
Nanigas ang buong hall. Ang mga bulung-bulungan ng mga bisita ay napalitan ng nakabibinging katahimikan. Si Juancho, na kanina lang ay mukhang biktima ng kataksilan, ay unti-unting pinagpapawisan habang nakatingin sa aming dalawa ni Papa.
“J-Juancho… ano ang ibig sabihin nito?” nauutal na tanong ni Doña Isabela, ang kanyang tinig ay nanginginig sa takot at pagkalito. “Anong Papa? Hindi ba’t ulila na ang babaeng ito at pinalaki lang sa probinsya ng kanyang tiyahin?”
Tumingin si Papa kay Doña Isabela nang may matinding pandidiri. “Ang ‘probinsya’ na sinasabi mo ay ang aming pribadong asyenda sa Bukidnon kung saan nagbakasyon ang anak ko para makaiwas sa ingay ng media. At ang ‘tiyahin’ niya? Iyon ang pinakamagaling na bodyguard na kinuha ko para bantayan siya. Akala ko ay makakahanap siya ng tunay na pag-ibig sa pagpapanggap niyang payak, pero dinala mo lang pala siya sa impyerno.”
Humarap ako kay Juancho. Ang kanyang mga mata ay puno ng pagsisisi, pero alam kong hindi ito dahil mahal niya ako, kundi dahil sa yaman na nawala sa kanya.
“Juancho,” tawag ko sa kanya, ang boses ko ay kasing lamig ng yelo. “Naaalala mo ba noong nakaraang taon? Noong nagpunta tayo sa ospital para sa iyong ‘check-up’ dahil nahihirapan tayong bumuo ng pamilya? Sabi mo sa akin, maayos ang lahat at ako ang may problema?”
“M-Maricel, huwag ngayon…” pakiusap ni Juancho, bakas ang takot sa kanyang mukha.
“Hindi,” pagpapatuloy ko, habang inilalabas ko ang isang tunay na medical report mula sa aking maliit na clutch bag. “Binayaran ni Doña Isabela ang doktor para baligtarin ang resulta. Pero bago ako pumunta rito sa party, nakuha ko na ang orihinal na record mula sa database ng Valdemor Medical Center—na pag-aari rin ng pamilya ko.”
Itinaas ko ang papel para makita ng lahat. “Ang asawa niyo, Doña Isabela, ay sterile. Hindi siya kailanman magkakaroon ng anak dahil sa isang komplikasyon noong kabataan niya na pilit ninyong itinago kahit sa kanya. Kaya noong nalaman ninyong buntis ako, natakot kayo. Natakot kayong malaman ng mundo na ang ‘perpektong’ anak niyo ay may kakulangan, kaya mas pinili ninyong sirain ang dangal ko at palabasing nangaliwa ako.”
Napasinghap ang mga bisita. Ang reputasyon ng mga Dela Vega na matagal nilang iningatan ay gumuho sa harap ng lahat.
Ang Pagbagsak ng Imperyong Dela Vega
Lumingon si Papa sa kanyang asstistant. “Simulan na ang liquidation. Lahat ng shares na binili ni Maricel para isalba ang kumpanya nila sa ilalim ng dummy accounts, bawiin na ngayon din. Ipasara ang lahat ng linya ng credit ng pamilya Dela Vega sa Valdemor Bank.”
“Huwag! Don Alejandro, maawa po kayo! Magbabayad kami!” sigaw ni Doña Isabela, lumuhod na siya sa sahig, ang kanyang mamahaling gown ay sumasayad na sa natapong wine.
“Nagbayad na kayo,” sabi ni Papa habang inaalalayan akong maglakad palabas. “Binayaran niyo ito gamit ang luha ng anak ko.”
Bago kami tuluyang lumabas, huminto ako sa tapat ni Juancho. “Ang batang dinadala ko ay bunga ng isang milagro na hindi niyo kailanman maiintindihan. Siya ang magiging tagapagmana ng Valdemor, habang kayo ay matitira sa abo ng inyong kayabangan. Huwag na huwag niyo na kaming lalapitan, dahil sa susunod, hindi lang kumpanya ang kukunin ko sa inyo—sisiguraduhin kong pati pangalan niyo ay mabubura sa kasaysayan.”
Isang Bagong Simula
Pagkalabas namin ng ballroom, ang malamig na hangin ng gabi ay tila isang yakap ng kalayaan. Sumakay kami sa naghihintay na limousine. Sa loob, hinawakan ni Papa ang kamay ko.
“Princess, bakit mo hinayaang umabot sa ganito? Pwede mo naman akong tawagan noon pa lang,” tanong ni Papa nang may pag-aalala.
“Gusto ko lang makita, Pa, kung hanggang saan ang itatagal ng kanilang kasakiman. Ngayon, wala na akong utang na loob sa kanila. Malinis na ang konsensya ko,” sagot ko habang nakatingin sa malayo.
Paglipas ng ilang buwan, nabalitaan ko na ang mansyon ng mga Dela Vega ay na-foreclose na. Si Juancho ay nagtatrabaho na ngayon bilang isang hamak na ahente sa isang maliit na kumpanya, habang si Doña Isabela ay iniwan ng lahat ng kanyang mga “sosyal” na kaibigan.
Samantala, sa loob ng isang pribadong silid sa Valdemor Hospital, narinig ang unang iyak ng isang sanggol. Isang malusog na batang lalaki—ang bagong pag-asa ng mga Valdemor. Tumingin ako sa labas ng bintana at ngumiti. Ang ulan ay tumila na, at ang sikat ng araw ay nagsisimula nang magningning sa aking bagong buhay.
Wala nang Maricel na mahina. Ang tanging natira ay ang Prinsesa ng mga Valdemor, na handang harapin ang mundo kasama ang kanyang tunay na kayamanan—ang kanyang anak.