“Layas! Ang mga batang iyan ay hindi karapat-dapat sa pangalang Villamor! Siguradong kung sinong lalaki lang ang ama niyan at ginagamit mo lang ang anak ko para magkapera!” sigaw ni Donya Victoria habang tumatawa ang kanyang mga kaibigang socialite sa loob ng Grand Ballroom sa Makati.
Lahat ng mga panauhin—mga bilyonaryo at mga sikat na personalidad—ay nakatingin sa akin nang may panghahamak. Ang suot ng aking kambal na puting bestida ay punong-puno na ng mantsa ng pagkain. Si Gabriel, ang asawa ko, ay nakatayo lang sa tabi ng kanyang ina at walang ginawa kundi umiwas ng tingin habang nakaakbay sa isang sikat na modelo.

“Maria, umalis ka na. Huwag mo nang ipahiya ang sarili mo rito. Alam nating lahat na nanggaling ka lang sa hirap at swerte ka lang na pinakasalan kita,” malamig na sabi ni Gabriel habang tumatawa.
Huminga ako nang malalim habang pinupunasan ang mukha ng aking mga anak. Akala nila ay nanalo na sila. Akala nila ay isa lang akong mahinang babae na nanggaling sa probinsya. Hindi nila alam, ang pamilya ko ang nagmamay-ari ng “Alpha Group”—ang kumpanyang nagpapautang at may hawak ng 60% ng shares ng kanilang kumpanya.
Inilabas ko ang aking satellite phone. Isang pindot lang sa “Market Crash.”
“Ano ‘yan? Tatawag ka ba sa mga pulubi mong kamag-anak para sunduin ka? Sige, go ahead!” tawa ni Tiffany, ang pinsan ni Gabriel, na sinundan ng tawanan ng lahat.
Ngunit bago pa siya makatapos, biglang tumunog ang lahat ng monitors sa ballroom. Ang mga news channels ay biglang nag-flash ng breaking news tungkol sa pagbagsak ng Villamor Group sa stock market.
“Donya Victoria! Sir Gabriel! Ang lahat ng aming investors… nag-pull out na! Ang ating shares ay wala na pong halaga!” sigaw ng kanilang finance head na patakbong pumasok, nanginginig ang buong katawan.
“Anong nangyayari?! Mawawala ang bilyon-bilyon natin sa isang minuto lang!” hiyaw ni Donya Victoria habang namumutla ang kanyang mukha.
Dahan-dahan akong humakbang patungo sa gitna ng stage habang karga ang aking kambal. Ang bawat hakbang ko ay nagbibigay ng matinding takot sa buong silid.
“Ang Villamor Group ay nabubuhay lamang dahil sa pondo ng ‘The Empress’—ang kumpanyang hindi niyo kailanman nakita ang may-ari. At ang may-ari na iyon…” itinaas ko ang aking phone na nagpapakita ng gintong selyo ng Alpha Group. “…ay ang babaeng tinawag niyo lang na basura kanina.”
Nanlaki ang mga mata ni Gabriel. “Alpha Group? Ikaw ang nag-iisang tagapagmana ng pinakamalaking investment empire sa Asya?!”
Bumukas ang malalaking pinto ng ballroom at pumasok ang isang pangkat ng mga elite guards. Lumapit sila sa akin at sabay-sabay na yumukod nang napakababa.
“Good evening, Chairperson Maria. Ang lahat ng assets ng mga Villamor ay nasa ilalim na ng iyong kontrol. Handa na rin po ang aming team para sa pagpapatalsik sa kanila sa lahat ng inyong properties.”
Habang pilit na inilalabas si Gabriel at ang kanyang ina, isang matandang yaya ng pamilya ang biglang tumakbo patungo sa akin at may ibinulong na lihim tungkol sa tunay na ama ng aking kambal na magbabago sa tadhana ng buong bansa.
Dahan-dahan kong ibinaba ang aking kambal mula sa aking pagkaka-karga nang marinig ang bulong ni Yaya Sabel. Ang kanyang boses ay nanginginig, hindi sa takot sa akin, kundi sa bigat ng katotohanang matagal na niyang ikinubli.
“Anong sinabi mo, Yaya?” tanong ko, habang ang buong ballroom ay nananatiling saksi sa pagbagsak ng mga Villamor.
“Maria… hindi si Gabriel ang ama ng mga bata,” bulong niya na sapat lang para marinig ko. “Noong gabi ng inyong engagement party, bago ka nawalan ng malay dahil sa inuming ibinigay ni Donya Victoria, hindi si Gabriel ang pumasok sa silid mo. Ipinadala siya ng Donya sa ibang bansa para asikasuhin ang isang deal. Ang pumasok sa silid mo ay ang taong matagal na nilang itinatago—ang tunay na tagapagmana ng korona ng bansang ito.”
Nanigas ang aking buong katawan. Tumingin ako sa aking kambal, sina Luna at Sol. Ang kanilang mga mata… ang kakaibang kulay ng abo sa kanilang mga balintataw na hindi ko maipaliwanag kung kanino nagmana.
Ang Pagbagsak ng Maskara
“Sinungaling!” hiyaw ni Donya Victoria habang pilit siyang kumakawala sa mga elite guards. “Maria, huwag kang maniwala sa matandang iyan! Baliw na siya!”
Ngunit hindi ako tumingin sa kanya. Lumingon ako kay Gabriel na ngayon ay nakasalampak na sa sahig, tila isang basang sisiw na nawalan ng lahat ng yaman.
“Alam mo ba ito, Gabriel?” malamig kong tanong.
“Hindi ko alam… Maria, patawarin mo ako! Akala ko… akala ko anak ko sila kaya hinayaan ko si Mama na kontrolin ka!” pagmamakaawa niya.
“Hindi mo alam dahil wala kang paki-alam,” sagot ko. “Ngunit ngayon, mas malaki ang problema niyo kaysa sa pagkabangkarote.”
Inilabas ni Yaya Sabel ang isang luma at kupas na locket. Sa loob nito ay ang larawan ng isang lalaking may marka ng maharlikang selyo sa kanyang balikat—isang marka na eksaktong nasa likod ng leeg ng aking anak na si Sol.
“Si Prince Alexander…” bulong ng isang senador na malapit sa amin. “Ang nawawalang prinsipe na napaulat na namatay sa isang aksidente sampung taon na ang nakalilipas.”
Ang Pagdating ng Tunay na Kapangyarihan
Biglang niyanig ng malakas na tunog ng mga helicopter ang buong Makati. Ang mga glass walls ng Grand Ballroom ay nanginginig. Hindi ito ang aking mga guards. Ang mga helicopter na ito ay may kulay itim at ginto—ang kulay ng Royal Sovereignty.
Bumukas ang pinto ng ballroom sa ikalawang pagkakataon, ngunit sa pagkakataong ito, walang yumukod. Lahat ay napatayo sa takot at paggalang. Isang lalaking nakasuot ng military regalia ang pumasok. Ang kanyang mukha ay kasing-talas ng diamante, at ang kanyang mga mata… ang eksaktong kopya ng mga mata ng aking kambal.
“Prince Alexander?” nauutal na sabi ni Donya Victoria. “Paanong… buhay ka?”
Hindi siya pinansin ng Prinsipe. Dumiretso siya sa akin. Ang bawat hakbang niya ay tila nagpapatahimik sa buong mundo. Huminto siya sa harap ko at dahan-dahang lumuhod—hindi para sa akin, kundi para sa dalawang bata na hawak ang aking kamay.
“Matagal ko kayong hinanap,” sabi niya sa malalim at baritonong boses. Tumingin siya sa akin nang may pagsisisi at determinasyon. “Maria, patawarin mo ako kung hinayaan ko kayong magdusa sa kamay ng mga mapagpanggap na ito.”
Ang Hatol ng Empress at ng Prinsipe
Lumingon si Prince Alexander sa mga Villamor. Ang kanyang aura ay kasing-lamig ng kamatayan.
“Donya Victoria, balak niyo palang gamitin ang aking mga anak bilang panakip-butas sa inyong mga utang? At ikaw, Gabriel… hinayaan mong bastusin ang ina ng mga tagapagmana ng trono?”
“Your Highness… hindi namin alam!” sigaw ni Gabriel.
“Ang kamangmangan ay hindi dahilan para sa kataksilan,” sabi ng Prinsipe. Lumingon siya sa akin. “Chairperson Maria, o dapat ko bang tawaging ‘My Empress’, anong nais mong gawin sa kanila?”
Tiningnan ko si Victoria, si Gabriel, at si Tiffany. Ang mga taong nagmantsa sa bestida ng aking mga anak. Ang mga taong minaliit ang aking pagkatao.
“Gawin niyo ang nararapat,” sabi ko habang iniaayos ang buhok ni Luna. “Kunin ang lahat ng kanilang ari-arian hanggang sa huling sentimo. Ipa-deport ang lahat ng kanilang kaanak na nakinabang sa Alpha Group. At tungkol sa pambabastos sa aking mga anak…”
Tumigil ako at ngumiti nang napakalamig.
“Hayaan silang makatikim ng buhay sa kalsada na palagi nilang ipinananakot sa akin. Ipakita sa kanila kung gaano kahirap ang maging ‘basura’ sa mundong ito.”
Ang Bagong Yugto
Habang kinakaladkad palabas ang mga Villamor—ang kanilang mga sigaw ng pagmamakaawa ay unti-unting nawawala—naiwan kaming tatlo kasama ang Prinsipe sa gitna ng ballroom.
“Maria,” tawag niya sa aking pangalan. “Ang Alpha Group at ang Royal Throne… kapag pinagsama, wala nang makakahadlang sa atin. Ngunit higit sa kapangyarihan, nais kong mabawi ang mga taon na nawala sa atin.”
Tiningnan ko siya nang diretso. Ako ang Chairperson ng Alpha Group. Hindi ko kailangan ng lalaki para protektahan ako. Ngunit nang makita ko ang aking kambal na lumapit sa kanya at humawak sa kanyang kamay, alam kong nagbago na ang laro.
“Huwag mong isiping madali kitang mapapatawad, Alexander,” sabi ko nang may awtoridad. “Maaaring ikaw ang ama nila, at maaaring ako ang Empress ng negosyo, pero sa gabing ito… ako ang masusunod.”
Ngumiti ang Prinsipe—isang ngiting puno ng paghanga. “Gaya ng inaasahan mula sa babaeng nagpabagsak sa isang imperyo sa loob ng isang minuto. Ako ay nasa ilalim ng iyong utos, Maria.”
Sa labas, ang mga balita ay hindi na lang tungkol sa stock market crash. Ito ay tungkol sa muling pagkabuhay ng isang kaharian at ang pag-akyat sa kapangyarihan ng isang babaeng tinawag nilang hamak, ngunit ngayon ay kinatatakutan ng lahat.
Ang gabi ng Makati ay maliwanag, ngunit ang bukas ay mas lalong magiging nagniningning para sa amin. Ang mga Villamor ay kasaysayan na lamang; kami ang simula ng isang bagong alamat.