“Pirmahan mo ito, Liza. Magnanakaw ka! Wala kang karapatang manatili sa pamamahay ko!” sigaw ni Ricardo habang itinatapon ang aking mga gamit sa labas ng gate.
Si Nicole, ang sekretarya niya na naging kabit pala, ay nakangising nakasandal sa dibdib ni Ricardo. “Kawawa ka naman, Liza. Masyado kang naging kampante sa kusina, hindi mo alam na matagal na kaming nagpaplano ni Ricardo na alisin ka.”

Umiiyak ako, o akala nila ay umiiyak ako. Tinakpan ko ang aking mukha habang kinuha ang maliit na bag na itinira nila sa akin.
“Paano niyo nagawa ito? Wala na akong matutuluyan…” bulong ko sa gitna ng dilim.
“Huwag kang mag-alala, may mga tulay naman sa Maynila na pwede mong tulugan,” tawa ni Nicole bago nila isara ang malaking pinto ng mansyon sa harap ko.
Pagkaalis na pagkaalis nila, tumayo ako nang diretso. Pinunasan ko ang mga pekeng luha at kinuha ang isang itim na cellphone sa loob ng bag ko. Isang tawag lang ang ginawa ko.
“Atty. Santos, i-execute na ang ‘Option X’. I-freeze ang lahat ng accounts ng Vanguard Trading at bawiin ang karapatan sa mansyon sa Forbes Park. Ngayon din.”
Kinaumagahan, habang nag-aalmusal sina Ricardo at Nicole para ipagdiwang ang kanilang “tagumpay”, biglang dumating ang mga sheriff at pulis.
“Mr. Ricardo, kailangan niyo nang lisanin ang property na ito. Ang may-ari ng lupa ay binawi na ang inyong lease agreement dahil sa paglabag sa moral clause,” sabi ng sheriff.
“Anong pinagsasabi niyo? Ako ang may-ari nito!” sigaw ni Ricardo.
Eksaktong pagkatapos niyon, pumasok ako sa loob ng bahay. Ngunit hindi na ako ang “Liza na basahan”. Nakasuot ako ng mamahaling terno at sapatos na gawa sa Italy.
“Ricardo, nakalimutan mo bang bago tayo ikasal, pinapirma kita sa isang business contract na hindi mo binasa nang maigi?” sabi ko habang iniabot sa kanya ang original na dokumento.
Namutla si Ricardo nang makita ang pirma niya sa ilalim ng pangalan ng isang kumpanyang tinatawag na The Queen’s Gambit. Pero ang mas ikinagulat niya ay ang katotohanang may isang tao pang kasabwat ko na matagal na niyang pinagkakatiwalaan…
Ang taong iyon ay walang iba kundi si Marcus, ang kanyang Chief Financial Officer at ang lalaking itinuring niyang kanang kamay sa loob ng sampung taon.
Lumabas si Marcus mula sa likod ko, bitbit ang isang laptop na naglalaman ng lahat ng ebidensya ng malversasyon at pangbababae ni Ricardo. Walang bakas ng emosyon sa mukha ni Marcus, tanging propesyonalismo lamang na naging pundasyon ng aming lihim na alyansa.
“M-Marcus? Anong ibig sabihin nito?” nauutal na tanong ni Ricardo. Halos hindi siya makahinga, ang kanyang mukha na dati ay puno ng yabang ngayon ay tila abo sa kaputlaan.
“Ibig sabihin nito, Ricardo, ay tapos na ang laro,” kalmadong sagot ni Marcus. “Habang abala ka sa paglustay ng pera sa mga luho ni Nicole, dahan-dahan nating inililipat ang lahat ng assets ng Vanguard Trading sa The Queen’s Gambit—isang kumpanyang pag-aari ni Liza bago pa man kayo magkakilala.”
Napaupo si Nicole sa sahig, ang kanyang planong maging “misis ng mansyon” ay naglaho na parang bula. “Hindi… hindi maaari ito! May pirma kami ni Ricardo sa marriage contract!”
Tumawa ako nang mahina, isang tunog na puno ng pait ngunit may tamis ng tagumpay. “Nicole, ang pinirmahan niyo ni Ricardo ay isang huwad na dokumento. Ang totoo nating kasal, Ricardo, ay may kalakip na ‘Infidelity Clause’. Sa oras na mapatunayan ang iyong pagtataksil, lahat ng ari-ariang nakuha natin sa loob ng kasal ay mapupunta sa akin—kasama na ang kumpanyang ipinamana sa iyo ng tatay mo na isinangla mo sa akin noong nakaraang taon para lang isalba ang iyong mga utang sa sugal.”
Ang Pagbagsak ng Mapagmataas
“Liza, parang awa mo na… pag-usapan natin ito,” lumapit si Ricardo sa akin, susubukan sanang hawakan ang aking kamay, ngunit agad siyang hinarang ng mga pulis. “Asawa mo ako, Liza. Mahal kita.”
“Mahal?” Pag-uulit ko sa salitang tila isang malaking insulto. “Mahal mo ba ako noong itinapon mo ang mga gamit ko sa putikan kagabi? Mahal mo ba ako noong tinatawanan niyo ako ni Nicole habang iniisip niyo kung saang tulay ako matutulog?”
Humarap ako sa Sheriff. “Ilabas na sila. Ayokong may matirang kahit anong amoy ng pagkakanulo sa loob ng bahay ko.”
Habang kinalakaladkad si Ricardo at Nicole palabas ng gate, narinig ng buong Forbes Park ang kanilang mga sigaw. Ang mga kapitbahay na dati ay pilit nilang pinapahanga ay nakasilip na ngayon sa kanilang mga bintana, pinapanood ang pagbagsak ng “King of Vanguard”.
Ang Lihim na Plano
Nang tumahimik ang mansyon, naupo ako sa malambot na sofa kung saan madalas akong insultuhin ni Nicole. Inabutan ako ni Marcus ng isang baso ng champagne.
“Congratulations, Madam CEO,” sabi ni Marcus.
“Salamat, Marcus. Kung hindi dahil sa katapatan mo sa pamilya ko, baka naging totoo ang panaginip nila,” sagot ko.
Ang totoo, hindi lang ako basta asawa. Ako si Elizabeth Villamor, ang nag-iisang tagapagmana ng Villamor Shipping Lines. Ikinubli ko ang aking pagkakakilanlan nang makilala ko si Ricardo dahil gusto kong malaman kung mamahalin niya ako bilang ako, at hindi dahil sa aking pera. Ngunit sadyang mapaglaro ang tadhana; napatunayan kong ang greed o kasakiman ay mas matimbang kaysa sa katapatan para sa isang taong tulad niya.
Ginamit ko ang pangalang “Liza” at nagpanggap na isang simpleng maybahay. Pinanood ko siyang unti-unting kainin ng kanyang ambisyon at maling akala na siya ang mas matalino sa aming dalawa. Ang The Queen’s Gambit ay hindi lang pangalan ng kumpanya; ito ang blueprint ng aking paghihiganti.
Ang Bagong Umaga
Lumipas ang ilang buwan. Ang balita tungkol sa pagbangkarota ni Ricardo ay naging headline sa lahat ng business news. Ang Vanguard Trading ay opisyal nang sumanib sa aking main conglomerate. Si Nicole? Balita ko ay iniwan din si Ricardo nang wala na itong pera, at ngayon ay nahaharap sa mga kasong estafa.
Isang hapon, habang binibisita ko ang dati naming mansyon na plano ko nang ibenta, nakita ko ang isang lalaking marungis at nakaupo sa labas ng gate. Si Ricardo.
Bumaba ako sa aking sasakyan, suot ang aking salamin sa mata. Nang makita niya ako, tila nagliwanag ang kanyang mga mata na puno ng desperasyon.
“Liza! Elizabeth! Patawarin mo ako… nagugutom ako, wala na akong matuluyan,” pagsusumamo niya habang nakaluhod sa semento.
Tiningnan ko siya nang diretso. Walang galit, walang poot, tanging kawalan na lamang ng nararamdaman. “Naalala mo ba ang sinabi mo sa akin, Ricardo? Na may mga tulay naman sa Maynila na pwede kong tulugan?”
Kumuha ako ng isang limang pisong barya sa aking bag at inihulog ito sa harap niya.
“Iyan ang halaga mo sa buhay ko ngayon. Isang barya na hindi makakabili ng dangal na itinapon mo.”
Sumakay ako muli sa aking sasakyan at hindi na lumingon. Sa larong ito, hindi lang ako ang nanalo. Naitama ko ang pagkakamali ng aking puso. Habang umaandar ang sasakyan palayo sa nakaraan, alam kong ang hinaharap ko ay hindi na muling mababahiran ng kasinungalingan.
Ang Reyna sa Kanyang Trono
Pagdating ko sa aking opisina sa tuktok ng Villamor Tower, tumingin ako sa bintana na nakaharap sa buong siyudad. Ang langit ay kulay ginto, hudyat ng pagtatapos ng isang kabanata at pagsisimula ng mas malakas na ako.
“Madam, may meeting po kayo sa Board of Directors sa loob ng sampung minuto,” anunsyo ng aking bagong sekretarya.
Ngumiti ako. Ang dating “basahan” ay wala na. Ang reyna ay nakabalik na sa kanyang trono, at hinding-hindi na niya hahayaang may sinumang muling magtapon sa kanya sa dilim. Sapagkat sa buhay, ang pinakamasakit na turo ay ang siyang nagpapatatag sa atin upang hindi na muling mabiktima ng maling pag-ibig.