
Ang folder ay lumapag sa makintab na mesa ng VIP hall nang may malakas na kalabog, na nagpapatakbo ng kilabot sa gulugod ng pamilya Go. Katabi ko ang aking mga anak na sina Ethan at Evan, na bagaman apat na taong gulang pa lamang ay may tindig na ng mga tunay na tagapagmana ng Monteclaro Corporation—malamig, matatag, at walang bakas ng takot sa kanilang mga mata.
“Ano ‘yan, Katrina?” nauutal na tanong ni Kenneth habang ang kanyang mga kamay ay nanginginig sa ibabaw ng mesa. Ang lalaking dati ay napakatayog kung tumingin sa akin, ang lalaking nagtapon ng divorce papers sa mukha ko, ay mukhang isang basang sisiw ngayon na naghahanap ng kaligtasan.
“Buksan mo,” malamig kong utos. Ang boses ko ay walang bahid ng emosyon, katulad ng gabing itinapon nila ako sa labas ng kanilang mansyon sa Forbes Park habang umuulan.
Dahan-dahang binuksan ni Kenneth ang folder. Ang kanyang ina na si Madam Olivia, na kasalukuyan pa ring nakaluhod sa sahig, ay napatingala rin upang makita ang nilalaman nito. Maging si Bianca na dati ay napakatapang kung umalipusta sa akin ay napakagat-labi na lamang habang pinapanood ang kanyang kapatid.
Habang binabasa ni Kenneth ang mga dokumento, unt-unting nawalan ng kulay ang kanyang mukha. Naging putla ito na parang bangkay, at ang kanyang paghinga ay bumilis.
“H-Hindi… Hindi ito maaari…” bulong ni Kenneth, habang pabalik-balik ang tingin sa mga papel at sa akin. “Ang… ang mga utang ng Go Holdings… binili mo na lahat?”
“Exactly,” sabi ko sabay sandal sa aking mamahaling upuan. Pinagkurus ko ang aking mga binti, ipinapakita ang aking sapatos na nagkakahalaga ng kita ng kumpanya nila sa loob ng isang buwan. “Hindi lang ang mga utang ninyo sa bangko ang hawak ko ngayon, Kenneth. Lahat ng mga shares na isinangla ninyo, pati na ang titulo ng mansyon ninyo sa Forbes Park na ipinagmamalaki ninyo noon—lahat ‘yan ay pag-aari na ng Monteclaro Corporation. Sa madaling salita, kontrolado ko ang bawat hininga ng pamilya ninyo.”
“Katrina, parang awa mo na!” biglang sigaw ni Madam Olivia habang gumagapang paitaas upang hawakan ang dulo ng aking designer suit. Ngunit bago pa man niya madampian ang aking damit, humarang na ang dalawa kong naglalakihang bodyguards, itinutok ang kanilang mga seryosong mukha sa matandang babae.
“Huwag niyong madungisan ang damit ng Chairman namin, Madam,” banta ng aking chief security na si Marcos. “Baka mas mahal pa ‘yan sa natitirang ari-arian ng pamilya niyo.”
Napaatras si Madam Olivia, umiiyak at may halong kahihiyan. Ang babaeng nagtapon ng red wine sa akin noon upang magmukhang may dugo ang puti kong damit ay narito ngayon, nagmamakaawa sa taong tinawag niyang ‘parasitong gustong kumapit sa mayaman.’
“Katrina, pakiusap, mag-usap tayo nang maayos,” singit ni Bianca, na sinusubukang gamitin ang kanyang malambot na boses na puno ng kaplastikan. “Pamilya pa rin tayo, ‘di ba? Tingnan mo ang mga bata… Sila ay mga Go. May dugo silang Go. Para sa mga anak mo, huwag mo namang dinalhan ng ganitong kamalasan ang pamilya ng ama nila.”
Nang marinig ko ang salitang ‘dugo’ at ‘ama’, biglang nagbago ang atmospera sa loob ng silid. Naging napakabigat nito. Tumingin ako kay Bianca nang may matatalim na mata na nagpatahimik sa kanya agad.
“Huwag mong gagamitin ang salitang ‘pamilya’ sa harap ko, Bianca, dahil kailanman ay hindi niyo ako itinuring na tao, lalo na bilang pamilya,” mariin kong sabi. “At tungkol sa dugo?” Humarap ako kay Kenneth. “Apat na taon ang nakalilipas, sinabi mo sa akin na hindi karapat-dapat magdalang-tao ang isang katulong para sa lahi ninyo. Itinanong mo pa kung kanino galing ang mga batang ito.”
Yumuko si Kenneth, ang mga luha ng pagsisisi ay pumatak sa mga dokumento ng bangkarota. “Katrina, nagkamali ako… Nabulag ako ng yaman at ng utos ni Mama. Patawarin mo ako, pakiusap. Handa akong magbago. Handa kong pakasalan ka ulit nang marangya! Gagawin kong legal na mga tagapagmana ang mga anak natin!”
“Ang kakapal ng mukha ninyo,” sabi ko sabay tawa nang mapait. “Ang mga anak ko ay mga Monteclaro. Sila ang nag-iisang tagapagmana ng pinakamalaking conglomerate sa bansang ito. Hindi nila kailangan ang apelyido ng isang pamilyang sadsad sa utang at malapit nang mapalayas sa sariling bahay.”
Lumapit si Ethan sa akin, hinawakan ang aking kamay at tumingin kay Kenneth na may pag-uusisa. “Mommy, is this the man who made you cry before? He looks weak and pathetic.”
“Yes, my son. He is,” sagot ko habang hinahawakan ang kanyang malambot na pisngi. Si Evan naman ay nakatingin lang kay Madam Olivia nang may malamig na ekspresyon, eksaktong replika ng aking mukha kapag galit.
Humarap ako muli sa tatlo na ngayon ay mukhang nawalan na ng pag-asa. “Nandito kayo ngayon para sa business proposal ninyo, hindi ba? Gusto ninyong pondohan ng Monteclaro Corporation ang inyong nalulubog na kumpanya?”
“Oo, Katrina! Pakiusap, pirmahan mo na ang kontrata. Iyan na lang ang tanging paraan para maisalba kami,” pagmamakaawa ni Kenneth, halos lumuhod na rin sa tabi ng kanyang ina.
Kinuha ko ang kopya ng kanilang business proposal na nasa mesa. Tiningnan ko ito nang ilang segundo, bago ko ito dahan-dahang pinunit sa harap ng kanilang mga mukha. Ang tunog ng napupunit na papel ay parang tunog ng pagkakagiba ng kanilang mga pangarap.
“A-Katrina…” bulong ni Madam Olivia, tuluyan nang nanghina ang katawan.
“Ang proposal ninyo ay basura, katulad ng trato ninyo sa akin noon,” sabi ko habang itinatapon ang mga pinunit na papel sa sahig, diretso sa tapat ng mukha ni Madam Olivia. “Hindi ko kayo tutulungan. Sa katunayan, binibigyan ko kayo ng eksaktong tatlong araw para i-vacate ang mansyon sa Forbes Park. Lahat ng mga sasakyan na nakapangalan sa kumpanya ay kukunin ng aking mga tauhan bukas na bukas din.”
“Saan kami titira, Katrina?! Gusto mo ba kaming maging pulubi sa kalsada?!” sigaw ni Bianca, na hindi na napigilan ang kanyang galit at takot.
“Bakit hindi ninyo subukang tumira sa isang maliit na apartment sa labas ng lungsod? Doon sa lugar kung saan ang mga ‘hampaslupa’ na tinatawag ninyo ay nagtatrabaho nang marangal,” sagot ko nang may mapang-asar na ngiti. “Baka doon ay matutunan ninyo kung paano mamuhay nang walang inaaping kapwa.”
Tumayo na ako mula sa aking upuan. Inayos ko ang aking suit at hinawakan ang mga kamay ng aking kambal. Bawat galaw ko ay pinapanood nila nang may matinding takot at kawalan ng pag-asa.
“Katrina! Huwag mong gawin ito sa amin! Ako ang ama ng mga anak mo!” sigaw ni Kenneth habang sinusubukan muling humabol, ngunit agad siyang hinarangan at itinulak pabalik ng aking mga bodyguard sa sahig.
Lumingon ako sa huling pagkakataon bago lumabas ng pinto. Ang aking mukha ay walang kahit anong bakas ng awa. Ang puso ko na dinurog nila apat na taon na ang nakalilipas ay matagal nang naging bato para sa kanila.
“Ang Katrina na katulong at marupok ay matagal nang namatay sa gilid ng kalsada ng Forbes Park, Kenneth. Ang kaharap mo ngayon ay si Katrina Monteclaro—ang babaeng wawasak sa lahat ng pinaghirapan ninyo,” huling deklarasyon ko na nag-iwan ng katahimikan sa buong silid, maliban sa tunog ng paghagulgol ni Madam Olivia at ang pag-iyak ng pagsisisi ni Kenneth.
Lumabas kami ng aking mga anak sa VIP hall ng Shangri-La Hotel. Ang mga flash ng camera ng mga mamamahayag ay sumalubong sa amin, kumikinang habang kinukuhanan ang bagong makapangyarihang Chairman ng Monteclaro Corporation.
Sumakay kami sa naghihintay na marangyang limousine sa labas. Habang umaandar ang sasakyan papalayo, tumingin ako sa bintana. Ang ulan ay nagsisimula na namang pumatak, ngunit sa pagkakataong ito, ako ay nasa loob ng isang mainit at ligtas na lugar, kasama ang aking mga anak, at hawak ang buong mundo sa aking mga kamay. Ang paghihiganti ay tapos na, at ang aming bagong simula ay tuluyan nang nag-umpisa.