HINDI AKO MAKAPANIWALA NANG MAKITA KO ANG ASAWA KONG KAKALIBING LANG NA RELAX NA UMIINOM NG TSAA KASAMA ANG LOLA KO SA LOOB NG ISANG LIHIM NA KWARTO, HABANG HAWAK NILA ANG MGA LARAWAN KO NA NATUTULOG NA KUHA LANG KAGABI. ANG PINAKANAKAKAKILABOT AY HINDI ANG PAGKUKUNWARI NIYANG PATAY, KUNDI ANG KATOTOHANANG ANG LOLA KO AY SAMPUNG TAON NANG YUMAONG PERO NGAYON AY NAG-UUTOS SA KANYA NA MAGHANDA NG ISANG MALAKING KULUNGANG BAKAL.

Nanginginig ang buong katawan ko habang nakasilip sa siwang ng pader sa lumang bahay na ito. Si Anton iyon. Sigurado ako. Ang suot niyang polo ay ang paborito kong regalo sa kanya, pero ang tingin sa kanyang mga mata ay hindi ang Anton na minahal ko.

“Siguraduhin mong hindi siya makakatakas, Anton. Malapit na ang kabilugan ng buwan,” sabi ng isang boses na nagpatayo ng balahibo ko.

Iyon ang boses ni Lola. Pero paano? Ako mismo ang naghatid sa kanya sa huling hantungan noong bata pa ako. Pero heto siya ngayon, mukhang mas bata at mas malakas, habang hawak ang isang sinaunang orasan.

“Huwag kayong mag-alala, Lola. Naka-lock na ang lahat ng pinto. Akala niya ay nag-iisa siya sa bahay na ito ngayong gabi,” sagot ni Anton habang hinahaplos ang litrato ng mukha ko.

Advertisements

Dahan-dahan akong umatras, gustong-gusto kong tumakbo palabas ng bahay, pero paglingon ko sa likuran ko ay nakatayo na ang asawa ko—si Anton.

“Anton?! Pero… nandoon ka sa loob!” turo ko sa silid habang humihikbi sa takot.

Ngumiti siya nang nakakatakot. “Iyon ay ang katawang lupa ko lang, Elena. Ang nasa harap mo ngayon ay ang espiritung kukuha sa puwesto mo.”

Biglang lumabas si Lola mula sa silid. May hawak siyang isang kulay itim na likido at isang mahabang kadena. “Huwag kang matakot, apo. Kailangan lang namin ang iyong balat para muling mabuhay ang aming lahi.”

Naramdaman ko ang lamig ng bakal nang biglang may pumulupot na kadena sa aking mga paa. Sinubukan kong sumigaw pero walang boses na lumalabas sa aking bibig.

“Alam mo ba kung bakit pinili ka ni Anton?” bulong ni Lola habang dahan-dahang lumalapit. “Dahil ang dugo mo ay ang huling sangkap na kailangan namin para hindi na kami muling mamatay.”

Sa gitna ng aking takot, napansin ko ang isang bagay sa salamin sa gilid ko. Ang repleksyon ko sa salamin… ay hindi ako, kundi isang kalansay na nakasuot ng aking damit.

Ang repleksyong iyon ang nagpatigil sa pagtibok ng puso ko. Hindi ang takot sa kamatayan ang nagpabagsak sa akin, kundi ang katotohanang marahil ay huli na ang lahat. Sa salamin, ang bawat galaw ko—ang pag-atras, ang panginginig—ay ginagawa ng isang kalansay na tila ba matagal na akong patay at hindi ko lang alam.

“Bakit… bakit ganyan ang itsura ko?” nanginginig kong tanong, ang boses ko ay tila galing sa ilalim ng lupa.

Tumawa nang mahinhin si Lola, isang tunog na parang pagkiskis ng tuyong dahon. “Dahil ang kaluluwa mo, Elena, ay matagal na naming hinihigop. Ang katawan mo ay isang balat na lamang na puno ng hininga. Isang sisidlan na hinihintay na lang na alisin ang laman.”

Lumapit si Anton—ang espiritung nasa harap ko—at hinawakan ang aking pisngi. Ang kanyang kamay ay hindi mainit tulad ng dati; ito ay kasing lamig ng yelo sa sementeryo. “Huwag kang malungkot, mahal ko. Sa kabilugan ng buwan, ang balat mo ay magiging bahagi na ni Lola, at ang espiritu mo… ay mananatili sa bahay na ito, kasama ko, habambuhay.”


Ang Alitaptap sa Dilim

Sa gitna ng aking kawalan ng pag-asa, isang maliit na liwanag ang pumasok sa siwang ng bintana. Isang alitaptap. Pero hindi ito ordinaryong insekto. Ito ay kulay asul, at tila sumasayaw ito sa harap ng aking mga mata. Naalala ko ang kwento ni Inay bago siya nawala: “Kapag ang dilim ay tila wala nang katapusan, hanapin mo ang asul na ningning. Iyon ang hininga ng ating mga ninunong hindi sumuko sa sumpa.”

Biglang nagkaroon ng lakas ang aking mga binti. Hindi ako pwedeng sumuko. Kung ang repleksyon ko ay kalansay, ibig sabihin ay nasa pagitan na ako ng mundo ng mga buhay at patay. At sa mundong iyon, ang pisikal na lakas ay walang silbi—paninindigan ang kailangan.

“Hindi niyo ako makukuha!” sigaw ko. Buong lakas kong hinila ang aking mga paa. Ang kadena na tila bakal kanina ay biglang naging parang usok.

Nagulat si Lola. Ang orasan sa kanyang kamay ay mabilis na uminog nang pabaligtad. “Anong ginagawa mo? Ang dugong dumadaloy sa iyo ay amin! Wala kang kapangyarihang lumaban!”

“Ang dugo ko ay galing sa nanay ko, ang anak na itinakwil niyo dahil ayaw niyang maging bahagi ng inyong karumihan!” sagot ko habang tumatakbo patungo sa hagdan.


Ang Labirinto ng Nakaraan

Habang tumatakbo ako sa loob ng lumang bahay, ang bawat pasilyo ay tila humahaba. Ang mga pader ay tila humihinga, at ang mga litrato ng mga ninuno namin ay sumusunod ang tingin sa akin. Narinig ko ang yabag ni Anton sa likuran ko, hindi nagmamadali, tila ba alam niyang wala akong mapupuntahan.

“Elena, bumalik ka rito. Ang gubat sa labas ay mas malupit kaysa sa amin,” tawag niya.

Nakarating ako sa attic, ang tanging silid na hindi ko pa nabubuksan simula nang tumira kami rito. Sa loob, nakita ko ang isang lumang baul na may tatak ng pamilya ni Inay. Gamit ang isang pirasong kahoy, pilit ko itong binuksan.

Sa loob ng baul ay walang ginto o alahas. Mayroon lamang isang lumang salamin na maliit, isang gunting na pilak, at isang sulat na may tuyong dugo.

“Para sa aking anak, Elena. Kung binabasa mo ito, ibig sabihin ay natagpuan ka na nila. Huwag mong titingnan ang iyong katawan, tingnan mo ang iyong anino. Ang anino mo ang tunay na ikaw. Upang maputol ang sumpa, kailangang gupitin ang oras.”

Narinig ko ang pagbukas ng pinto. Naroon na sila. Si Lola, na may hawak na ngayong kutsilyo, at si Anton, na ang mukha ay dahan-dahang natutuklap, inilalabas ang tunay niyang anyo—isang nilalang na walang balat, puro kalamnan at litid.


Ang Pagputol sa Sumpa

“Ibigay mo na ang balat mo, Elena!” sigaw ni Lola habang sumusugod.

Itinaas ko ang maliit na salaming nakuha ko sa baul. Itinapat ko ito sa kanila. Ngunit sa halip na sila ang makita ko, ang nakita sa salamin ay ang orasan na hawak ni Lola. Ang orasan ang puso ng kanilang buhay. Ito ang nagdidikta ng kanilang pagkabata at lakas.

“Anton, pigilan mo siya!” utos ni Lola.

Sumugod ang nilalang na anyong Anton, pero hindi ako natakot sa kanyang itsura. Tumingin ako sa sahig—sa aking anino. Doon sa anino, nakita ko ang aking sarili na buo, may laman, at may hawak na gunting na pilak.

Sa isang mabilis na galaw, imbes na saksakin sila, ay ginamit ko ang gunting na pilak para gupitin ang hangin sa harap ng orasan. Isang nakakabinging tunog ng basag na kristal ang umalingawngaw sa buong bahay.

“HINDI!” sigaw ni Lola.

Ang orasan ay huminto. Ang kabilugan ng buwan sa labas ay biglang natakpan ng makapal na ulap. Ang katawan ni Lola ay dahan-dahang naging abo, bumabalik sa kanyang tunay na edad hanggang sa maging alabok na lamang na tinangay ng hangin.

Si Anton—o ang nilalang na nagpanggap na asawa ko—ay bumagsak. Ang kanyang anyo ay naglaho na parang bula, naiwan ang isang walang lamang polo na regalo ko sa kanya.


Ang Bagong Bukas

Naiwan akong mag-isa sa attic, hinihingal at luhaan. Tumingin ako muli sa malaking salamin sa pader. Ang repleksyon ko ay hindi na kalansay. Ako na muli ito—si Elena, pagod pero buhay.

Dahan-dahan akong bumaba ng hagdan. Ang lumang bahay na tila ba buhay kanina ay naging isang ordinaryong abandonadong gusali na lamang. Ang amoy ng kabilugan ng buwan ay napalitan ng amoy ng umaga.

Lalabas na sana ako ng pinto nang mapansin ko ang isang bagay sa sahig. Ang singsing ni Anton. Pinulot ko ito, at sa loob ng singsing, may nakaukit na maliit na pangalan: “Para sa susunod.”

Napatigil ako. Napagtanto ko na ang sumpa ay hindi lang basta natatapos sa isang gabi. Pero sa pagkakataong ito, handa na ako. Hindi na ako ang biktima na titingin sa siwang ng pader. Ako na ang may hawak ng gunting na puputol sa anumang kadena ng nakaraan.

Lumabas ako ng bahay at sinalubong ang sikat ng araw. Sa malayo, nakita ko muli ang asul na alitaptap. Ngumiti ako, dahil alam kong sa bawat hakbang ko, hindi na ako mag-iisa. Ang hininga ng aking mga ninuno ay nasa hangin, nagbabantay, hanggang sa muling pag-ikot ng orasan ng tadhana.

Related Posts

“Nay, Sunduin Mo Ako… Ang Pamilya ng Asawa Ko, Huwag Mo Akong Isama”: Isang Koronel ng Hukbong Katihan ng Estados Unidos ang Nagmadaling Iligtas ang Kanyang Anak na Babae, Ngunit Nang Sinubukan Siyang Pahiyain ng Isa sa Pinakamakapangyarihang Pamilya ng Amerika, Nalaman Nila Nang Huli Na Ang Lahat Na Napili Nila Ang Maling Ina Bilang Kaaway

I was still wearing my uniform when I left Fort Liberty that evening. My black dress jacket was perfectly pressed. The ribbons and medals on my chest…

Nabuntis ang kapatid ko sa anak ng asawa ko. Pagkatapos ay ipinakita niya ito sa pamamagitan ng mikropono sa harap ng tatlong daang bisita, sa kalagitnaan ng pagdiriwang ng aking ikasampung anibersaryo ng kasal.

Inagaw niya ang mikropono mula sa DJ. “Buntis ako sa anak ni Eric,” sabi ni Natalie. Tapos ngumiti siya. Sa akin. Nadulas ang baso ng alak ni…

Buong kwento: Pagkatapos kong maipanganak ang aming mga triplets, pumasok ang aking asawa sa aking silid sa ospital kasama ang kanyang kabit — na buong pagmamalaking may dalang Birkin bag.

Nang gabing iyon ay umiyak ako hanggang sa wala nang natitirang luha, yakap ang aking tatlong anak na lalaki habang ang alingawngaw ng tawa ni Adrian ay…

Sinampal ng nanay ko ang anak ko dahil sa isang laruan at nagkunwari ang buong pamilya na hindi nila nakita ang dugo. Hindi ako umimik; dinala ko siya sa ospital…

Hindi ito kailangan. Nakatayo ang nanay ko habang nakapatong ang kamay sa sandalan ng armchair, kasingputla ng dingding kung saan nakasabit pa rin ang litrato ko sa…

Noong araw na nakatanggap ako ng milyun-milyong dolyar na kabayaran para sa aksidenteng muntik na akong maparalisa, wala akong sinabi kahit isa. Binilhan ko lang ang anak ko ng isang napakamahal na laptop para sa kanyang pag-aaral… pero habang inililipat ko ang kanyang mga file mula sa kanyang lumang computer, may lumabas na litrato kung saan niyakap niya ang kabit ng aking asawa na may caption na: “Ang tunay kong ina ay nararapat na makasama sa aming bagong bahay.” Pagkatapos, may tumawag gamit ang pangalang “Nanay Irene,” at narinig ko ang aking asawa na nagsabi: “Ngayong gabi, sa wakas ay naalis na natin ang istorbo.”

Ang unang linya ng testamento ay mababasa: “Iniiwan ko ang ari-arian na matatagpuan sa Coyoacán kay Teresa Aguilar, dahil siya lang ang taong nagmalasakit sa akin nang…

Naglilingkod ako sa isang war zone bilang combat medic nang padalhan ako ng kapitbahay ko ng video. Kinakaladkad ng boyfriend ng asawa ko ang anak ko papasok sa bahay.

“Ano ang mangyayari?” Tiningnan ni David ang nagyelong video sa screen: Si Matthew na puno ng luha ang mukha, ang kamay ni Brian sa kanyang buhok, si…

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *