
Nanigas si Gabriel sa kinatatayuan niya. Ang folder na kanina lang ay itinapon niya sa basang sahig ay hawak na ngayon ni Lisa nang may dangal. Ang bawat pahina nito ay hindi na simbolo ng kanyang kalayaan, kundi ng kanyang pagkagapos sa batas.
“Lisa, sandali! Mag-usap tayo. Alam mong ginawa ko lang ‘to dahil sa stress sa trabaho!” pagmamakaawa ni Gabriel, habang pilit na lumalapit sa stage. Pero bago pa siya makahakbang, hinarangan na siya ng dalawang malalaking bodyguard na nakasuot ng barong.
Humarap si Lisa sa audience, ang boses niya ay malinaw at buo, malayo sa boses ng “maybahay na amoy bawang” na kinutya ni Gabriel kanina.
Ang Pagbagsak ng Mapagpanggap
“Sa loob ng sampung taon, Gabriel, nanatili ako sa anino mo. Hinayaan kong maniwala ang mundo na ikaw ang henyo sa likod ng Montenegro Group,” panimula ni Lisa. “Hinayaan kitang gamitin ang koneksyon ng pamilya ko, ang talino ko sa stratehiya, at ang puhunan na ako mismo ang nagtrabaho. Pero ang pagkakamali mo? Akala mo ay kahinaan ang aking pananahimik.”
Tumingin si Lisa kay Shaina, na ngayon ay pilit na nagtatago sa likod ng mga waiter. “At ikaw, Shaina. Ang akala mo ba ay hindi ko alam ang ‘special projects’ niyo? Ang bawat transaction niyo sa offshore accounts ay dumaan sa system na ako mismo ang nag-code. Salamat sa pagiging pabaya. Dahil sa kagustuhan mong mag-shopping sa Paris gamit ang pera ng kumpanya, mas napabilis ang pag-trace ko sa inyong dalawa.”
“Hindi totoo ‘yan! Sinisiraan mo lang kami!” sigaw ni Shaina, pero nang makita niya ang mga pulis na papalapit, mabilis siyang bumaling kay Gabriel. “Gabriel, gawin mo ang paraan! Sabi mo ikaw ang may-ari ng lahat!”
Tumawa nang mapait si Lisa. “Siya ang may-ari? Gabriel, ang bahay na tinitirhan niyo, ang kotseng minamaneho mo, pati ang relos na suot mo… lahat ‘yan ay nakapangalan sa Harrison Trust. At ang Harrison Trust? Ako ‘yun.”
Ang Pagtatapos ng Isang Huwad na Imperyo
Nagkagulo sa loob ng ballroom. Ang mga flash ng camera ay walang tigil sa pagkuha ng mukha ni Gabriel na ngayon ay putlang-putla at pawis na pawis. Ang “Gala Night” na dapat ay gabi ng kanyang tagumpay ay naging gabi ng kanyang pagkapahiya.
Inabot ni Lisa ang microphone sa Chairman, na yumukod sa kanya bilang tanda ng paggalang. Pagkatapos ay bumaba siya ng stage at diretsong naglakad patungo kay Gabriel. Kinuha niya ang divorce papers mula sa folder at iniabot ang isang ballpen.
“Pirmanan mo na, Gabriel. Pero huwag kang mag-alala, hindi mo na kailangang mamroblema sa titirhan. Ang gobyerno na ang magbibigay sa’yo ng libreng matutuluyan sa loob ng ilang dekada,” bulong ni Lisa, sapat na para marinig ng asawa niya.
Nanginginig na kinuha ni Gabriel ang pen. Sa isang iglap, ang pangarap niyang maging CEO ay naglaho na parang bula. Pagkatapos niyang pumirma, mabilis siyang piniyosahan ng mga pulis.
“Lisa, please! Huwag mong gawin ‘to! Mahal kita!” huling hirit ni Gabriel habang kinakaladkad palabas ng Okada.
Hindi siya nilingon ni Lisa. Sa halip, kumuha siya ng isang baso ng champagne mula sa dumaang waiter. Itinaas niya ito sa harap ng mga natitirang bisita.
“Para sa mga bagong simula,” wika niya.
Isang Bagong Reyna
Nang tuluyan nang mailabas ang dalawa, lumapit ang Chairman kay Lisa. “Ma’am, ano po ang susunod nating plano para sa Montenegro Group?”
Tumingin si Lisa sa malawak na ballroom. Wala na ang amoy ng bawang at sibuyas; tanging amoy na lang ng tagumpay at mamahaling pabango ang nananatili. “Linisin ang lahat ng dumi na iniwan nila. Bukas, magsisimula tayo ng bagong era. At pakisabi sa security, kahit anong mangyari, huwag na huwag nang papasukin ang mga basurang tinapon ko na.”
Naglakad si Lisa palabas ng ballroom, ang bawat hakbang niya ay tunog ng isang babaeng sa wakas ay nahanap na ang kanyang tunay na trono. Ang divorce papers? Iiwan niya iyon sa basurahan ng hotel—ang tanging lugar kung saan nararapat ang mga alaala ni Gabriel.