
“…at tungkol naman sa ‘tagapagmana’ na ipinagmamalaki mo, Sandra,” pagpapatuloy ko, habang ang boses ko ay umalingawngaw sa buong sala ng mga Santos. Wala na ang mahina at umiiyaking si Maria. Ang bawat salitang lumalabas sa aking bibig ay puno na ng kapangyarihan ng isang tunay na Montenegro—isang pamilyang kayang magpabagsak ng mga imperyo sa loob ng isang jiffy.
Inagaw ko ang puting envelope mula sa kamay ni Don Fernando at marahas na itinapon ito sa mukha ni Manuel. Lumipad ang mga papel at bumagsak sa sahig, mismo sa tapat ng sapatos niyang mamahaling peke.
“Basahin mo, Manuel. Tingnan mo kung anong klaseng biyaya ang dinadala ng kabet mo sa pamilya niyo,” malamig kong utos habang inaayos ko ang pagkakakarga kay Sofia, na ngayon ay tahimik na at nakasandig ang ulo sa aking balikat, pakiramdam na ligtas na siya sa piling ng mga totoong tagapagtanggol.
Nanginginig ang mga kamay ni Manuel habang pinupulot ang mga papel. Nang mabasa niya ang opisyal na selyo ng Montenegro Genetics Center at ang konklusyon ng ulat, ang kanyang mga mata ay nanlaki sa matinding gulat. Ang kanyang mukha ay nawalan ng kulay, naging kasingputi ng papel, at ang kanyang labi ay nagsimulang mangatal.
“H-Hindi… Hindi ito maaari! Sandra, ano ‘to?!” sigaw ni Manuel, ang kanyang boses ay napuno ng purong galit at kalituhan. Humarap siya kay Sandra na ngayon ay unti-unti nang nanginginig at pabalik-balik ang tingin sa pintuan, naghahanap ng matatakasan mula sa mga bodyguard ng aking pamilya.
“Buntis si Sandra, Manuel. Totoo ‘yan,” sabi ko na may halong mapait na tawa. “Pero ang bata sa sinapupunan niya? Hindi sa iyo. Ayon sa DNA prenatal profiling, dalawang buwan na siyang buntis. At ang totoong ama? Si Javier. Ang sarili mong personal driver at bodyguard na madalas mong utusan para ihatid at sunduin si Sandra tuwing wala ka sa bahay!”
“Ano?!” Ang sigaw ni Donya Victoria ay umalingawngaw sa buong mansyon. Halos matumba ang matandang babae kung hindi lang siya nakakapit sa gilid ng sofa. “Pekeng tagapagmana?! Javier?! Sandra, ikaw na ahas ka! Akala ko ba ay magdadala ka ng karangalan sa pamilyang ito?!”
Napaluhod si Sandra sa maruming sahig, eksakto sa lugar kung saan natapon ang juice na naging dahilan ng pananakit nila sa aking anak. Ang kanyang marangyang kasuotan at makapal na make-up ay hindi na maitago ang labis na takot. “Manuel, makinig ka sa akin! N-Nalinlang lang ako! Si Javier ang pumilit sa akin! Pero ikaw ang mahal ko, Manuel! Huwag kang maniniwala sa babaeng ‘yan!”
“Huwag mong tawaging babaeng ‘yan ang anak ko, ikaw na basura ng lipunan!”
Isang malakas at baritonong boses ang nanggaling sa pintuan. Pumasok ang aking ama, si Don Roberto Montenegro, ang tunay na hari ng industriya ng bakal at pagmamay-ari ng pinakamalaking bangko sa buong Asya. Sa likod niya ay ang dalawampung armadong bodyguard na nakasuot ng itim na suit, na agad na pumalibot sa buong sala ng pamilyang Santos.
Nang makita ng aking ama ang namumulang pisngi ng kanyang apo na si Sofia, at ang basang mantsa ng luha sa aking mukha, ang kanyang mga mata ay nag-alab sa matinding galit. Kinuha niya ang kanyang mamahaling panyo at dahan-dahang pinunasan ang mukha ko at ni Sofia.
“Patawarin mo ako, Maria. Kung alam ko lang na ganito ang gagawin ng mga hampaslupang ito sa aking nag-iisang prinsesa at sa aking apo, hindi ko sana hinayaang magpatuloy ang iyong hiling na mamuhay nang simple,” malungkot ngunit puno ng pagmamahal na sabi ng aking ama.
“Ayos lang po, Papa. Ang anim na taon na ibinigay ko sa kanila ay sapat na para patunayan na walang halaga ang katapatan sa mga taong ang sinasamba lang ay salapi at katayuan,” sagot ko habang itinataas ko ang aking ulo nang may dignidad.
Humarap ang aking ama kay Manuel at kay Donya Victoria, na ngayon ay kapwa nakaluhod na rin sa sahig dahil sa bigat ng aura ng aking ama at sa takot sa mga armadong bodyguard.
“Kayo…” Ang boses ni Don Roberto ay parang kulog. “Sinaktan niyo ang aking apo? Pinilit niyo ang aking anak na lumuhod para lang sa isang bag na nagkakahalaga ng barya? Para sa inyong kaalaman, ang Santos Enterprises ay matagal nang nakalubog sa utang. At ang kumpanyang bumili ng pitumpung porsyento ng inyong mga share noong nakaraang buwan? Isang kumpanya sa ilalim ng Montenegro Group. Ibig sabihin, kahit ang hangin na hininga niyo sa bahay na ito ay pagmamay-ari na ng aking anak!”
“M-Maria… Patawarin mo ako. Nagkamali ako, Maria! Isipin mo ang anim na taon nating pagsasama! Mahal kita, Maria! Nagawa ko lang ‘yun dahil sa panggigipit ni Mama at Sandra!” Lumuhod si Manuel sa aking harapan, gumagapang habang sinusubukang hawakan ang dulo ng aking damit, ngunit agad siyang hinarangan ng dalawang naglalakihang bodyguard ng pamilyang Montenegro.
“Noong sinasampal ng nanay mo si Sofia, Manuel, nasaan ang pagmamahal mo? Noong tawa-tawa ka habang vine-video ang pagkapahiya namin, nasaan ang anim na taon na sinasabi mo?” malamig kong sabi habang nakatingin sa kanya mula sa itaas. “Ang bag na nadumihan ng juice? Iwanan mo na rito, Sandra. Dahil bukas na bukas din, ang tatay mo na nagtatrabaho bilang isang maliit na supplier sa aming kumpanya ay mawawalan na rin ng trabaho.”
Tumingin ako kay Don Fernando, ang aming punong abogado. “Don Fernando, simulan na ang pagpapatalsik at ang pagsasampa ng mga kaso.”
“Masusunod, Nona Maria,” sagot ng matanda habang binubuksan ang kanyang portfolio. “Ayon sa utos ng Montenegro Group, ang lahat ng pautang ng Santos Enterprises ay opisyal nang idineklarang ‘default’ dahil sa paglabag sa mga tuntunin ng kredito. Lahat ng inyong ari-arian—ang mansyong ito, ang mga kumpanya niyo, at ang mga accounts niyo sa bangko—ay opisyal nang nakumpiska. Bukod dito, magsasampa kami ng kasong child abuse at physical injuries laban kay Victoria Santos para sa pananakit sa ating Nona Sofia.”
“H-Huwag! Parang awa niyo na! Ang kumpanya ko… ang buhay ko!” Sigaw ni Manuel habang umiiyak na parang bata sa sahig. Si Donya Victoria naman ay tuluyan nang nanghina at napasandal sa pader, hindi makapaniwala na ang babaeng itinuring niyang katulong ay ang magpapabagsak sa kanila.
“Mayroon kayong sampung minuto para lumayas sa aking mansyon nang walang dinadalang kahit ano maliban sa mga damit na suot niyo,” sabi ko nang may mapait na ngiti. “Manuel, ang divorce papers ay ipapadala ng aking abogado bukas. Pirmahan mo ‘yan kung ayaw mong mabulok sa kulungan kasama ang nanay mo.”
Pumasok ang mga tauhan ng korte at mga pulis na may dalang eviction notice. Sa harap ng kanilang mga kapitbahay na ngayon ay nag-uusisa na sa labas ng gate, isa-isang kinaladkad palabas si Manuel, Donya Victoria, at si Sandra sa ilalim ng malakas na ulan.
Sumakay ako sa sasakyan kasama ang aking ama at si Sofia. Habang dahan-dahang umandar ang sasakyan palayo sa mansyon ng mga Santos, naramdaman ko ang malalim na ginhawa sa aking dibdib. Ang Maria na inaapi, tinataponan ng salita, at sinasaktan ay tuluyan nang namatay sa gabing ito. At sa pagbabalik ko sa palasyo ng mga Montenegro, sisiguraduhin kong ang bawat luhang pumatak mula sa aking mga mata at sa aking anak ay babayaran ng aking mga kaaway ng buong buhay nilang pagsisisi.