“Layon! Isama mo ‘yang anak mong malas sa buhay namin!” sigaw ni Donya Isabel habang tumatawa ang mga panauhin sa loob ng marangyang garden sa Tagaytay.
Tumingin ako kay Gabriel, ang asawa ko. Imbes na protektahan kami ni Luna, inabutan niya lang ako ng basura. “Maria, tanggapin mo na ang katotohanan. Isang hamak na scholar ka lang noon. Hindi ka bagay sa mundong ito. Si Sofia ang mas karapat-dapat dahil siya ang anak ng isang Governor.”
Nakangisi si Sofia habang hinihimas ang kanyang tiyan. “Kawawa naman ang bata, magiging palaboy dahil sa nanay niyang walang pera.”
Huminga ako nang malalim. Tumingin ako sa paligid ng mansyong ito—ang mansyong sinasabi nilang kanila.
“Donya Isabel, Gabriel… akala niyo ba ay sa inyo ang lupang ito?” tanong ko habang dahan-dahang tumatayo nang tuwid.
“Anong pinagsasabi mo? Ang pamilya Dela Cruz ang pinakamayaman dito!” bulyaw ni Gabriel.

Eksaktong pagkatapos kong magsalita sa telepono, isang convoy ng mga itim na SUV ang huminto sa harap ng gate. Bumaba ang isang matandang lalaki na naka-uniporme ng mataas na opisyal ng gobyerno, kasama ang sampung mga abogadong naka-suit.
“Good evening, Princess Maria Victoria Louise,” sabay-sabay silang yumukod sa harap ko.
Nanlaki ang mga mata ni Donya Isabel. “P-Princess? Anong biro ito?!”
Ang matandang lalaki, si Atty. Mendoza, ay humarap sa kanila. “Ang mansyong ito ay pag-aari ng Royal Estate ng aming pamilya sa Europa. Si Princess Maria ay nagpanggap lamang na mahirap para subukan ang inyong katapatan. At base sa nakita namin ngayon, hindi lang kayo mapang-api, kundi mga magnanakaw din.”
“Magnanakaw?!” sigaw ni Gabriel.
“Oo,” sabi ko nang may malamig na ngiti. “Dahil ang lahat ng perang ginamit niyo sa kumpanya niyo ay galing sa trust fund na binuksan ko para sa inyo. Ngayong gabi, hindi lang kayo mawawalan ng bahay… kundi pati na rin ng kalayaan.”
Habang pilit na pinapalabas ng mga guard sina Gabriel at ang kanyang kabit, biglang sumigaw si Sofia ng isang bagay tungkol sa tunay na ama ng sanggol sa kanyang sinapupunan na nagpabagsak sa tuhod ni Gabriel.
Narito ang pagpapatuloy ng iyong kuwento:
Ang Kasinungalingan ni Sofia
“Gabriel, sandali! Huwag mo akong iwan!” sigaw ni Sofia habang kinakaladkad siya ng mga security guard. “Hindi sa iyo ang batang ito! Hindi ka magiging ama!”
Natigilan si Gabriel. Ang kanyang mukha na kanina ay puno ng kayabangan ay napalitan ng matinding kalituhan. “Anong sinasabi mo, Sofia? Sabi mo, ito ang magiging tagapagmana ng mga Dela Cruz!”
Tumawa si Sofia nang histerikal, ang kanyang maskara ng pagiging “perpektong asawa” ay tuluyan nang nagiba. “Ginamit lang kita, Gabriel! Kailangan ko ng tangang maniniwala na sa kanya ang batang ito para pagtakpan ang relasyon namin ng iyong sariling tiyuhin, si Ricardo! Siya ang ama, at siya rin ang nagplano kung paano kukunin ang huling sentimo mula sa pamilya niyo!”
Parang pinagsakluban ng langit at lupa si Gabriel. Napaluhod siya sa damuhan, nanginginig ang mga kamay. Hindi lang niya naiwala ang isang tunay na prinsesa, kundi pinagpalit niya rin ito sa isang babaeng ginawa lamang siyang kasangkapan sa sarili nilang pagkawasak.
Ang Pagbawi ng Trono
Hinarap ko si Atty. Mendoza. “Atty, simulan na ang proseso. I want all their assets seized by midnight. Ang kumpanyang Dela Cruz? I-liquidate ang lahat ng stocks at ibigay ang proceeds sa mga foundation para sa mga batang biktima ng pang-aapi.”
“Masusunod po, Your Highness,” tugon ng abogado bago hinarap ang mga pulis na kararating lang upang arestuhin sina Donya Isabel at Gabriel para sa kasong estafa at falsification of documents.
Lumapit sa akin si Donya Isabel, ang kanyang mamahaling alahas ay tila naging kadena sa kanyang leeg. “Maria… apo… maawa ka. Nagkamali kami. Hindi namin alam na isa kang Royal. Patawarin mo kami!”
Tumingin ako sa kanya nang diretso, walang bakas ng emosyon. “Hindi po ang pagiging ‘Royal’ ko ang dapat naging basehan ng inyong respeto, Donya Isabel. Kung naging mabuti kayo sa akin noong akala niyo ay mahirap lang ako, hindi sana tayo umabot sa ganito. Ang kasalanan niyo ay hindi ang pag-api sa isang prinsesa, kundi ang pag-api sa isang tao.”
Ang Huling Paalam
Binuhat ko si Luna, ang aking anak na ngayon ay mahimbing na natutulog, walang kamalay-malay sa kaguluhang nagaganap. Habang isinasakay kami sa aming sasakyan, humabol si Gabriel sa pintuan, umiiyak at nagsusumamo.
“Maria! Hayaan mo akong makita ang anak ko! Patawarin mo ako, nagbulag-bulagan ako!”
Ibinaba ko ang bintana ng SUV. “Ang anak mo? Hindi ba’t sabi mo kanina ay ‘malas’ siya sa buhay niyo? Mula sa sandaling ito, Gabriel, wala ka nang anak. Ang pangalan ni Luna ay hindi na lilitaw sa kahit anong dokumentong may kinalaman sa inyo. Siya ay isang Imperial Princess, at ikaw… ikaw ay isa na lamang alaala ng kanyang pinakamadilim na kahapon.”
Habang umaandar ang convoy palayo sa mansyon, nakita ko sa side mirror ang mga Dela Cruz na pilit na isinasakay sa mga patrol car. Ang mansyong dati ay puno ng mapang-aping tawa ay ngayon ay balot na ng katahimikan at pagsisisi.
Ang Bagong Bukas
Pagdating namin sa paliparan kung saan naghihintay ang aming private jet patungong Europa, hinalikan ko si Luna sa noo.
“Tapos na, anak,” bulong ko. “Hindi na tayo kailangang magtago. Hindi na tayo kailangang masaktan.”
Sa gabing iyon, napatunayan ko na ang tunay na yaman ay wala sa ginto o sa titulo, kundi sa tapang na tumayo para sa sarili at sa kapangyarihang ibagsak ang mga taong akala ay sila ang nagmamay-ari ng mundo. Ang “scholar” na kanilang minaliit ay siya palang reynang magtatapos sa kanilang maling pamumuno.
Mula sa kalsada ng Tagaytay hanggang sa mga palasyo ng Europa, ang kwento ni Maria Victoria Louise ay nagsisimula pa lamang—ngunit sa pagkakataong ito, ako na ang nagsusulat ng bawat pahina.