
Habang naglalaro kami ng “Truth or Dare,” tinanong ako: ano ang pinakakasuklam-suklam na bagay na ginawa ng ex-boyfriend mo?
Itinaas ko ang aking baso at uminom, nagkukunwaring kalmado:
“Yung ex ko? Nagpanggap siyang mahirap para mahalin ko siya sa loob ng dalawang taon. Noong nalaman ko ang totoo at kinonfronta ko siya, ang yabang pa niyang sinabi sa akin — ‘Sa totoo lang, masaya ka naman diba? Ang isang babaeng nasa mababang antas na katulad mo, napakalaking swerte na na nakapasyal ka sa mundo ko. Daig mo pa ang nakatapak sa ginto, kaya dapat magpasalamat ka sa langit.’”
Pagkasabi ko niyon, biglang humapdi ang dulo ng ilong ko.
Napansin ng mga katrabaho ko na nagpapakatatag lang ako, kaya isa-isa nilang minura ang lalaking iyon para sa akin.
“Ang galing niyang umarte ah? Akala ba niya nasa teleserye siya at may pa-transformation?”
“Anong klaseng tao ‘yan? May pa-superiority complex pa? Ang pagiging mahirap ay acting lang niya, pero ang pagiging basura, iyan ang tunay niyang pagkatao!”
“Sis, tama lang na naghiwalay kayo! Ang lalaking ganyan, kahit gawing display sa Pasko, malas pa rin. At sinabi niyang swerte ka? Siguro alam niyang siya mismo yung malas na tinutukoy niya!”
Tuloy-tuloy ang panunumbat nila, bawat hirit ay mas masakit kaysa sa nauna.
Pagkarinig ko, lumaklak pa ako ng isang shot.
Sa totoo lang, kulang pa ang mga mura nila.
Kulang na kulang.
Siguro dahil medyo lasing na ako.
Nagsimula akong magsisi —
Nagsisisi ako na hindi ko man lang nasampal nang malakas si Bùi Dực Tu (ngayon ay tatawagin nating Bryan) noong oras na iyon.
1.
Hindi ko na alam kung ilang baso na ang nainom ko.
Tumayo ako para pumunta sa banyo.
Pagkatayo ko pa lang, biglang umikot ang mundo at parang lumulutang ang mga paa ko.
Nag-aalalang hinawakan ako ng katrabaho ko.
Kumaway lang ako, lulugo-lugong naglakad palabas.
Paglabas ng private room, doon ko naramdaman — lasing na talaga ako.
Pati ang mga ilaw sa hallway, parang sumasayaw.
Pero hindi ko pinansin, sipol-sipol pa ako habang papasok ng banyo, at kanta-kanta naman paglabas.
Tapos.
Nakita ko sa dulo ng hallway ang isang pamilyar na bulto ng katawan.
Ang ilong, ang panga, ang anggulo ng mukha…
Bakit… kamukhang-kamukha siya ng ex ko?
Naningkit ang mga mata ko, tinitigan ko siya ng ilang segundo.
Lalong tumibay ang kutob ko.
Ang lalaking ito ay si Bryan.
Ang lalaking nagpanggap na mahirap para lokohin ako, at sinabihan pa akong swerte dahil nakatapak ako sa “ginto” niya.
“Hayop na traidor na ‘to,” bulong ko sa sarili.
Bago pa makapag-isip ang utak ko, sumugod na ang katawan ko sa harap niya.
PAKK! —
Isang malakas na sampal ang pinakawalan ko, ang tunog ay napakalutong.
Napahawak ang lalaki sa kanyang pisngi, nanlalaki ang mga mata sa gulat at hindi makapaniwalang tumingin sa akin.
Inilapit ko ang mukha ko para tignan siya, pero habang tumatagal, parang may mali.
Ang balat na ito… parang mas makinis kaysa sa alaala ko?
Ah, gets ko na.
Naghalukipkip ako at may halong pangungutya na sinabi:
“O, tatlong taon tayong hindi nagkita, bumata ka yata? Mukhang marunong ka na ring magpa-facial at mag-derma ah?”
2.
Pero nagkamali pala ako ng kinilala.
Ang epekto ng bugso ng damdamin ko ay mas malala pa sa inaakala ko.
Tumawag ng pulis ang lalaking iyon.
Sa loob ng sampung minutong paghihintay sa pulis, ang malamig na hangin sa hallway ay tumama sa mukha ko, dahilan para mahimasmasan ako nang kaunti.
Tumakbo ang mga katrabaho ko palapit, gulat na gulat ang mga mukha:
“Hà Sênh (tatawagin nating Hanna)… nanampal ka talaga ng tao?”
Tumango ako, punong-puno ng pagsisisi ang puso ko.
Iba talaga ang nagagawa ng alak, tumatapang ang hiya.
Nagawa ko talagang manampal.
Mabilis na dumating ang mga pulis.
Dinala kami sa mediation room ng presinto.
Pagkasara ng pinto, tinignan ako ng pulis, seryoso ang boses:
“O, anong nangyari?”
Pilit akong ngumiti, at tanggap ang tadhana na nagsalita:
“Sir, mali po ang manampal, handa po akong humingi ng paumanhin at magbayad ng danyos, basta… ehem, basta wag lang pong sobrang bigat.”
Medyo helpless ang pulis:
“Mukha ka namang disente at mabait, bakit bigla kang nanampal ng tao?”
Nanginig ang labi ko, pinilit kong magpaliwanag:
“Pasensya na po, kasi… kamukhang-kamukha po niya ang ex-boyfriend ko. Lasing po ako kaya hindi ko napigilan, akala ko siya yung hayop na yun, kaya… kaya nasampal ko.”
Huminga nang malalim ang pulis, komplikado ang hitsura:
“Kahit ex-boyfriend mo pa ‘yan, hindi mo pwedeng saktan ang tao. Pwedeng kang makasuhan ng physical injuries o unjust vexation, alam mo ba ‘yun?”
Hiyang-hiya ako, sunod-sunod ang tango ko:
“Opo, opo, kasalanan ko po, naparami lang ang inom kaya namalikmata. Sorry po talaga, magbabayad ako, gagawin ko—”
Hindi ko pa natatapos ang sasabihin ko nang biglang tumawa nang mapang-uyam ang lalaki sa harap ko.
“Kamukha ng ex mo?” Mula ulo hanggang paa niya akong tinignan, ang tingin niya ay parang mapanghusga, mula sa buhok hanggang sa sapatos ko.
“Ikaw?”
“Sa suot mong ‘yan na parang galing lang sa ukay-ukay, baduy at mukhang promdi, may kakilala kang kamukha ko?”
Tumigil siya sandali, at parang hindi pa sapat, dinagdagan pa niya:
“Sa tingin ko, ang mga mata mo, mas mabuting i-donate mo na lang sa mga nangangailangan.”
Napahawak ako sa noo ko, wala akong masagot.
Sino ba ang dapat sisihin?
Bakit sa dami ng tao sa mundo, may kamukhang-kamukha si Bryan?
Alak nga naman, nakakasira ng buhay.
Minsan na nga lang gustong uminom para makalimot.
Ngayon, heto ako, hindi sigurado kung makakauwi pa ba ako ngayong gabi.
Dahil doon, nawalan na ako ng ganang lumaban, nakayuko na lang ako at tinititigan ang dulo ng sapatos ko.
Dahil tahimik ako, lalong naging mayabang ang lalaki:
“Sir, tignan niyo, diba ang labo? Siguradong may saltik sa utak ang babaeng ito!”
“Ang mga ganyang tao dapat dinadala sa mental hospital! Anong kamukha ng ex-boyfriend?!”
“Ang lalaking kahit 30% lang ang hawig sa akin, hinding-hindi papatol sa mga katulad mo.”
Nag-angat ako ng tingin, hindi ko na natiis na sumagot:
“Hindi lang 30%, parang 90% ang hawig niyo! Akala ko nga bumata lang ang ex ko!”
Nang marinig iyon ng lalaki, lalong naging mapangliit ang hitsura niya:
“Kung ganoon, mas lalong imposible. Ang tanging taong kamukhang-kamukha ko ay ang kuya ko.”
Ngumuso siya, puno ng pangungutya:
“At ang kuya ko? Lalo nang hindi mo siya magiging ka-level. Di hamak na mas magaling at mas mataas siya sa akin. Ang makita lang siya nang isang beses ay isang malaking biyaya na para sa’yo. Pero ang maging boyfriend? Kahit sa panaginip, hindi ka abot doon.”
Natigilan ako, biglang napaangat ang ulo ko, hindi makapagsalita.
Habang nakatitig ako sa kanya.
Ibinuka ng lalaki ang kanyang mga kamay, na tila ba “nabisto na kita.”
Sa totoo lang, hindi sa ayaw kong sumagot, kundi dahil gulo-gulo ang utak ko.
Ang mga huling sinabi niya… pamilyar na pamilyar.
“Ang isang babaeng nasa mababang antas na katulad mo, napakalaking swerte na na nakapasyal ka sa mundo ko. Dapat magpasalamat ka sa langit.”
Parehong tono, parehong kayabangan, parehong paraan ng pagtingin mula sa itaas.
Ang kuya na tinutukoy niya —
Baka… kilala ko nga talaga siya.
Baka…
Hindi ko pa natatapos ang iniisip ko nang biglang bumukas ang pinto ng mediation room.
Ang lalaking kanina pa dada nang dada ay biglang tumayo, ang mukhang mayabang ay agad naging parang batang nagsumbong:
“Kuya! Dumating ka rin! Sinampal ako ng baliw na babaeng ‘yan! Ipaghiganti mo ako!”
Nag-angat ako ng tingin.
Ang buong katawan ko ay nanigas sa kinauupuan.
Ang lalaking kapapasok pa lang ay nakasuot ng de-kalidad na suit, malinis ang tindig, at may awrang nakakapanginig ng tuhod. Ngunit ang mas mahalaga—siya nga si Bryan. Ang lalaking nanakit sa akin. Ang lalaking nagpanggap na mahirap para “subukin” ang katapatan ko, bago ako itinapon na parang basura.
Dahan-dahan siyang lumingon sa akin. Sa isang saglit, nakita ko ang gulat sa kanyang mga mata, na agad napalitan ng isang mapang-uyam na ngiti.
“Hanna? Ikaw pala ‘yan,” malamig niyang sabi.
Ang kapatid niya, na tatawagin nating Caleb, ay napatitig sa amin nang palipat-lipat. “Kuya? Kilala mo ang desperadang ito? Siya ang nanampal sa akin!”
Lalong tumaas ang tensyon sa loob ng silid. Pakiramdam ko ay sumasabog ang dibdib ko sa galit at kahihiyan.
3. Ang Paghaharap
Naglakad si Bryan palapit sa akin, bawat hakbang niya ay parang tunog ng hatol ng kamatayan. Huminto siya sa harap ko at tumingin nang mapangliit.
“Sabi ko na nga ba, hindi ka pa rin nakaka-move on,” bulong niya, sapat lang para marinig naming tatlo. “Sinampal mo ang kapatid ko dahil lang kamukha ko siya? Ganoon mo ba ako kagusyong makuha ulit, Hanna? Ganyan ka ba kadesperada na pati ang anino ko, hinahabol mo?”
Tumawa nang malakas si Caleb. “Grabe! Kuya, tama ka nga! Sabi ko na nga ba ukay-ukay lang ang level nito. Akalain mo ‘yun, ginamit pa ang ‘accidental slap’ para lang mapansin mo?”
Hindi ko na napigilan. Tumayo ako, diretsong tumingin sa mga mata ni Bryan. Wala na ang takot ko sa pulis, wala na ang hilo ng alak. Ang tanging naroon ay ang purong poot.
“Desperada?” pag-uulit ko, habang nanginginig ang boses ko sa galit. “Bryan, kung may pinagsisisihan man ako, iyon ay ang hindi kita nasampal nang ganito kalakas noong araw na iniwan mo ako!”
4. Ang Kasukdulan (High Tension)
Lumingon ako kay Caleb at mabilis na dumukot sa bag ko. Inilabas ko ang aking pitaka at kinuha ang lahat ng perang cash doon—mga libo-libong piso—at isinampal ko ito sa dibdib niya.
“Heto ang bayad sa danyos! Heto ang bayad sa sampal na akala ko ay para sa kuya mong basura!” sigaw ko.
Tumingin ako sa pulis na gulat na gulat din sa nangyayari. “Sir, aaminin ko, nagkamali ako ng sinampal. Pero ang lalaking ito,” itinuro ko si Bryan, “siya ang tunay na kriminal dito. Hindi sa batas, kundi sa dangal!”
Humarap ako ulit kay Bryan, na ngayon ay madilim na ang mukha.
“Sabi mo swerte ako dahil nakatapak ako sa mundo mo? Bryan, nagkakamali ka. Noong kasama kita, ang akala ko ay nakatapak ako sa ginto dahil sa ugali mong akala ko ay totoo. Pero nung nalaman ko ang yaman mo at ang baho ng pagkatao mo, doon ko narealize—tama ka. Nakatapak nga ako sa dumi. At ang dumi na ‘yun, ay ikaw!”
Naglabas ako ng isang mapait na tawa. “At ikaw, Caleb? Sinasabi mong langit at lupa ang pagitan namin ng kuya mo? Tama ka. Dahil kahit nasa lupa lang ako, tao ako. Ang kuya mo? Kahit nasa langit pa ang pera niya, nananatili siyang basura sa paningin ko!”
5. Ang Pagsabog
Nagdilim ang paningin ni Bryan. Hinawakan niya nang mahigpit ang braso ko. “Hanna, sumosobra ka na. Alam mo ba kung sino ang kinakalaban mo?”
“Bitawan mo siya.”
Isang malalim at makapangyarihang boses ang narinig mula sa pinto. Lahat kami ay napalingon. Isang lalaking mas matangkad, mas matikas, at may mas matinding awra kaysa kay Bryan ang nakatayo roon.
Ito ang CEO ng kumpanyang pinagtatrabahuhan ko, si Sir Sebastian, na kanina pa pala nakikinig sa labas kasama ang mga katrabaho ko.
“Sir Sebastian…” bulong ko.
Naglakad siya papasok at hinarap si Bryan. “Bitawan mo ang empleyado ko. Ngayon din.”
Tumingin si Sebastian kay Bryan nang may halong pandidiri. “Kaya pala pamilyar ang pangalan mo, Bùi Dực Tu (Bryan). Ikaw ang anak ng pamilyang gustong makipag-merge sa amin? Matapos kong marinig kung paano mo tratuhin ang isang babae, sa tingin ko, ang kumpanya niyo ang dapat mahiya. Ang kumpanya niyo ang ‘nakatapak sa dumi’ nang subukan niyo kaming lapitan.”
Namutla si Bryan. Ang kanyang kayabangan ay biglang naglaho na parang bula.
“Hanna,” tawag ni Sebastian sa akin, ang boses ay lumambot pero puno ng awtoridad. “Tara na. Tapos na ang usapan dito. At Caleb? Ang perang ‘yan? Itabi mo. Pambili mo ng bagong mukha, dahil ang mukhang kamukha ng kuya mo ay hindi na karespe-respeto.”
Lumabas ako ng presinto nang nakataas ang noo, iniwan ang magkapatid na nakatulala sa gitna ng kahihiyan. Sa wakas, ang sampal na tatlong taon kong kinimkim, ay hindi lang tumama sa mukha nila—tumama ito sa kanilang dangal.
6. Ang Pagbagsak ng mga Mapagmataas
Sa loob ng presinto, ang katahimikan ay nakakabingi. Si Bryan, na dati ay laging nakatingala at puno ng kayabangan, ay parang kandilang naupos sa harap ni Sir Sebastian. Ang pagsasanib ng kumpanya na matagal na nilang inaasam ay naglaho sa isang iglap dahil lamang sa kanyang masamang ugali.
“Sebastian, sandali! Hindi mo pwedeng gawin ito dahil lang sa isang babae!” habol ni Bryan, ang boses ay puno ng desperasyon.
Huminto si Sebastian sa may pintuan, hindi man lang lumingon. “Hindi ko ito ginagawa dahil lang sa isang babae, Bryan. Ginagawa ko ito dahil hindi ako nakikipag-negosyo sa mga taong walang karakter. Ang yaman ay pwedeng kitain, pero ang dangal, kapag nadumihan na, mahirap nang linisin.”
Lumingon ako sa huling pagkakataon kay Bryan. Wala na ang sakit. Wala na ang pait. Ang nakita ko na lang ay isang lalaking takot na mawalan ng kapangyarihan—isang lalaking mas mahirap pa sa daga dahil wala siyang marunong magmahal.
7. Sa Ilalim ng mga Bituin
Paglabas namin ng presinto, ang malamig na hangin ng gabi ay humalik sa aking pisngi. Pakiramdam ko ay gumaan ang buong katawan ko, na tila ba ang bigat na dinala ko sa loob ng tatlong taon ay tuluyan nang tinangay ng hangin.
“Hanna, ayos ka lang ba?” tanong ni Sebastian habang pinagbubuksan ako ng pinto ng kanyang sasakyan.
Ngumiti ako—isang tunay na ngiti. “Ngayon lang po ako naging ganito ka-okay, Sir. Salamat po.”
“Wala ‘yun. At please, sa labas ng opisina, Sebastian na lang,” sagot niya na may kasamang malambot na tingin. “Hindi mo kailangang magpasalamat sa langit dahil nakatapak ka sa mundo nila. Sila ang dapat manghinayang dahil hinayaan nilang mawala ang isang katulad mo.”
8. Ang Pagwawakas (The Resolution)
Lumipas ang mga buwan. Nabalitaan ko na lamang na bumagsak ang negosyo ng pamilya ni Bryan matapos silang tanggihan ng maraming investors dahil sa kumalat na balita tungkol sa kanilang reputasyon. Si Caleb naman ay hindi na muling nakaporma sa mga social circles na dati niyang kinabibilangan.
Isang gabi, habang naglalakad ako sa dalampasigan kasama si Sebastian, naalala ko ang gabing iyon sa “Truth or Dare.”
“Alam mo,” panimula ko, “tama nga si Bryan sa isang bagay.”
Napakunot ang noo ni Sebastian. “Ano ‘yun?”
“Swerte nga ako na nakatapak ako sa dumi noong araw na iyon,” biro ko habang nakatingin sa malawak na dagat. “Dahil kung hindi ko naranasan ang masaktan sa maling tao, hindi ko matututunang pahalagahan ang sarili ko… at hindi ako magiging handa para sa tamang tao na dumarating ngayon.”
Hinawakan ni Sebastian ang kamay ko, ang init ng kanyang palad ay nagbigay sa akin ng katiyakan.
“Hindi ka nakatapak sa dumi, Hanna,” bulong niya. “Ikaw ang hiyas na hindi nila kayang pasikatin dahil masyadong madilim ang puso nila. At ngayon, hayaan mong ako naman ang magpasalamat sa langit… dahil sa wakas, nahanap na kita.”