
“…At dahil sa inasal niyo ngayon, sisiguraduhin kong wala nang natitirang bato sa pundasyon ng inyong pamilya,” dugtong ko, ang boses ko ay kalmado ngunit bawat salita ay tila isang hatol ng kamatayan para sa kanilang marangyang buhay.
Nanigas si Kenneth. Ang folder na iniabot ko sa aking abogado ay binuksan ni Atty. Villaluna sa harap nila. Sa ilalim ng liwanag ng mga streetlight at ng ulan, kitang-kita ang selyo ng Valderama Group of Companies.
“H-hindi maaari…” bulong ni Doña Cecilia, ang kanyang kaninang mapagmataas na mukha ay biglang namutla, tila nawalan ng dugo. “Ikaw… ikaw si Angelica Valderama? Ang nag-iisang tagapagmana?”
“Ang ‘katulong’ na sinampal mo, Doña Cecilia,” sagot ko habang dahan-dahang pinupunasan ng isang bodyguard ang basa kong balikat gamit ang isang mamahaling itim na coat. “Ang ‘basura’ na itinaboy ninyo sa gitna ng ulan.”
Lumingon ako kay Kenneth, na ngayon ay nanginginig ang mga tuhod. Ang babaeng si Stacy na nakakapit sa kanya ay dahan-dahang bumitaw, bakas ang takot sa kanyang mga mata. Alam ni Stacy na ang pamilya niya ay nakadepende rin sa mga kontrata mula sa mga Valderama.
“Kenneth,” tawag ko sa kanya. “Sabi mo kanina, sino ang pipili sa isang katulong kung pwedeng mapunta sa iyo ang yaman ng mga Valderama? Well, heto na ang yaman na hinahangad mo. Pero sa pagkakataong ito, hindi mo ito mahahawakan. Dahil simula sa oras na ito, ang lahat ng credit cards, properties, at pati na ang mansyong ito na nakasanla sa bangko namin, ay kukunin ko na.”
“Angel… please, pag-usapan natin ‘to,” pagsusumamo ni Kenneth, susubukan sana niyang lumapit sa akin pero hinarang siya ng tatlong naglalakihang bodyguard. “Nagawa ko lang ‘yun dahil sa pressure ni Mama! Mahal kita, Angel! Alam mo ‘yan!”
Natawa ako nang mapait. “Mahal? Ang pag-ibig ay hindi nanunipa ng maleta, Kenneth. Ang pag-ibig ay hindi nananahimik habang sinasaktan ang taong mahal mo. Ang minahal mo ay ang ideya na may makukuha kang pakinabang sa akin. Noong akala mo ay wala akong maibibigay, itinapon mo ako na parang basahan.”
Ang Pagguho ng Isang Imperyo
“Atty. Villaluna,” baling ko sa aking abogado. “Iproseso ang foreclosure ng mansyong ito bukas na bukas din. At tawagan ang lahat ng suppliers ng Guzman Textiles. Sabihin niyo na sinumang makikipag-transaksyon sa kanila ay hinding-hindi na makakakuha ng kontrata sa Valderama Group.”
“Masusunod po, Ms. Angelica,” sagot ni Atty. Villaluna nang may paggalang.
“Angelica, parang awa mo na!” lumuhod si Doña Cecilia sa putikan, hindi na alintana ang kanyang mamahaling gown na nadumihan na. “Huwag mong gawin ito sa amin! Saan kami pupunta? Matanda na ako, hindi ko kayang mawala ang lahat!”
Tiningnan ko siya nang walang emosyon. “Naalala niyo ba ang limang libong piso na itinapon niyo sa mukha ko kanina? Itago niyo ‘yan. Iyan ang magsisilbing panimula ninyo sa labas ng mundong kinagisnan ninyo. Sabi niyo nga, ang basura ay hindi nababagay sa pamilya ninyo. Ngayon, kayo ang itatapon ng lipunang kinalakihan ninyo.”
Pumasok ako sa loob ng aking sasakyan, ang pinakamagarang SUV sa convoy. Sa loob, mainit at mabango, malayo sa malansang amoy ng putik at ulan sa labas. Ngunit bago sumara ang pinto, huling sulyap ang ibinigay ko sa kanila. Nakita ko si Kenneth na nakatulala, habang si Stacy ay mabilis na naglalakad palayo sa kanya, tila ayaw nang madamay sa bumabagsak na pamilya.
“Drive,” utos ko sa aking drayber.
Habang umaandar ang sasakyan, binuksan ko ang aking tablet. Isang email ang bumungad sa akin mula sa aking ama, si Don Roberto Valderama.
“Anak, napatunayan mo na ba ang kailangan mong malaman? Handa na ang iyong upuan bilang CEO. Huwag mong hayaang sirain ng maling tao ang kinabukasan na inilaan ko para sa iyo.”
Huminga ako nang malalim. Ang isang taon kong pagpapanggap ay natapos na. Masakit, oo. Pero ang sakit na iyon ang naging mitsa para tuluyan na akong magising. Hindi sapat ang ganda at kabaitan sa mundong pinatatakbo ng kapangyarihan; kailangan mo ring maging matatag at matalim.
Ang Pagbabalik ng Reyna
Kinabukasan, ang balita sa lahat ng pahayagan at business news ay tungkol sa biglaang pagbagsak ng Guzman Group. Ang kanilang stocks ay bumulusok sa zero sa loob lamang ng ilang oras. Samantala, ang pangalang Angelica Valderama ay naging laman ng bawat usapan—ang misteryosong tagapagmana na nagpakita na sa wakas.
Nakatayo ako sa glass wall ng aking opisina sa ika-60 palapag ng Valderama Tower. Suot ko na ang isang pasadyang puting suit, ang aking buhok ay maayos na naka-style, at ang engagement ring na gawa sa pinakamahal na brilyante—isang regalong galing sa aking ama para sa aking pagbabalik—ay kumikinang sa aking daliri.
“Ma’am, may isang lalaki po sa lobby,” sabi ng aking secretary sa intercom. “Si Kenneth Guzman po. Nagwawala po siya, gusto kayong makita.”
“Ipakita mo sa kanya ang live feed ng foreclosure sa mansyon nila sa screen sa lobby,” utos ko. “At pagkatapos, tawagan ang security para ilabas siya. Sabihin mo, ang mga katulong ay walang appointment sa CEO.”
Narinig ko ang mahinang pagngiti ng aking secretary. “Copy, Ma’am.”
Pagkatapos ng tawag, uminom ako ng aking kape habang pinapanood ang helicopter na lumalapag sa kabilang gusali. Sa ibaba, nakita ko ang maliit na pigura ni Kenneth na kinakaladkad palabas ng gusali ng mga security guards.
Wala na ang Angel na iiyak dahil lang sa isang sampal. Ang Angelica na narito ngayon ay ang reyna ng real estate, at sisiguraduhin kong sa bawat gusaling itatayo ko, walang puwang ang mga taong ang tanging alam ay manapak ng kapwa para lamang umangat.
Ang laro ay tapos na. At sa larong ito, ako ang huling nakatayo.