HINDI KO MAPANIWALAANG NAKALUHOD ANG ASAWA KO AT NAGPOPROPOSE SA ISANG BABAYANG HINDI KO KILALA SA GITNA NG SEMENTERYO, PERO ANG LARAWAN SA BANTAYOG SA LIKOD NILA AY ANG SARILI KONG MUKHA. ANG MGA BULONG NIYA NA SA WAKAS AY NAGTAGUMPAY ANG PLANONG PALITAN ANG PAGKATAO KO AY NAGPAREALIZE SA AKIN NA HINDI AKO NABABALIW, KUNDI TALAGANG PINATAY NILA ANG PAGKATAO KO HABANG BUHAY PA AKO.

“Mahal na mahal kita, Monica. Sa wakas, malaya na tayo. Wala na ang sagabal sa plano natin,” narinig kong sabi ni Marco habang isinusuot ang singsing sa babaeng nakatalikod sa akin.

Nagtatago ako sa likod ng isang malaking puno, nanginginig ang buong katawan. Isang linggo na ang nakalipas simula nang magising ako sa isang abandonadong ospital. Wala akong maalala, pero ang alam ko lang, ako si Sofia—ang asawa ni Marco.

Pero bakit may puntod dito na may pangalan ko? Bakit nakasulat sa marmol na pumanaw na si Sofia limang araw na ang nakakaraan?

“Paano kung may makakilala sa akin, Marco? Magkamukhang-magkamukha kami ni Sofia. Kahit ang boses ko, kinuha niyo na rin sa kanya,” sabi ng babaeng tinatawag niyang Monica.

Advertisements

“Huwag kang mag-alala. Ang lahat ng dokumento ay maayos na. Ang Sofia na kilala nila ay baon na sa ilalim ng lupang ito. Ikaw na ang bagong Sofia. Ikaw na ang magmamana ng lahat ng ari-arian niya,” sagot ni Marco sabay tawa nang nakakakilabot.

Hindi ko na napigilan ang sarili ko. Lumabas ako sa pinagtataguan ko. “Marco! Anong ibig sabihin nito?!”

Gulat na gulat silang napalingon sa akin. Pero imbis na matakot, ngumiti nang dahan-dahan si Marco. Tumingin siya kay Monica at tumango.

“Sabi ko na nga ba, babalik ka rito, Sofia. O mas tamang tawagin kitang… ‘The Donor’?” sabi ni Marco habang may kinukuhang hiringgilya sa bulsa niya.

Dahan-dahang humarap sa akin ang babae. Halos mahimatay ako. Ang mukha niya… ay eksaktong mukha ko. Pero may mga sariwang tahi pa ito sa paligid ng kanyang noo at panga.

“Salamat sa mukha mo, Sofia. Pero kailangan na nating tapusin ang nasimulan. Hindi pwedeng dalawa ang reyna sa bahay na ito,” sabi ng babaeng kamukha ko habang dahan-dahang lumalapit sa akin.

Biglang may narinig akong tunog ng pala sa likuran ko. Paglingon ko, nakatayo ang hardinero ng sementeryo, pero ang mga mata niya ay walang buhay at tila kontrolado rin nila.

“Ilibing na ang basura,” utos ni Marco.

Naramdaman ko ang malamig na simoy ng hangin sa sementeryo, pero mas malamig ang dugong dumadaloy sa mga ugat ko. Ang bawat hakbang ng hardinero palapit sa akin ay tila tunog ng orasan na nagbibilang ng huling sandali ng buhay ko. Ang pala na hawak niya ay kinaladkad niya sa semento, lumilikha ng tunog na parang kuko ng demonyo.

“Marco, please… ako ito. Ang asawa mo!” sigaw ko, kahit alam kong wala nang saysay ang pagmamakaawa sa taong harap-harapang pinalitan ako.

“Asawa?” tumawa si Monica—ang babaeng magnanakaw ng pagkatao. “Sofia, ikaw lang ang puhunan. Ang yaman ng mga dela Vega ay hindi mapupunta kay Marco hangga’t buhay ka. Pero kung mamatay ka at ‘mabuhay’ muli sa katauhan ko, ang lahat ng pirma, ang lahat ng kontrol, ay mapupunta sa amin.”

Inambahan ako ng hardinero ng pala, pero dahil sa adrenaline, mabilis akong nakailag. Tumakbo ako patungo sa kumpol ng mga nitso, pilit na nagtatago sa dilim. Rinig ko ang mabibigat na hakbang ni Marco at ang tawa ni Monica na tila ba isang laro lang ang lahat ng ito sa kanya.


Ang Katotohanan sa Ilalim ng Balat

Habang nagtatago ako sa likod ng isang malaking mausoleo, pilit kong inaalala ang mga nangyari bago ako nagising sa ospital. Ang aksidente sa kotse. Ang operasyon. Naalala ko ang boses ni Marco na bumubulong sa akin habang unti-unti akong nilalamon ng anesthesia: “Huwag kang mag-alala, Sofia. Ang ganda mo ay hindi masasayang. Ipapamana natin ito sa taong mas deserving.”

Hindi lang pala mukha ang ninakaw nila. Ang operasyon sa abandonadong ospital ay hindi para iligtas ako, kundi para unti-unting anihin ang bawat bahagi ng pagkatao ko—mula sa fingerprints hanggang sa vocal cord structure na dumaan sa matinding manipulation.

“Nandito ka lang, Sofia… huwag mo nang patagalin ang paghihirap mo,” tawag ni Marco. Malapit na siya. Nararamdaman ko ang bawat pintig ng puso ko sa aking lalamunan.

Napatingin ako sa paligid at nakakita ng isang kinakalawang na tubong bakal na nakasandal sa pader ng mausoleo. Kinuha ko ito. Kung mamamatay man ako ngayon, sisiguraduhin kong hindi ako bababa sa hukay nang hindi lumalaban.


Ang Paghaharap ng Dalawang Mukha

Biglang lumitaw si Monica sa kanto ng mausoleo. Sa liwanag ng buwan, kitang-kita ang mga tahi sa kanyang mukha na hindi pa lubos na naghihilom. Para siyang isang buhay na manika na binuo mula sa bangungot.

“Ang ganda ng mga mata mo, Sofia. ‘Yan na lang ang kulang sa akin,” sabi niya habang may hawak na scalpel.

“Hindi mo makukuha ang kaluluwa ko, Monica!” sigaw ko sabay hampas ng tubo sa kanyang braso. Napasigaw siya sa sakit at nabitawan ang scalpel.

Bago pa man ako makatakas, sinunggaban ako ni Marco mula sa likod. Mahigpit ang yakap niya sa leeg ko, sinusubukan akong sakalin. “Tapusin mo na siya, Monica! Ngayon na!”

Nag-aagaw ang dilim at liwanag sa paningin ko. Pero bago pa man ako mawalan ng malay, isang malakas na busina ng sasakyan ang umalingawngaw sa bukana ng sementeryo. Ang mga headlight nito ay tumama sa aming tatlo, dahilan para mabulag si Marco at mapabitaw sa akin.


Ang Hindi Inaasahang Kakampi

Isang matandang lalaki ang lumabas sa sasakyan. Si Attorney Valdez—ang matagal nang abogado ng pamilya dela Vega at ang kaisa-isang taong pinagkakatiwalaan ng pumanaw kong ama.

“Marco! Anong ibig sabihin nito?!” sigaw ni Attorney Valdez. May hawak siyang baril at nakaturo ito sa kanila. Kasunod niya ang ilang mga armadong bodyguard.

“Attorney! Tulong!” sigaw ko habang gumagapang palayo.

Nalito si Attorney Valdez. Tumingin siya sa akin, pagkatapos ay tumingin kay Monica. Ang dalawang mukha ni Sofia dela Vega ay magkaharap sa ilalim ng maliwanag na ilaw.

“Sino sa inyo ang totoong Sofia?” tanong ng abogado, ang boses ay puno ng pagdududa.

“Ako, Attorney! Siya ang impostor! Sinubukan niya akong patayin!” mabilis na sigaw ni Monica, ginagaya ang boses ko nang perpekto. Umiyak siya nang peke, isang talento na marahil ay matagal na niyang pinag-ensayuhan.


Ang Marka ng Katotohanan

Tumingin si Attorney Valdez sa akin. “Sofia? Ikaw ba ‘yan?”

Naisip ko ang lahat ng mga lihim na tanging kaming dalawa lang ang nakakaalam. “Attorney… ang pilat sa ilalim ng buhok. Ang kagat ng aso noong sampung taong gulang ako. At ang huling sinabi ni Papa bago siya mamatay… ‘Huwag mong hahayaang makuha ni Marco ang susi ng vault sa ilalim ng library.’“

Nanlaki ang mga mata ni Marco. Hindi niya alam ang tungkol sa vault. Si Monica naman ay biglang napatigil sa pag-iyak.

“Ikaw…” bulong ni Attorney Valdez habang dahan-dahang lumalapit sa akin. “Ikaw ang tunay na Sofia.”

Nang makitang huli na sila, binalak ni Marco na tumakas at hila-hila si Monica. Pero bago pa man sila makarating sa kanilang sasakyan, napaligiran na sila ng mga bodyguard ni Attorney.


Ang Pagbagsak ng mga Reyna at Hari

Dinala ako sa ospital—sa totoong ospital sa pagkakataong ito. Doon ay nalaman na si Monica ay isang sikat na underground surgeon na naging obsessed sa pagkuha ng buhay ng iba. Si Marco naman ay matagal na palang baon sa utang dahil sa sugal at binalak na ubusin ang yaman ng mga dela Vega gamit ang isang pekeng asawa.

Ang babaeng kamukha ko ay nabilanggo, kasama si Marco at ang mga kasabwat nila sa abandonadong ospital. Ang mga tahi sa mukha ni Monica ay hindi kailanman naghilom nang maayos, at ang mukhang ninakaw niya ay naging paalala ng kanyang mga krimen—isang permanenteng maskara ng kanyang kasamaan.

Isang buwan matapos ang gabing iyon sa sementeryo, bumalik ako sa puntod na may pangalan ko. Pinatibag ko ang marmol. Pinabura ko ang pangalan ni Sofia.

“Hindi pa ako patay,” bulong ko sa hangin.

Humarap ako sa salamin ng aking sasakyan. May mga galos pa ang mukha ko, at may trauma pa ang puso ko. Pero sa bawat tingin ko, alam kong ako ito. Hindi si Monica, hindi ang ‘Donor’. Ako si Sofia dela Vega.

Ang plano nilang ilibing ako nang buhay ay naging daan para mas lalo kong pahalagahan ang bawat hininga. Sa huli, ang katotohanan ay parang isang buto—gaano mo man ito ibaon nang malalim, darating ang araw na sisibol ito at wawasakin ang sementong nakatabon dito.

Wala na ang sagabal. Malaya na ako. At sa pagkakataong ito, ako na ang susulat ng sarili kong kwento.

Related Posts

“Nay, Sunduin Mo Ako… Ang Pamilya ng Asawa Ko, Huwag Mo Akong Isama”: Isang Koronel ng Hukbong Katihan ng Estados Unidos ang Nagmadaling Iligtas ang Kanyang Anak na Babae, Ngunit Nang Sinubukan Siyang Pahiyain ng Isa sa Pinakamakapangyarihang Pamilya ng Amerika, Nalaman Nila Nang Huli Na Ang Lahat Na Napili Nila Ang Maling Ina Bilang Kaaway

I was still wearing my uniform when I left Fort Liberty that evening. My black dress jacket was perfectly pressed. The ribbons and medals on my chest…

Nabuntis ang kapatid ko sa anak ng asawa ko. Pagkatapos ay ipinakita niya ito sa pamamagitan ng mikropono sa harap ng tatlong daang bisita, sa kalagitnaan ng pagdiriwang ng aking ikasampung anibersaryo ng kasal.

Inagaw niya ang mikropono mula sa DJ. “Buntis ako sa anak ni Eric,” sabi ni Natalie. Tapos ngumiti siya. Sa akin. Nadulas ang baso ng alak ni…

Buong kwento: Pagkatapos kong maipanganak ang aming mga triplets, pumasok ang aking asawa sa aking silid sa ospital kasama ang kanyang kabit — na buong pagmamalaking may dalang Birkin bag.

Nang gabing iyon ay umiyak ako hanggang sa wala nang natitirang luha, yakap ang aking tatlong anak na lalaki habang ang alingawngaw ng tawa ni Adrian ay…

Sinampal ng nanay ko ang anak ko dahil sa isang laruan at nagkunwari ang buong pamilya na hindi nila nakita ang dugo. Hindi ako umimik; dinala ko siya sa ospital…

Hindi ito kailangan. Nakatayo ang nanay ko habang nakapatong ang kamay sa sandalan ng armchair, kasingputla ng dingding kung saan nakasabit pa rin ang litrato ko sa…

Noong araw na nakatanggap ako ng milyun-milyong dolyar na kabayaran para sa aksidenteng muntik na akong maparalisa, wala akong sinabi kahit isa. Binilhan ko lang ang anak ko ng isang napakamahal na laptop para sa kanyang pag-aaral… pero habang inililipat ko ang kanyang mga file mula sa kanyang lumang computer, may lumabas na litrato kung saan niyakap niya ang kabit ng aking asawa na may caption na: “Ang tunay kong ina ay nararapat na makasama sa aming bagong bahay.” Pagkatapos, may tumawag gamit ang pangalang “Nanay Irene,” at narinig ko ang aking asawa na nagsabi: “Ngayong gabi, sa wakas ay naalis na natin ang istorbo.”

Ang unang linya ng testamento ay mababasa: “Iniiwan ko ang ari-arian na matatagpuan sa Coyoacán kay Teresa Aguilar, dahil siya lang ang taong nagmalasakit sa akin nang…

Naglilingkod ako sa isang war zone bilang combat medic nang padalhan ako ng kapitbahay ko ng video. Kinakaladkad ng boyfriend ng asawa ko ang anak ko papasok sa bahay.

“Ano ang mangyayari?” Tiningnan ni David ang nagyelong video sa screen: Si Matthew na puno ng luha ang mukha, ang kamay ni Brian sa kanyang buhok, si…

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *