Binibigyan ako ng katrabaho ko ng chicken croquettes araw-araw, at ibinibigay ko naman ang lahat ng iyon sa isang pusang gala.

Ang Kwento ng mga Coxinha, ng Pusa, at ng Katotohanan

Binibigyan ako ng aking katrabaho ng mga coxinha (isang uri ng kroketang may palamang manok) araw-araw, at ibinibigay ko naman ang lahat ng ito sa isang pusang-gala. Ang aking katrabaho na si Fabiana ay dumating tuwing umaga nang nasa oras dala ang mga coxinha. Sinasabi niyang bagong gawa ang mga ito, galing mismo sa kusina ng kanyang ina, bilang tanda ng kanyang pagmamahal.


PARTE 2

Nanatili akong nakatitig sa mensahe hanggang sa ang mga titik ay hindi na magmukhang mga titik. “Ang coxinha ngayon… nagustuhan ba ng pusa?” Walang sinuman sa opisina ang nakakaalam tungkol sa pusa. O iyon ang akala ko.

Si Gustavo, ang asawa ko, ay nasa sala na may nakabukas na telebisyon, ngunit hindi na siya nakatingin sa screen. Nakatingin siya sa akin sa pamamagitan ng madilim na repleksyon sa bintana.

— “Sino ang nagpadala sa iyo ng mensahe?” — tanong niya. Naging mahinahon ang kanyang boses. Masyadong mahinahon.

Isinara ko ang aking cellphone. — Spam lang.

Advertisements

Wala siyang sinabi, pinatay lang niya ang TV at pumunta sa banyo. Pagkatapos ay narinig ko ang tunog ng drawer sa kusina. Ang parehong drawer kung saan namin itinabi ang mga guwantes, mga supot, at maliliit na susi.

Dahan-dahan akong tumayo. Nang makarating ako roon, nakatayo si Gustavo sa harap ng nakabukas na refrigerator, nakatingin sa freezer. Wala siyang hinahawakan kahit ano. Nakatingin lang siya.

— “May hinahanap ka ba?” — tanong ko. Nagulat siya nang bahagya. — Tubig. — Ang tubig ay nasa ibaba.

Isinara niya ang freezer at ngumiti, ngunit ang ngiti ay hindi umabot sa kanyang mga mata.

Nang gabing iyon ay hindi ako nakatulog. Inantay ko siyang humilik at kinuha ko ang nakayelong coxinha. Inilagay ko ito sa dalawang patong na supot at itinago sa aking bag. Kung nababaliw man ako, malalaman ko ito kinabukasan. Kung hindi ako nababaliw, kabibigay-salita pa lang ni Gustavo sa kanyang sarili.

Kinaumagahan, hindi ako dumeretso sa opisina. Dumaan muna ako sa presinto at hiniling na makausap ang opisyal na nag-interoga sa akin. Ang pangalan niya ay Rocha. Nang iabot ko ang coxinha, nagbago ang kanyang mukha. Hindi dahil sa gulat. Kundi dahil sa kumpirmasyon.

— “May nakakaalam ba na dinala mo ito rito?” — tanong niya. Umiling ako. — Muntik na itong galawin ng asawa ko kagabi.

Nag-angat ng tingin ang opisyal. — “Kilala ba ng asawa mo si Fabiana?”

Gusto ko sanang sabihing hindi, ngunit naalala ko ang isang maliit at mababaw na detalye: isang pagbati noong party sa katapusan ng taon, sinabi ni Gustavo na “nagtatrabaho ba siya kasama mo?”, ibinaba ni Fabiana ang kanyang mga mata, at ngumiti naman si Gustavo na tila ba alam na niya ang pangalan nito.

Ipinakita sa akin ng opisyal ang isang nakaprint na larawan. Iyon ay larawan ng plot ng mga halaman, bago ito pinaligiran ng harang. Sa pagitan ng nahukay na lupa, mga tuyong ugat, at mga itim na supot, makikita ang isang maliit na kwelyo ng pusa, kulay asul, na may kalawanging maliit na kampana.

Naramdaman kong sumikip ang aking lalamunan. — Hindi namin nahanap ang pusa — sabi niya. — Ngunit nakakita kami ng mga tira-tirang pagkain na may parehong amoy na inilarawan mo. At mayroon pang iba.

Ipinakita niya sa akin ang isa pang larawan: isang ID ng empleyado, napunit sa kalahati, at marumi ng lupa. Ang babae sa larawan ay nagngangalang Juliana Mendes. Kilala ko ang pangalang iyon. Nagtrabaho siya sa aking mesa bago ako, at ayon kay Fabiana, nagbitiw ito sa trabaho nang walang pasabi dahil “masyadong hindi matatag ang isip.”

Nang makarating ako sa opisina, naroon na si Fabiana. Sa ibabaw ng aking mesa ay may isang coxinha na nakabalot sa napkin, mainit-init pa. Tiningnan niya ako gamit ang kanyang nakagawiang mahiyaing ngiti. — Ipinagdala kita ng matatamis, ang mga paborito mo.

Naramdaman ko ang pagbaligtad ng aking sikmura. Hindi ko ito hinawakan. Naupo ako sa harap niya at tiningnan ang kanyang mga kamay. Mayroon siyang isang sirang kuko, na may madilim na lupa sa ilalim nito.

— Hindi ako gutom ngayon — sabi ko.

Huminto sa pagngiti si Fabiana sa loob ng isang segundo. — Pero palagi mo namang kinakain ‘yan. — Kung minsan, nagpapanggap tayong kumain ng mga bagay na ayaw naman natin para lang hindi makasakit ng damdamin ng iba.

Ang pangungusap ay bumagsak sa pagitan naming dalawa. Ibinaba niya ang kanyang tingin, ngunit hindi siya mukhang malungkot. Mukha siyang naiirita.

Sa kalagitnaan ng umaga, pumasok ang mga pulis sa gusali. Hindi sila gumawa ng iskandalo. Dumeretso sila sa RH, hiningi ang lahat ng kuha ng camera at mga listahan ng access. Tumayo si Fabiana para pumunta sa banyo, ngunit nag-aantay na sa kanya si Opisyal Rocha sa koridor.

Mula sa aking upuan, narinig ko: — Fabiana Oliveira, kailangan mo kaming samahan.

Humarap sa akin si Fabiana. Wala na ang kahihiyan sa kanyang mukha. Galit na ang naroon.

Nang hapong iyon, nalaman ko kung ano ang kanilang natagpuan sa ilalim ng plot ng halaman. Hindi ito isang buong katawan, gaya ng inisip ng aking utak sa pinakamalalang senaryo, kundi isang kahon na metal na naglalaman ng mga may mantsang damit, mga pinunit na ID, mga walang lamang bote, at mga sirang pagkain na nahaluan ng mga kemikal upang mapabilis ang pagkasira. Wala roon si Juliana, ngunit nag-iwan siya ng mga bakas. At sa mga lumang kuha ng camera, lumitaw siya ilang buwan ang nakalipas na nagpapakain sa parehong pusa sa parehong hagdanan. Katulad ko.

Sinabi sa akin ni Opisyal Rocha na marahil ay nakakatanggap din si Juliana ng mga coxinha. Marahil ay nagpapanggap din siyang kumain. Marahil ay may napansin din siya at gustong magsalita. Pagkatapos ay ipinakita niya sa akin ang huling bahagi: mga tawag sa pagitan nina Fabiana at Gustavo, napakarami, sa loob ng ilang linggo. Ang asawa ko. Ang bahay ko. Ang trabaho ko. Ang almusal ko. Ang lahat ay magkakakonekta.

Nang bumalik ako sa aking apartment na may patrol car sa tapat ng pinto, wala na si Gustavo. Dinala niya ang mga damit, pera, at ang aking laptop. Ngunit may iniwan siya sa ibabaw ng lamesa: isang napkin na may mantsa ng kuwarta na may nakasulat na pangungusap gamit ang kamay: “Tanungin mo si Fabiana kung ano ang ginawa niya kay Juliana bago ka mag-alala sa pusa.”

Sa sandaling iyon, nag-vibrate ang aking cellphone. Isa pang hindi kilalang numero. Ang nakasulat lang ay: “Kararating lang ng asawa mo. Sabi niya, ikaw na ang susunod.”


PARTE 3

Ipinakita ko ang mensahe kay Opisyal Rocha at sa unang pagkakataon ay nakita ko siyang nawalan ng tiyaga. Hindi siya sumigaw, ngunit naging tensyonado ang kanyang panga. — Huwag kang sasagot. Alam mo ba kung saan nakatira si Fabiana?

Tumango ako. Alam na rin niya ito. Sampung minuto ang lumipas, nasa loob na kami ng isang patrol car na walang sirena, na may isa pang yunit sa likod. Hawak ko ang aking nanlalamig na mga kamay sa ibabaw ng aking mga tuhod at may isang natatanging ideya sa aking isip: kasama niya si Gustavo.

Ang asawa ko, ang lalaking nagsasabi sa akin na nagmamalabis ako, ang naghahanda ng tsaa kapag nakikita akong kinakabahan, ang humahalik sa aking noo bago matulog, ay nangingialam sa aking freezer na tila ba naghahanap ng ebidensya, hindi ng pagkain.

Nang makarating kami sa gusali ni Fabiana, nakabukas ang mga ilaw sa ikatlong palapag. Hiniling sa akin ni Rocha na manatili sa ibaba, ngunit mula sa bangketa ay nakita ko ang isang anino na gumagalaw sa likod ng kurtina. Pagkatapos ay narinig ko ang isang kalabog. Pagkatapos ay isa pa. At ang boses ng isang lalaki. Ang boses ni Gustavo.

— “Sabihin mo sa akin kung nasaan mo siya inilagay, Fabiana!”

Mabilis na umakyat ang opisyal kasama ang mga ahente. Hindi ako sumunod sa utos. Umakyat ako sa likod nila, nanginginig ang aking mga binti. Bahagyang nakabukas ang pinto ng apartment. Sa loob, amoy katulad ito ng mga matatamis na coxinha, ngunit may kasamang amoy ng bulok na nahaluan ng chlorine.

Nakatayo si Gustavo malapit sa lamesa, maputla, may hawak na backpack. May dugo si Fabiana sa kanyang labi at may hawak na kutsilyo sa kusina, ngunit hindi siya mukhang takot. Mukha siyang nainsulto.

— “Ikaw ang nagdala sa kanya sa ganito” — sabi niya kay Gustavo. — “Sinabi mo na kinakain niya ang lahat. Sinabi mo na madali lang.”

Inagaw ni Rocha ang kutsilyo bago pa siya makalapit. Itinaas ni Gustavo ang kanyang mga kamay, nanginginig na nagsasabing nagpunta siya roon para maghanap ng mga sagot, na siya rin ay isang biktima.

Tiningnan ko siya at hindi man lang ako nagulat. Hindi na ngayon.

Sa ibabaw ng lamesa ay may maliliit na bote na may mga binurang etiketa, mga napkin, mga supot ng harina, at isang kuwaderno. Sa unang pahina ay naroon ang pangalan ko. Sa pangalawa, ang kay Juliana. Sa ilalim ng bawat petsa ay may tala: “Kumain”, “Hindi kumain”, “Dinala”, “Pusa”.

Kinailangan kong humawak sa hamba ng pinto. Hindi iyon mga almusal. Iyon ay mga eksperimento. Hindi ako binibigyan ni Fabiana ng pagmamahal. Sinusukat niya kung gaano karaming lason ang pumapasok sa aking katawan, at ang pusa ang naging aking kaligtasan nang hindi nito nalalaman.

— “Bakit?” — tanong ko.

Tiningnan ako ni Fabiana nang may kalmadong galit. — “Dahil umupo ka sa lugar ko. Ang mesang iyon ay kay Juliana. Pagkatapos, magiging akin sana. Ngunit dumating ang perpektong madam, ang binabati ng lahat, ang pinakikinggan ng boss, ang may asawa, may bahay, at may mukha ng taong walang pinagkakautangan sa sinuman.”

— “At si Juliana?” — tanong ni Rocha.

Ngumiti nang bahagya si Fabiana. — “Si Juliana ay marami ring itinatanong.”

Sububok magsalita si Gustavo. — “Siya ang unang lumapit sa akin. Sinabi niya na gusto ka niyang tulungan, dahil masyado kang stressed. Hindi ko alam na lason pala iyon.”

Kasinungalingan.

Binuksan ni Rocha ang backpack ni Gustavo at kinuha ang aking laptop, pera, isang external HD, at isang folder na naglalaman ng mga dokumento ng aking life insurance. Doon ko naintindihan ang kabilang kalahati ng kwento. Gusto ni Fabiana ang aking posisyon. Gusto naman ni Gustavo ang aking pagkawala. Dalawang magkaibang kasamaan ang nagtagpo sa iisang koridor.

— “Gaano na kayo katagal nag-uusap?” — tanong ko. Ibinaba ni Gustavo ang kanyang tingin. — “Hindi ganoon ang iniisip mo.”

Natawa ako, ngunit walang tunog na lumabas. — “Siyempre. Hindi naman talaga ganoon ang iniisip natin. Palaging mas malala.”

Sumigaw si Fabiana na nangako si Gustavo na iiwan ako, na sinabi nitong mahina ako, na umiinom ng gamot pampatulog, na walang maghihinala kung isang araw ay dahan-dahan akong magkasakit. Sumigaw si Gustavo na itikom nito ang kanyang bibig. Hindi na kinailangan ni Opisyal Rocha na magtanong ng marami. Sila mismo ang nagsimulang maglaglagan sa isa’t isa.

Nahanap nila si Juliana nang gabi ring iyon. Hindi buhay. Nakabaon siya malayo sa plot ng halaman, sa isang bakanteng lote sa labasan ng lungsod. Ang kahon sa plot ng halaman ay isang pain lamang, isang lugar kung saan itinabi ni Fabiana ang mga bagay na pwedeng isisi sa iba kung may maglalakas-loob na lumapit nang napakalapit. Natuklasan ni Juliana ang mga bote, nakita ang mga mensahe sa pagitan nina Fabiana at Gustavo, at gustong magsumbong. Hindi na umabot sa panahon.

Ang isip ng sisi ay napunta pa rin sa akin kahit papaano. Ako ang umupo sa kanyang upuan, ako ang tumanggap sa kanyang mga coxinha, ako ang nagpakain sa pusa na marahil ay kumain ng para sa akin sana.

Lumitaw ang pusa pagkaraan ng dalawang araw, payat, may sakit, at nakatago sa ilalim ng hagdanan ng isa pang gusali. Dinala nila ito sa beterinaryo. Nabuhay ito. Umiyak ako nang higit sa inakala ko nang tawagan ako ni Rocha para ibalita ito. Hindi lang ito isang pusa. Ito ang tanging nakatikim ng kasamaan bago pa man ito makarating sa akin.

Humiling si Gustavo na makita ako bago siya ilipat ng kulungan. Nagpunta ako, hindi dahil gusto kong makinig, kundi dahil kailangan kong tingnan ang kasinungalingan nang harapan sa huling pagkakataon. Nasa likod siya ng isang salamin, mahaba ang balbas, at namamaga ang mga mata. — “Ayaw ko namang mamatay ka” — sabi niya.

Nanatili akong nakatingin sa kanya. — “Ang galing naman. Pinlano mo ang lahat sa paligid ng aking kamatayan, pero nang hindi mo naman masyadong sinasadya.”

Ipinid niya ang kanyang bibig. — “Naramdaman kong nakakulong ako.” — “Ako rin” — sagot ko. — “Ngunit hindi ako naglagay ng lason sa kahit kanino.”

Wala na siyang sinabi pa. Sa tingin ko ay umaasa siya ng mga sigaw, mga panunumbat, o mga luha. Walang akong ibinigay kahit ano. Kung minsan, ang huling parusa ay ang hindi pagbibigay kahit ng iyong sakit.

Bumalik ako sa opisina pagkalipas ng ilang linggo. Bakante ang mesa ni Fabiana. Ang kay Juliana ay may isang puting bulaklak. Walang nagsasalita nang malakas. Lahat ay naglalakad na tila ba pwedeng bumuka ang lupa sa ilalim.

Inalok nila akong lumipat ng departamento, ngunit nanatili ako. Hindi dahil matapang ako. Kundi dahil pagod na ako na ang mga may kasalanan ang nagdidikta kung aling mga lugar ang pwede pang maging akin.

Ang pusa, na tinawag ko na ring Coxinha, ay gumaling at ngayon ay kasama ko na sa bahay. Hindi ito kumakain ng anuman na hindi ko ibinibigay. Ako rin, ganoon.

Sa unang umaga na inihanda ko ang aking sariling almusal, nanatili akong nakatitig sa plato sa loob ng mahabang panahon. Naisip ko si Juliana, ang kanyang napunit na ID, ang tuyong plot ng halaman, sa lahat ng pagkakataon na nararamdaman ng isang babae na may hindi tama ngunit pinipilit ang sarili na huwag magmukhang nagmamalabis. Ayaw ko nang maging magalang sa mga bagay na nagdudulot sa akin ng takot.

Tinawagan ako ni Rocha pagkalipas ng ilang buwan para sabihin na matibay ang kaso. Nagsalita si Fabiana. Si Gustavo rin, bagaman para lang isisi ang lahat sa kanya. Pareho silang lumubog sa magkaibang bersyon ng parehong kaduwagan.

Lumabas ako ng korte nang walang ginhawa, ngunit may hininga. Sa pasukan, nag-aantay sa akin ang pusa sa loob ng kanyang transport cage, ngumingiyaw na tila ba pinapagalitan ako dahil natagalan ako. Binuhat ko siya at naramdaman ko ang pagtama ng kanyang bagong maliit na kampana sa aking dibdib.

Hindi ito isang magandang pagtatapos. Hindi na bumalik si Juliana. Ang kasal ko rin, hindi na.

Ngunit nang gabing iyon, sa pagsasara ng pinto ng aking bahay, naintindihan ko ang isang simpleng bagay: kung minsan, nabubuhay tayo hindi dahil mas matalino tayo kaysa sa panganib, kundi dahil ang isang maliit na buhay na walang sinumang pumapansin ay nagpasyang kumain muna.

At simula noon, sa tuwing umuupo si Coxinha kasama ko sa kusina, inihahain ko muna ang kanyang plato bago ang sa akin. Hindi dahil sa nakasanayan. Kundi para sa alaala.

Related Posts

“Nay, Sunduin Mo Ako… Ang Pamilya ng Asawa Ko, Huwag Mo Akong Isama”: Isang Koronel ng Hukbong Katihan ng Estados Unidos ang Nagmadaling Iligtas ang Kanyang Anak na Babae, Ngunit Nang Sinubukan Siyang Pahiyain ng Isa sa Pinakamakapangyarihang Pamilya ng Amerika, Nalaman Nila Nang Huli Na Ang Lahat Na Napili Nila Ang Maling Ina Bilang Kaaway

I was still wearing my uniform when I left Fort Liberty that evening. My black dress jacket was perfectly pressed. The ribbons and medals on my chest…

Nabuntis ang kapatid ko sa anak ng asawa ko. Pagkatapos ay ipinakita niya ito sa pamamagitan ng mikropono sa harap ng tatlong daang bisita, sa kalagitnaan ng pagdiriwang ng aking ikasampung anibersaryo ng kasal.

Inagaw niya ang mikropono mula sa DJ. “Buntis ako sa anak ni Eric,” sabi ni Natalie. Tapos ngumiti siya. Sa akin. Nadulas ang baso ng alak ni…

Buong kwento: Pagkatapos kong maipanganak ang aming mga triplets, pumasok ang aking asawa sa aking silid sa ospital kasama ang kanyang kabit — na buong pagmamalaking may dalang Birkin bag.

Nang gabing iyon ay umiyak ako hanggang sa wala nang natitirang luha, yakap ang aking tatlong anak na lalaki habang ang alingawngaw ng tawa ni Adrian ay…

Sinampal ng nanay ko ang anak ko dahil sa isang laruan at nagkunwari ang buong pamilya na hindi nila nakita ang dugo. Hindi ako umimik; dinala ko siya sa ospital…

Hindi ito kailangan. Nakatayo ang nanay ko habang nakapatong ang kamay sa sandalan ng armchair, kasingputla ng dingding kung saan nakasabit pa rin ang litrato ko sa…

Noong araw na nakatanggap ako ng milyun-milyong dolyar na kabayaran para sa aksidenteng muntik na akong maparalisa, wala akong sinabi kahit isa. Binilhan ko lang ang anak ko ng isang napakamahal na laptop para sa kanyang pag-aaral… pero habang inililipat ko ang kanyang mga file mula sa kanyang lumang computer, may lumabas na litrato kung saan niyakap niya ang kabit ng aking asawa na may caption na: “Ang tunay kong ina ay nararapat na makasama sa aming bagong bahay.” Pagkatapos, may tumawag gamit ang pangalang “Nanay Irene,” at narinig ko ang aking asawa na nagsabi: “Ngayong gabi, sa wakas ay naalis na natin ang istorbo.”

Ang unang linya ng testamento ay mababasa: “Iniiwan ko ang ari-arian na matatagpuan sa Coyoacán kay Teresa Aguilar, dahil siya lang ang taong nagmalasakit sa akin nang…

Naglilingkod ako sa isang war zone bilang combat medic nang padalhan ako ng kapitbahay ko ng video. Kinakaladkad ng boyfriend ng asawa ko ang anak ko papasok sa bahay.

“Ano ang mangyayari?” Tiningnan ni David ang nagyelong video sa screen: Si Matthew na puno ng luha ang mukha, ang kamay ni Brian sa kanyang buhok, si…

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *