“Ate, siguro hiniram mo lang ‘yang suot mo sa ukay-ukay sa kanto no, mukhang baduy kaya wag mo na kaming ipahiya sa party na ito!” Tahimik lang ako habang pinagtatawanan ng kapatid ng asawa ko sa harap ng maraming tao, habang ang asawa ko na pinagkakatiwalaan ko ay nagpapanggap na hindi ako kilala para lang magustuhan ng mga mayayamang bisita.

“Rico, hindi mo ba talaga ako ipagtatanggol?” tanong ko sa asawa ko habang hinihila ko ang laylayan ng simple kong dress.

Tumingin sa akin si Rico nang may halong inis. “Mariel, sinabi ko naman sa’yo na huwag ka nang pumunta rito. Tignan mo ang sarili mo, hindi ka bagay sa mga Montemayor. Si Cynthia,” turo niya sa babaeng naka-gown na puno ng kristal, “siya ang kailangan ko para makuha ang malaking proyekto sa gobyerno.”

“Tama si Kuya Rico,” singit ni Bianca, ang maarte kong bayaw. “Isang hamak na online seller ka lang ng mga kakanin. Ang kapal ng mukha mong tumabi sa mga milyonaryo. Umalis ka na bago ka pa mapansin ng mga guards!”

Pinunasan ko ang mga mata ko. Sa loob ng apat na taon, ako ang lihim na nagbabayad ng lahat ng luho nila. Akala nila ay galing sa maliit na kita ng pagtitinda ang pera ko, hindi nila alam na ako ang “Queen of E-commerce” na matagal na nilang gustong maka-partner.

Advertisements

“Sige, aalis ako,” sabi ko nang may malamig na boses. “Pero Rico, tandaan mo na ang proyektong hinahangad mo… ako ang pipirma ng huling approval niyan.”

Nagtawanan sina Bianca at Cynthia. “Hahaha! Nabaliw na yata sa sobrang pagtitinda ng puto!” sigaw ni Bianca.

Eksaktong paglabas ko sa gate ng hotel, isang convoy ng mga puting SUV ang huminto. Bumaba ang isa sa mga pinaka-respetadong negosyante, si Don Lorenzo.

Nagmamadaling lumabas si Rico para sumalubong. “Don Lorenzo! Narito na po ang mga proposal ko para sa inyong kumpanya!”

Ngunit nilampasan lang siya ng matanda at lumapit sa akin nang may paggalang. “Ma’am Mariel, kanina pa po naghihintay ang mga board members. Handa na po ang lahat para sa anunsyo ng inyong bagong investment sa bansang ito.”

Napatigil ang lahat. Ang mukha ni Rico ay naging kasing-puti ng papel nang makita niyang ang asawa niyang minaliit niya ay ang mismong CEO na hawak ang kapalaran ng kanyang kumpanya.

“Mariel… asawa ko… bakit hindi mo sinabi?” nauutal na tanong ni Rico habang pilit na lumalapit.

Ngumiti ako nang mapait at tumingin kay Don Lorenzo. “Don Lorenzo, paki-reject ang proposal ni Mr. Montemayor. At pakisabihan ang legal team, ihanda na ang annulment papers ko. Ngayon din.”

Habang nagsisisigaw si Bianca at nagmamakaawa si Rico sa gitna ng kalsada, may isang itim na kotse pa ang huminto at bumaba ang isang tao na lalong magpapabago sa takbo ng gabi na ito…

Narito ang pagpapatuloy ng kuwento:

Ang Pagbagsak ng mga Montemayor

Nanigas si Rico sa kinalalagyan niya. Ang kaniyang mga kamay na kanina ay nakalahad para makipagkamay kay Don Lorenzo ay unti-unting nanginig at bumagsak sa kaniyang gilid. Si Bianca naman, na kanina ay halos mamatay sa katatawa, ay tila nabilaukan sa sarili niyang laway habang nakatingin sa convoy ng mga sasakyang nakapaligid sa akin.

“Mariel… hindi ito maaari,” bulong ni Rico, ang kaniyang boses ay halos hindi marinig dahil sa gulat. “Paano? Ang mga kakanin… ang maliit na pwesto mo sa palengke…”

“Iyon ang hirap sa inyo, Rico,” malamig kong sagot habang tinatanggap ang mamahaling coat na isinuot sa akin ng isa kong bodyguard. “Masyado kayong nakatingin sa panlabas na anyo. Ang ‘kakanin’ na minamaliit niyo ay isang multi-million food tech industry na ngayon. At ang online shop na tinawag ninyong basura? Iyon ang nagmamay-ari ng logistics company na ginagamit ng kumpanya niyo.”

Lumingon ako kay Don Lorenzo. “Don Lorenzo, ipakansela rin ang lahat ng credit lines na nakapangalan sa asawa ko at sa kapatid niya. Lahat ng iyon ay naka-guarantee sa ilalim ng aking personal na assets.”

“Walang problema, Ma’am Mariel,” sagot ng matanda nang may matalas na tingin kina Rico. “Isang malaking pagkakamali ang saktan ang taong nagbigay sa kanila ng lahat.”


Ang Misteryosong Pagdating

Habang nagmamakaawa si Rico at pilit na hinahawakan ang aking braso—na agad namang hinarang ng aking security—isang makintab na itim na Mercedes-Benz ang huminto sa tapat mismo namin. Bumukas ang pinto at lumabas ang isang lalaking may tindig na tila isang hari, suot ang isang suit na halatang gawa sa ibang bansa.

Siya si Gabriel Valderama, ang mortal na kaaway ng mga Montemayor sa negosyo at ang lalaking matagal nang nababalitang gustong bumili sa kumpanya ni Rico.

“Gabriel?” gulat na sabi ni Rico. “Anong ginagawa mo rito?”

Hindi siya pinansin ni Gabriel. Dumiretso siya sa akin at may ibinigay na isang pulang envelope. “Late ba ako, Mariel? O saktong-sakto lang para panoorin ang pagguho ng isang kaharian ng buhangin?”

Ngumiti ako. “Saktong-sakto lang, Gabriel.”

Binuksan ni Gabriel ang envelope at hinarap si Rico. “Mr. Montemayor, as of five minutes ago, nabili na ni Mariel ang 60% ng stocks ng kumpanya niyo sa pamamagitan ng aking firm. Hindi mo na kailangan ang approval para sa proyekto… dahil wala ka na ring kumpanyang pamamahalaan.”

Napaupo si Rico sa semento. Si Cynthia, ang babaeng “kailangan” daw niya para umangat, ay dahan-dahang umatras at pilit na nagtatago sa dilim, halatang ayaw madamay sa iskandalong ito.


Ang Pagsingil sa Apat na Taon

Lumapit ako kay Rico at yumuko nang bahagya para magpantay ang aming tingin. “Apat na taon, Rico. Apat na taon kong tiniis ang pang-aalipusta ng pamilya mo. Apat na taon kong pinanood kung paano mo ako ikahiya sa harap ng mga kaibigan mo habang ako ang nagbabayad ng utang ng tatay mo at ng luho ng kapatid mo.”

“Mariel, patawarin mo ako… mahal kita, alam mo ‘yan!” pagmamakaawa niya, ang mga luha ay tuloy-tuloy na sa kaniyang pisngi.

“Mahal mo ako? O mahal mo ang pera ko na akala mo ay sa iyo?” Tiningnan ko si Bianca na ngayon ay nanginginig sa takot. “Bianca, balita ko ay gusto mo ng bagong kotse? Huwag kang mag-alala, kukunin ko na rin ang kasalukuyang gamit mo bukas dahil ako ang nagbabayad ng monthly amortization niyan.”

“Huwag! Mariel, maawa ka!” sigaw ni Bianca.


Ang Huling Desisyon

Tumayo ako nang tuwid at tiningnan ang hotel kung saan ginaganap ang party. Isang lugar na puno ng mga taong mapanghusga, mga taong tila mga buwaya sa negosyo.

“Don Lorenzo, Gabriel, tara na. May board meeting pa tayo,” sabi ko nang may awtoridad.

Bago ako sumakay sa sasakyan, tumigil ako at lumingon sa huling pagkakataon kay Rico. “Tungkol sa annulment, Rico… huwag mong subukang lumaban. Dahil sa oras na gawin mo ‘yan, ilalabas ko ang lahat ng ebidensya ng paggamit mo ng pondo ng kumpanya para sa mga ‘personal’ mong lakad kasama si Cynthia. Magsisimula ka sa wala, gaya ng kung paano mo ako itinuring noong una.”

Pumasok ako sa sasakyan at isinara ang pinto. Habang umaandar ang convoy, tanaw ko sa side mirror ang hitsura ni Rico—isang lalaking nawalan ng lahat dahil pinagpalit ang tunay na ginto sa isang makinang na kristal na wala namang halaga.

Sa loob ng sasakyan, huminga ako nang malalim. Ang sakit na naramdaman ko kanina ay napalitan ng isang uri ng kalayaan na matagal ko nang ipinagkait sa sarili ko.

“Are you okay?” tanong ni Gabriel sa tabi ko.

“Ngayon lang ako naging ganito ka-okay,” sagot ko habang nakatingin sa mga ilaw ng siyudad. “Magsimula na tayo sa bagong chapter.”

Ang gabi na akala nina Rico ay magiging katapusan ko, ay naging simula ng aking tunay na pag-akyat. Ang “Queen of E-commerce” ay hindi na magtatago sa anino ng sinuman. At ang mga Montemayor? Sila ay magiging isang malungkot na bahagi na lamang ng aking nakaraan na hindi ko na muling lilingunin.

Related Posts

“Nay, Sunduin Mo Ako… Ang Pamilya ng Asawa Ko, Huwag Mo Akong Isama”: Isang Koronel ng Hukbong Katihan ng Estados Unidos ang Nagmadaling Iligtas ang Kanyang Anak na Babae, Ngunit Nang Sinubukan Siyang Pahiyain ng Isa sa Pinakamakapangyarihang Pamilya ng Amerika, Nalaman Nila Nang Huli Na Ang Lahat Na Napili Nila Ang Maling Ina Bilang Kaaway

I was still wearing my uniform when I left Fort Liberty that evening. My black dress jacket was perfectly pressed. The ribbons and medals on my chest…

Nabuntis ang kapatid ko sa anak ng asawa ko. Pagkatapos ay ipinakita niya ito sa pamamagitan ng mikropono sa harap ng tatlong daang bisita, sa kalagitnaan ng pagdiriwang ng aking ikasampung anibersaryo ng kasal.

Inagaw niya ang mikropono mula sa DJ. “Buntis ako sa anak ni Eric,” sabi ni Natalie. Tapos ngumiti siya. Sa akin. Nadulas ang baso ng alak ni…

Buong kwento: Pagkatapos kong maipanganak ang aming mga triplets, pumasok ang aking asawa sa aking silid sa ospital kasama ang kanyang kabit — na buong pagmamalaking may dalang Birkin bag.

Nang gabing iyon ay umiyak ako hanggang sa wala nang natitirang luha, yakap ang aking tatlong anak na lalaki habang ang alingawngaw ng tawa ni Adrian ay…

Sinampal ng nanay ko ang anak ko dahil sa isang laruan at nagkunwari ang buong pamilya na hindi nila nakita ang dugo. Hindi ako umimik; dinala ko siya sa ospital…

Hindi ito kailangan. Nakatayo ang nanay ko habang nakapatong ang kamay sa sandalan ng armchair, kasingputla ng dingding kung saan nakasabit pa rin ang litrato ko sa…

Noong araw na nakatanggap ako ng milyun-milyong dolyar na kabayaran para sa aksidenteng muntik na akong maparalisa, wala akong sinabi kahit isa. Binilhan ko lang ang anak ko ng isang napakamahal na laptop para sa kanyang pag-aaral… pero habang inililipat ko ang kanyang mga file mula sa kanyang lumang computer, may lumabas na litrato kung saan niyakap niya ang kabit ng aking asawa na may caption na: “Ang tunay kong ina ay nararapat na makasama sa aming bagong bahay.” Pagkatapos, may tumawag gamit ang pangalang “Nanay Irene,” at narinig ko ang aking asawa na nagsabi: “Ngayong gabi, sa wakas ay naalis na natin ang istorbo.”

Ang unang linya ng testamento ay mababasa: “Iniiwan ko ang ari-arian na matatagpuan sa Coyoacán kay Teresa Aguilar, dahil siya lang ang taong nagmalasakit sa akin nang…

Naglilingkod ako sa isang war zone bilang combat medic nang padalhan ako ng kapitbahay ko ng video. Kinakaladkad ng boyfriend ng asawa ko ang anak ko papasok sa bahay.

“Ano ang mangyayari?” Tiningnan ni David ang nagyelong video sa screen: Si Matthew na puno ng luha ang mukha, ang kamay ni Brian sa kanyang buhok, si…

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *