
Narito ang pagpapatuloy ng iyong kuwento:
Nanginginig ang kamay ni Javier habang nakahawak sa laylayan ng aking coat, ngunit hindi ko siya tinapunan ng tingin. Sinagot ko ang aking telepono at ini-speaker ito para marinig ng lahat ng taong mapang-api sa silid na iyon.
“Chairman Mateo,” wika ng boses sa kabilang linya—ito ay ang Chief of Police at ang head ng Bureau of Internal Revenue. “Tapos na po ang imbestigasyon. Nakumpirma namin na ang Santos Group ay sangkot sa malawakang tax evasion at smuggling sa loob ng sampung taon. Hinihintay na lang namin ang inyong huling hudyat para isagawa ang pag-aresto sa mga opisyal ng kumpanya.”
Nanigas sa kinatatayuan si Don Roberto. Ang baso ng mamahaling wine na hawak niya ay nabitawan at nabasag, tulad ng plorerang minaliit nila kanina. “M-Mateo… apo, mag-usap tayo. Pamilya tayo, ‘di ba? Nagbibiro lang naman si Javier kanina!”
Humarap ako sa kanya, ang aking mga mata ay kasing-lamig ng bakal. “Pamilya? Don Roberto, nakalimutan niyo na yata. Pinaluhod niyo ako sa harap ng lahat para linisin ang sapatos ng apo ninyo. Tinawag niyo akong ‘pobreng manugang’ na walang silbi. Ngayong guguho na ang imperyo niyo, biglang naging ‘pamilya’ ang tingin niyo sa akin?”
Ang Pagbagsak ng mga Santos
Binalingan ko si Sofia, na ngayon ay hawak-hawak ang divorce papers na kapipirma ko lang. Umiiyak siya at pilit na lumalapit, ngunit hinarangan siya ng aking mga bodyguard.
“Mateo, please! Hindi ko alam! Akala ko ayaw mong umunlad kaya kita hiniwalayan!” pagsusumamo ni Sofia. “Mahal kita, Mateo! Punitin natin ang papel na ito, magsimula tayong muli!”
Ngumiti ako nang may pait. “Pinunit mo na ang pagkakataon nating muli, Sofia, noong sandaling mas pinili mong mahiya sa akin kaysa manindigan sa tabi ko. Ang divorce papers na ‘yan? Iyan ang magliligtas sa akin sa oras na posasan na ang buong pamilya mo. Salamat sa pagpapalaya sa akin.”
Isinuot ko ang aking eleganteng coat na iniabot ng aking assistant. “Secretary, ituloy ang pagsasampa ng kaso. I-freeze ang lahat ng personal assets nina Javier at Don Roberto. At ang mansyong ito? Ipasara niyo na. Gagamitin ko itong orphanage para sa mga batang mas marunong rumespeto kaysa sa mga taong narito.”
Ang Huling Higanti
Habang naglalakad ako palabas ng mansyon, naririnig ko ang malakas na iyak ni Sofia at ang sigawan nina Javier at Don Roberto na nagsisihan na sa kanilang kinahantungan. Ang mga bisitang kanina ay tumatawa sa akin ay ngayon ay nakayuko, takot na mapansin ng “Mysterious Chairman” ng V-Global.
Huminto ako sa tapat ng pintuan at nilingon ang basag na plorera sa sahig. “Sayang ang plorerang iyan, Don Roberto. Iyan ay isang Ming Dynasty artifact na nagkakahalaga ng dalawang daang milyong piso. Sapat sana iyan para bayaran ang lahat ng utang niyo. Pero dahil tinadyakan niyo, itinapon niyo rin ang huling pag-asa ninyo.”
Sumakay ako sa aking luxury sedan. Habang umaandar ang sasakyan palayo sa mansyon ng mga Santos, naramdaman ko ang gaan sa aking dibdib. Ang tatlong taon ng pagpapanggap at pagtitiis ay natapos na.
“Sir Mateo, saan po tayo susunod?” tanong ng aking assistant.
“Sa opisina,” sagot ko habang nakatingin sa labas ng bintana. “May bagong kumpanya tayong bibilhin bukas—ang mga labi ng Santos Group. Pero sa pagkakataong ito, ako na ang magpapatakbo nito nang may dangal at katapatan.”
Sa gabing iyon, natutunan ng pamilya Santos ang isang masakit na katotohanan: Ang taong pinakamababa sa iyong paningin ay maaaring siya palang may hawak ng langit na iyong kinatatayuan.