Pumasok kami sa Rolls-Royce nang walang anu-ano. Nanatiling nakatitig sa kotse ang lalaking may tattoo na may bakas ng trauma sa mukha habang hinahawi ng mga pulis ang daan para sa amin. Naupo ako sa likurang upuan, hawak ang bag ko na parang kailangan ko pa itong protektahan.
Tumalon palabas ng likurang upuan ang streamer, hinubad ang isang pares ng maitim na salaming pang-araw, habang kalahati ng presinto ay nakatitig na parang may bagong dating na alien. Hindi ko maintindihan ang nangyayari. Sa totoo lang, naisip ko na baka napagkamalan nila akong ibang tao. Agad na tumigil sa pagsasalita ang lalaking may tattoo sa tabi ko at inayos pa ang kanyang tindig, sinusubukang hindi magmukhang manggugulo. Nanatili ang eleganteng lalaki na nakatitig sa akin, seryoso ang kanyang ekspresyon, na parang inihahambing niya ang aking mukha sa isang lumang alaala.
“Ikaw ba si Autumn Song?” ulit niya.
Dahan-dahan akong tumango.
Nanlaki ang mga mata ng streamer. “Hinding-hindi… kamukha niya talaga si Nanay.”
Nakaramdam ako ng kakaibang paninikip sa dibdib ko nang sabihin niya iyon. Nay. Hindi “ang babae.” Hindi “ang nanay mo.” Nay.
Humakbang papalapit ang eleganteng lalaki. “Ako si Adrian.”
Ang panganay. Ang mogul sa pananalapi. At sa totoo lang, ang una kong naisip ay ang amoy niya na napakamahal para maging kapatid ko. Walang kapintasang maitim na suit. Mamahaling relo. Ang pagod na mukha ng isang lalaking kulang sa tulog at sobra sa pag-uutos. Pero ang kanyang mga mata… katulad ng mga mata ng nanay ko. Medyo nawalan ako ng gana dahil doon.
Agad na lumapit ang streamer at niyakap ako nang hindi man lang nagtatanong. Napakabilis niya kaya muntik nang madulas ang plastic tote bag ko mula sa mga kamay ko.
“Ako si Gael,” nakangiti niyang sabi. “Yung pangatlo. Well, technically, paborito ito ng internet.”
Naguguluhan pa rin ang mga pulis habang pinagmamasdan ang lahat. Mukhang pinagsisihan ng lalaking may tattoo ang pagtatangkang saktan ako limang minuto ang nakalipas. Nanatili akong natigilan. Dahil kahit mukhang kakalabas lang nila sa isang mamahaling magasin… Nakasuot ako ng lumang hoodie, magulo ang buhok ko, at puno ng lupa ang sneakers ko dahil sa mahabang biyahe.
Tumingin si Adrian sa napakalaking bag ko. “Iyan lang ba lahat ng dala mo?”
Tumango ako.
At may nagbago sa ekspresyon ng kanyang mukha. Hindi iyon awa. Kundi sakit. Para bang sa mismong sandaling iyon niya talaga naunawaan kung paano ako namuhay sa loob ng maraming taon.
Agad na inagaw ni Gael ang bag mula sa akin. “Ang bigat nito. Ano’ng laman mo? Mga bato?”
“Mga damit.”
Tumingin sa akin ang streamer, nagtataka. “Isang bag lang?”
Hindi ako sumagot. Sa totoo lang, nahihiya na ako na nasa harap lang nila. Tapos, may nangyaring hindi ko inaasahan. Hinubad ni Adrian ang mamahaling suit jacket niya at isinuot ito sa kandungan ko dahil nanginginig ako sa ulan. Hindi siya umimik. Sobrang naapektuhan ako sa maliit na kilos na iyon. Dahil parang gagawin talaga ni Nanay.
Hindi mapigilan ni Gael ang tingin sa akin. “Kamukha mo talaga siya kapag medyo nakasimangot ka lang.”
Kumunot ang noo ko. “Paano mo nalaman?”
Marahang ngumiti ang streamer. “Palihim na ipinapakita sa amin ni Nanay ang mga litrato mo.”
Parang may nabasag sa loob ko. “Ako talaga ang pinag-usapan niya?”
Sa pagkakataong ito, si Adrian na ang sumagot mula sa harapan. “Taon-taon.”
Agad akong tumingin sa bintana dahil naramdaman kong nangingilid na ang mga luha ko. Buong buhay ko, lumaki akong iniisip na hindi man lang alam ng mga kapatid ko na nabubuhay ako. Pero alam naman nila. At binago nito ang lahat.
Pagdating namin sa bahay, sa wakas ay naunawaan ko kung gaano talaga sila kayaman. Hindi lang ito basta mansyon; ibang-iba ito. May mga security guard. Napakalawak at malawak na bakuran. Naglalakihang bintana na abot-kisame. Tahimik at perpekto ang lahat, parang isang five-star luxury hotel. Natatakot akong lumabas man lang ng kotse. Sa totoo lang, pakiramdam ko ay may sisirain ako sa pagtapak ko lang dito.
Pinagbuksan ako ni Gael ng pinto. “Anong problema?”
Tumingin ako sa ibaba, mahina ang boses ko. “Hindi ako nababagay dito.”
At sa sandaling iyon, tumigil sa pagngiti ang streamer. Dahil sa pinakaunang pagkakataon, tunay niyang naunawaan ang mundong pinanggalingan ko para marating ang mga ito.
Bahagi 3: Pagkatutong Huminga
Noong unang gabing iyon, halos hindi ako nakapagsalita. Naupo ako nang tuwid sa isang malaking upuan sa kainan habang ang mga staff ay naghahain ng pagkaing hindi ko alam bigkasin. Tumatanggap si Adrian ng mga tawag kahit na habang kumakain, at si Gael naman ay patuloy na nagbibiro para basagin ang katahimikan, ngunit pakiramdam ko ay isa pa rin akong aksidenteng nanghihimasok na napunta sa maling buhay.
Pagkatapos, lumitaw ang pangalawang kapatid. Ang aktor. Si Leonardo Morales.
Pumasok siya sa bahay bandang hatinggabi, naka-makeup pa rin mula sa set ng pelikula, at sa totoo lang, agad kong naintindihan kung bakit gumagawa ng mga video ang mga babae na umiiyak dahil sa kanya sa TikTok. Pero hindi iyon ang pinakanakakapangilabot na bahagi. Ang ekspresyon ng mukha niya nang makita niya ako. Tuluyan siyang natigilan. Pagkatapos, dahan-dahan siyang naglakad papunta sa akin, na parang takot na takot siyang baka takutin niya ako palayo.
“Ikaw si Taglagas…”
Hindi man lang iyon tanong. Puro kalungkutan lang iyon.
Tumango ako nang mahina.
At ang sikat, walang kapintasan, at perpektong bida sa pelikula ay napaiyak habang nakaupo sa tapat ko sa kusina ng alas-dos ng madaling araw, ipinapakita sa akin ang isang maliit na kahon ng mga alaala na puno ng mga lumang drowing na ipinapadala sa kanila ng aking ina noong ako ay bata pa. Suot ko ang bawat isa sa mga iyon. Naka-kulot. Naka-uniporme sa paaralan. May hawak na mga hayop sa bukid. Nakangiti na may nawawalang ngipin.
Nagkwento nga si Nanay sa kanila tungkol sa akin. Sa lahat ng mga taong iyon.
Dahan-dahang hinawakan ni Leonardo ang isa sa mga drowing. “Gusto ka niyang balikan nang maraming beses.”
Napalunok ako nang malalim. “Kung gayon, bakit hindi niya ginawa?”
Wala ni isa sa kanila ang agad na sumagot. At doon ko naunawaan ang pinakamasamang bahagi ng buong kwento. Ang pamilya ng aking ama ay hindi lamang may pera; mayroon silang kapangyarihan. Napakalaking kapangyarihan. At ginamit nila ang impluwensyang iyon upang ilayo ang isang ina sa kanyang mga anak dahil ang isang mahirap na babae ay walang pagkakataon laban sa mga mamahaling abogado, sistematikong koneksyon, at mga banta.
Ang mga sumunod na linggo ay talagang kakaiba. Palagi akong nagigising nang maaga dahil sa nakagawian ko habang ang iba pang miyembro ng bahay ay mahimbing pa ring natutulog. Minsan ay tumutulong ako sa kusina dahil hindi ko alam kung paano umupo lang nang tahimik. Sa ibang pagkakataon naman, nagtatago ako sa hardin dahil parang napakabigat pa rin ng lahat para maintindihan ko.
Pero pinilit ako ng mga kapatid ko na sumama.
Tinuruan ako ni Gael kung paano gumamit ng gaming consoles, tinatawanan niya ako dahil nahihilo ako sa paggalaw dahil lang sa paggalaw ng anggulo ng kamera. Dinala ako ni Leonardo sa mga nakatago at tahimik na maliliit na coffee shop para hindi kami masundan ng mga paparazzi. At iba si Adrian. Mas tahimik. Mas mahirap basahin. Pero isang madaling araw, natagpuan ko siyang mag-isang nakaupo sa kusina, nakatitig sa isang lumang litrato ni Nanay.
“Naiinis ka ba sa kanya?” mahinahon kong tanong.
Natagalan siya bago sumagot. “Maraming taon ko siyang kinasusuklaman dahil sa pag-iwan niya sa amin.”
Bigla akong nakaramdam ng lamig. Dahil lubos kong naunawaan ang mismong pakiramdam na iyon.
Huminga nang malalim si Adrian. “At kalaunan, naunawaan ko na hindi siya umalis dahil gusto niya. Pinilit nila siyang pumili kung aling bata ang ililigtas niya.”
Lubos akong winasak niyan. Dahil sa loob ng maraming taon, akala ko may mga paborito lang si Nanay. Pero wala pala. Isa lamang siyang kawawang babae na nagsisikap na mabuhay laban sa mga taong masyadong makapangyarihan.
Isang Linggo, magkasama kaming nagmaneho papunta sa aking bayan upang bisitahin ang kanyang puntod. Nagdala si Gael ng malalaking pumpon ng mga bulaklak. Halos umiyak si Leonardo sa buong biyahe. At si Adrian ay nakatayo sa harap ng lapida nang napakatagal na panahon nang hindi umiimik.
Nanahimik din ako. Dahil sa totoo lang, wala nang natitirang dapat ikagalit kay Nanay. Ginawa niya ang lahat ng makakaya niya gamit ang kakaunting mayroon siya.
Bago kami umalis, inilagay ni Adrian ang isang kamay sa lapida at may sinabi na hanggang ngayon ay bumabalik pa rin sa aking isipan. “Patawarin mo kami sa pagkaantala sa paghahanap sa iyo.”
At naunawaan ko ang isang bagay na napakahalaga. Minsan, sinisira ng buhay ang mga pamilya. Pera. Kapalaluan. Kapangyarihan. Ngunit may natutunan din akong mas makapangyarihan: kapag ang pag-ibig ay tunay, kahit ang mga nawalang taon ay makakabalik sa dati.
Ngayon, nakatira pa rin ako sa lungsod. Hindi ko na dinadala ang aking plaid plastic tote bag kahit saan, bagama’t itinatago ko pa rin ito nang ligtas. Sabi ni Gael, ilagay namin ito sa isang glass display case dahil “opisyal na itong isang makasaysayang artifact ng pamilya.” Tinatrato pa rin ako ni Leonardo na parang labinlimang taong gulang, at si Adrian naman ay nagkukunwaring malamig, kahit na sa tuwing lalabas ako nang mag-isa, nagpapadala siya ng pribadong driver at tinatanong ang aking shared location.
At sa totoo lang, matapos kong lumaki na naniniwalang nag-iisa lang ako sa mundong ito… ang pagtuklas na may naghihintay sa iyo nang hindi mo namamalayan ay parang natuto akong huminga muli.