Dinodroga ako ng aking asawa gabi-gabi para raw “mas makapag-aral ako nang mabuti,” ngunit isang gabi ay nagpanggap akong nilunok ko ang kapsula at humiga nang hindi gumagalaw. Akala niya ay tulog na ako. Alas-2:47 ng madaling-araw, pumasok siya na may suot na guwantes, may dalang kamera, at isang itim na kuwaderno. Hindi niya ako hinawakan nang may pagmamahal. Itinaas niya ang aking talukap ng mata at bumulong: “Hindi pa rin bumabalik ang kanyang alaala.”
Ang pangalan ko ay Valerie Reed, at sa loob ng dalawang taon ay inakala kong ang asawa kong si Marcus ay isa lamang sobrang mapangontrol na lalaki.
Si Marcus ay isang neurologist.
Elegante.
Seryoso.
Isa sa mga doktor na mahina kung magsalita ngunit pinaparamdam sa lahat na kulang ang kanilang kaalaman.
Nang magsimula ako ng master’s degree sa Columbia University, sinabi niya na sobra akong balisa.
“Nahihirapan kang matulog, mahal. Tutulungan ka ng maliit na kapsulang ito na makapagpahinga at makapagpokus.”
Pinaniwalaan ko siya.
Tuwing gabi pagkatapos ng hapunan, nag-iiwan siya ng isang baso ng tubig at isang puting kapsula sa tabi ng aking kama.
“Inumin mo sa harap ko.”
Noong una, inakala kong sweet iyon.
Pagkatapos ay naging tuntunin na ito.
Kapag hindi ko iniinom, nagagalit siya.
Kapag nagtatanong ako kung ano iyon, iniiwas niya ang usapan.
Kapag nagigising akong hilo, sinasabi niyang dahil lamang iyon sa stress.
Ang pinakamasama ay ang mga puwang sa aking alaala.
Nagigising ako na may maliliit na pasa sa aking mga braso.
May amoy ng rubbing alcohol ang aking balat.
Basang-basa ang buhok ko kahit hindi ko maalalang naligo ako.
At may mga pangungusap sa aking kuwaderno na hindi ko matandaang isinulat.
Isa sa mga iyon ay:
“Huwag mong ipaalam kay Marcus na naaalala mo na.”
Inakala kong nababaliw na ako.
Iyon din ang sinabi niya.
“Valerie, gumagawa lang ng kuwento ang isip mo. Magtiwala ka sa akin.”
Ngunit isang gabi, habang nagpapalit ako ng mga kumot, nakakita ako ng maliit na kamera na nakatago sa loob ng smoke detector.
Hindi ito nakatutok sa pinto.
Nakatutok ito sa aking kama.
Sa akin.
Nang hapong iyon, tiningnan ko ang basura sa home office ni Marcus.
Nakakita ako ng mga walang lamang blister pack, mga punit na label, at isang nakatiklop na papel na may pangalan ko.
“Nasyenteng V.R. Matatag ang tugon sa gabi. Phase 3.”
Pasyente.
Hindi asawa.
Pasyente.
Nang gabing iyon, nagpanggap akong pagod.
Iniabot ni Marcus ang kapsula.
Inilagay ko ito sa aking dila.
Uminom ako ng tubig.
Ngumiti ako.
Ngunit hindi ko ito nilunok.
Itinago ko ito sa ilalim ng aking dila hanggang sa patayin niya ang ilaw.
Pagpunta niya sa banyo, iniluwa ko ito sa isang tisyu at muling humiga.
Huminga ako nang mabagal.
Napakabagal.
Katulad ng nakita niyang ginagawa ko nang maraming beses.
Alas-2:47 ng madaling-araw, bumukas ang pinto.
Hindi ito umingit.
Nilagyan na niya ng langis ang mga bisagra.
Pumasok siya nang nakayapak, may suot na itim na guwantes at may dalang maliit na flashlight.
Hinawakan niya ang aking pulsuhan.
Sinuri niya ang aking pulso.
Pagkatapos ay itinaas niya ang aking talukap ng mata.
Gusto kong sumigaw.
Ngunit hindi ko ginawa.
“Mabuti,” bulong niya. “Walang paglaban ngayong gabi.”
Inilabas niya ang itim na kuwaderno.
May isinulat siya rito.
Pagkatapos ay inilagay niya ang kanyang cellphone sa tabi ng aking tainga at pinatugtog ang isang voice recording.
Boses iyon ng isang babae.
Malambing.
Mas matanda.
Wasak.
“Valerie, anak ko… kung naririnig mo ito, gumising ka. Hindi ka iniligtas ng asawa mo. Natagpuan ka niya.”
Parang bumagsak ang puso ko sa aking lalamunan.
Anak.
Hindi iyon boses ng aking ina.
Namatay ang aking ina noong limang taong gulang ako.
O iyon ang sabi ni Marcus.
Agad niyang pinatay ang audio.
“Wala pa rin,” bulong niya. “Nakaharang pa rin ang alaala niya.”
Pagkatapos ay lumapit siya sa aparador.
Itinulak niya ang kahoy na panel sa likod at binuksan ang isang pinto na hindi ko kailanman nakita.
May makitid na pasilyong lumitaw sa likod ng aking mga damit.
Bumalik si Marcus sa aking kama.
Sinubukan niya akong buhatin.
Hinayaan kong mawalan ng lakas ang aking katawan.
Binuhat niya ako sa lihim na pasilyo patungo sa isang malamig at puting silid na maliwanag sa ilaw ng ospital.
May mga monitor.
Mga file.
Mga litrato ko habang natutulog.
Mga video ko habang naglalakad sa bahay na tila walang kamalay-malay.
At sa dingding ay may isang timeline.
“Aksidente.”
“Amnesia.”
“Kasal.”
“Kontrol gamit ang mga gamot.”
“Nakabinbing mana.”
Mana.
Inihiga ako ni Marcus sa isang stretcher.
Hindi niya ako itinali.
Mas lalo akong natakot.
Sobra ang tiwala niya sa kanyang gamot.
Binuksan niya ang isang vault at kumuha ng pulang folder.
Nakasulat sa pabalat:
“Kaso ni Lucy Archer. Nawawala mula noong 2014.”
Lucy Archer.
Parang kidlat na tumama sa akin ang pangalang iyon.
Hindi ko alam kung bakit.
Ngunit alam ng aking katawan.
Parang nasusunog ang aking mga mata.
Tumawag si Marcus sa isang numero.
“Handa na siya,” sabi niya. “Bukas ay pipirmahan niya ang paglilipat at tapos na tayo.”
May sumagot na boses ng babae sa speakerphone.
“Paano kung maalala niya ang lahat bago iyon?”
Tumingin si Marcus sa akin.
Ngumiti siya.
“Hindi niya maaalala. Dalawang taon kong pinapatay si Valerie gabi-gabi.”
Muling bumukas ang lihim na pinto.
Pumasok ang biyenan kong si Eleanor na nakasuot ng mahabang amerikana at may dalang bag ng mga dokumento.
“Huwag mong maliitin ang babaeng iyon,” sabi niya. “Mukha ring hindi mapanganib ang kanyang ina, at tingnan mo kung ano ang nangyari.”
Ina.
Ang aking ina.
Ang babaeng sinasabing namatay sa cancer.
Inilapag ni Eleanor ang bag sa mesa.
Sa loob nito ay nakita ko ang isang pekeng sertipiko ng kasal, isang power of attorney, at isang lumang litrato.
Isang labinlimang taong gulang na babae.
Ako.
Ngunit may ibang pangalan na nakaburda sa uniporme:
Lucy Archer.
Kumuha si Marcus ng bolpen at inilagay ito sa pagitan ng aking mga daliring kunwari ay natutulog.
“Kailangan na lang natin ang pirma niya.”
Lumapit si Eleanor sa aking mukha.
Pinagmasdan niya ako.
“At paano kung hindi na siya magising pagkatapos ng huling dosis?”
Walang pag-aatubiling sumagot si Marcus:
“Kung ganoon, mamamatay si Valerie Reed gaya ng kanyang pag-iral—walang pamilya, walang nakaraan, at walang mga tanong.”
May isang luha na tumulo mula sa aking mata.
Isa lang.
Akala ko ay hindi nila mapapansin.
Ngunit napansin iyon ni Eleanor.
Nanigas siya.
“Marcus…”
Lumingon siya.
Nagbago ang kanyang mukha.
Binuksan ko ang aking mga mata.
At bago pa ako makasigaw, lumiwanag ang isang video call sa madilim na monitor sa dingding.
Isang babae na puno ng peklat ang mukha ang lumitaw sa screen.
Siya ang parehong boses na narinig ko sa recording.
Umiyak siya nang makita niya akong gising at sinabi:
“Lucy… anak ko, kung naririnig mo ako, huwag kang matakot. Buhay pa ako.”