng aking asawa na may caption na: “Ang tunay kong ina ay nararapat na makasama sa aming bagong bahay.” Pagkatapos, may tumawag gamit ang pangalang “Nanay Irene,” at narinig ko ang aking asawa na nagsabi: “Ngayong gabi, sa wakas ay naalis na natin ang istorbo.”

Ang unang linya ng testamento ay mababasa: “Iniiwan ko ang ari-arian na matatagpuan sa Coyoacán kay Teresa Aguilar, dahil siya lang ang taong nagmalasakit sa akin nang…

Naglilingkod ako sa isang war zone bilang combat medic nang padalhan ako ng kapitbahay ko ng video. Kinakaladkad ng boyfriend ng asawa ko ang anak ko papasok sa bahay.

“Ano ang mangyayari?” Tiningnan ni David ang nagyelong video sa screen: Si Matthew na puno ng luha ang mukha, ang kamay ni Brian sa kanyang buhok, si…

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *