
Ang misteryosong lalaking lumapit sa akin ay si Gabriel, ang kanang kamay ni Don Fernando at ang taong itinuturing kong kuya simula noong mahanap ako ng aking tunay na pamilya. Namumutla siya, at ang kanyang mga mata ay puno ng pag-aalala na hindi ko pa nakikita kailanman.
“Ma’am Jessa,” bulong niya, sapat na para marinig ko lang sa gitna ng natahimik na ballroom. “Ang ospital… nilipat ni Rafael si Sofia sa isang pasilidad na hindi namin ma-trace sa loob ng huling dalawang oras. Wala na ang bata sa St. Luke’s.”
Para akong binuhusan ng nagyeyelong tubig. Tumingin ako kay Rafael na ngayon ay pilit na tumatayo mula sa kanyang pagkakasubsob sa sahig, may bakas ng demonyong ngiti sa kanyang mga labi sa kabila ng kanyang pagkalugi.
“Nasaan ang anak ko, Rafael?!” sigaw ko. Ang boses ko, na dati ay mahinhin at puno ng pagmamakaawa, ay umalingawngaw sa buong hall na parang kulog.
Tumawa si Rafael nang mahina, pinunasan ang dugo sa kanyang labi. “Akala mo ba matatalo mo ako nang ganoon lang, Jessa? O mas kilala na bilang Javier? Sige, bawiin mo ang kumpanya, bawiin mo ang mga kotse, pero hinding-hindi mo makikita ang ‘anak’ natin hangga’t hindi mo pinipirmahan ang waiver na lahat ng yaman ng mga Javier ay ililipat sa pangalan ko.”
“Hayop ka!” Susugurin ko sana siya ngunit pinigilan ako ni Gabriel.
Si Monica, na kanina ay nanginginig sa takot dahil sa Black Card, ay biglang lumakas muli ang loob. “Oh, tignan mo nga naman. Ang dakilang tagapagmana, walang magawa dahil ang alas ay nasa amin. Pirmahan mo na, Jessa, para matapos na ito.”
Ang Pagbabalik ng Tunay na Dragon
Hindi nila alam kung sino ang kinalaban nila. Sa loob ng sampung taon, namuhay ako nang simple, nagtiis sa hirap, at nagpaka-yaya para lang mapatunayan sa sarili ko na hindi ko kailangan ang pangalan ng tatay ko. Pero sa sandaling ito, tinanggap ko na ang katotohanan: Kailangan kong maging halimaw para talunin ang mga demonyo.
Inagaw ko ang micropono mula sa podium ng party. “Sa lahat ng narito,” sabi ko habang nakatingin nang diretso sa bawat mata ng mga elite ng Manila. “Mula sa segundong ito, sinumang tumulong o kumausap kina Rafael Mercado at Monica Santos ay ituturing na kaaway ng Pamilya Javier. I-black-list ang bawat kumpanya, bawat account, at bawat ari-arian na may koneksyon sa kanila.”
Sa isang iglap, ang mga kaibigan ni Rafael na kanina ay tumatawa ay mabilis na lumayo sa kanya na parang may nakakahawang sakit. Ang mga security guard ng hotel ay agad na pinalibutan sina Rafael at Monica.
“Gabriel, i-activate ang Project Searchlight. Gamitin ang lahat ng satellite ng Javier Telecomm. Hanapin ang bawat sasakyan na lumabas sa St. Luke’s sa huling tatlong oras,” utos ko.
Ang Pagtutuos sa Abandonadong Bodega
Hindi nagtagal, dahil sa kapangyarihan ng teknolohiya ng mga Javier, natunton namin ang kinaroroonan ni Sofia. Dinala siya ni Rafael sa isang lumang warehouse sa labas ng lungsod—isang lugar na pag-aari ng isang shell company na hindi pa namin nakukumpiska.
Pagdating namin doon, pinalibutan ng mga black SUV ang buong paligid. Bumaba ako, hindi na ang yaya na basang-basa ng alak, kundi ang babaeng handang pumatay para sa kanyang anak.
“Ilabas niyo ang anak ko!” sigaw ko sa harap ng bodega.
Lumabas si Rafael, may hawak na baril, habang hila-hila si Monica na ngayon ay nagsisimula nang magsisi. “Huwag kang lalapit, Jessa! Isang hakbang pa, hindi ko na makikita ang operasyon ng batang ito!”
“Rafael, itigil mo na ito,” mahinahon kong sabi habang unti-unting lumalapit. “Alam mo bang ang doktor na dapat mag-oopera kay Sofia ay nasa payroll ko na? At ang gamot na kailangan niya? Ako ang may-ari ng patent noon sa buong Asya. Patayin mo man ako, o makuha mo man ang pera, hindi mo maililigtas ang batang ‘yan kung wala ako.”
Napatigil si Rafael. Ang kanyang kasakiman ay laging mas matimbang kaysa sa kanyang lohika. Sa sandaling iyon ng pag-aalinlangan, isang sniper mula sa aming team ang bumaril sa kamay ni Rafael, dahilan para mabitawan niya ang baril.
Agad na sumugod ang mga tauhan ni Gabriel. Niyakap ko si Sofia na nasa loob ng isang medical van sa loob ng bodega. “Anak, nandito na si Mama. Hindi ka na masasaktan.”
Ang Huling Pagbagsak
Bumalik kami sa Maynila nang mas malakas kaysa dati. Si Rafael at Monica? Hindi lang sila nawalan ng pera. Dahil sa dami ng ebidensya ng kidnapping at child endangerment na nakalap ko, nasiguro kong ang susunod na tatlumpung taon ng buhay nila ay ititira sa likod ng rehas.
Isang linggo matapos ang matagumpay na operasyon ni Sofia, binisita ko si Rafael sa kulungan. Nakasuot ako ng isang pasadyang itim na terno, suot ang singsing ng pamilya Javier.
“Bakit, Jessa? Bakit hindi mo sinabi agad?” tanong niya, tuyot ang mga labi at gulo-gulo ang buhok.
“Dahil gusto kong mahalin mo ako bilang ako, hindi bilang pera ko,” sagot ko habang nakatingin sa kanya nang may awa. “Pero salamat sa ginawa mo, Rafael. Dahil sa’yo, natutunan kong ang tunay na kapangyarihan ay hindi lang nasa Black Card. Ito ay nasa kakayahang protektahan ang mga taong mahal mo.”
Inilapag ko ang divorce papers sa harap niya—ang parehong papel na itinapon niya sa mukha ko noong party. “Ngayon, ako naman ang magtatapon nito sa’yo. Pirmahan mo, at hayaan mo kaming mamuhay nang tahimik. Kung hindi, sisiguraduhin kong pati ang hangin na hininga mo sa loob ng seldang ito ay may bayad.”
Nanginginig na pumirma si Rafael. Paglabas ko ng presinto, naghihintay si Don Fernando sa loob ng kanyang Rolls Royce.
“Handa ka na bang pamunuan ang imperyo, Jessa?” tanong ng aking ama.
Tumingin ako sa langit, huminga nang malalim, at ngumiti. “Hindi lang imperyo, Papa. Handa na akong baguhin ang mundo para sa anak ko.”