
“Madame Victoria, huwag kang lilingon, ngunit ang lalaking nagpondo sa utang ni Samantha ay ang sarili mong ama na akala mo ay matagal nang patay,” bulong ng estranghero.
Nanigas ang buong katawan ko. Ang boses na iyon ay malalim at pamilyar, ngunit ang impormasyong binitawan niya ay tila isang bombang sumabog sa gitna ng aking tagumpay. Dahan-dahan akong humarap sa kanya. Siya ay isang lalaking nasa mid-50s, nakasuot ng itim na suit, at may pilat sa kanang bahagi ng kanyang leeg.
“Sino ka? At anong pinagsasabi mo?” tanong ko, pilit na pinapanatili ang awtoridad sa aking boses kahit nanginginig ang aking mga kamay.
Ngumiti lang ang lalaki nang misteryoso at iniabot sa akin ang isang gintong sobre. “Basahin mo ito sa pribado. Doon mo malalaman na ang pagpapanggap mo bilang utusan ay maliit na laro lamang kumpara sa larong kinasasangkutan ng pamilya mo.” Bago pa ako makasagot, humalo na siya sa nagkakagulong mga bisita at naglaho na parang bula.
Ang Pagbagsak ng mga Traydor
Sa gitna ng Ballroom, nagpapatuloy ang eksena. Ang mga security guard ay hindi tinigilan sina Mark at Samantha.
“Bitawan niyo ako! Hindi niyo ba alam kung sino ako?!” sigaw ni Samantha habang kinakaladkad siya palabas, ang kanyang mamahaling gown ay sumasayad na sa sahig na puno ng natapong wine.
“Alam namin kung sino ka, Miss Samantha,” malamig na sagot ni GM Ramos. “Ikaw ang babaeng may utang na limampung milyong piso sa Victoria Global Holdings na dapat bayaran sa loob ng susunod na sampung minuto, kundi ay kukunin namin ang lahat ng ari-arian ng pamilya mo bilang collateral.”
Si Mark naman ay tila nawalan ng malay sa takot. “Glenda! Mag-usap tayo! Asawa mo ako, hindi mo pwedeng gawin ito sa akin!” pagmamakaawa niya habang ang kanyang nanay, si Mrs. Pineda, ay nakaluhod na rin sa paanan ko.
“Glenda, anak… mawalang-galang na, nagkamali lang kami! Alam mo namang mahal ka namin, ‘di ba?” sabi ng matanda na kanina lang ay tinawag akong basura.
Tumingin ako sa kanila nang may halong awa at pandidiri. “Mahal? Ang pagmamahal ba ay ang panlalait sa akin habang pinapapanas niyo sa akin ang sapatos niyo? Ang pagmamahal ba ay ang pakikipagtalik sa matalik kong kaibigan sa mismong kama nating mag-asawa?”
Kinuha ko ang aking cellphone at nag-dial. “Atty. Cruz, ituloy ang lahat ng kaso. Bigamy, Adultery, at Estafa. At pakisigurado na ang cell block ni Mark ay walang aircon. Gusto ko maranasan niya ang hirap na naranasan ko noong pinagtrabaho niya ako nang labis habang siya ay nagpapakasasa sa pera ng iba.”
Ang Lihim sa Gintong Sobre
Iniwan ko ang kaguluhan sa Ballroom at nagtungo sa aking penthouse suite sa pinakataas na palapag ng hotel. Doon, sa ilalim ng malamig na liwanag ng chandelier, binuksan ko ang gintong sobreng ibinigay ng estranghero.
Naglalaman ito ng mga litrato. Mga litrato ng isang lalaking kamukhang-kamukha ng aking yumaong ama, si Don Eduardo Victoria, na kausap si Samantha sa isang madilim na restaurant. Mayroon ding mga bank transfer records.
Ang perang ginamit ni Samantha para magmukhang mayaman ay hindi galing sa kung saan—ito ay galing sa isang “Shadow Account” na nakapangalan sa aking ama. Ngunit paano? Namatay si Papa sa isang aksidente sa dagat labinlimang taon na ang nakakaraan. Ako mismo ang nakakita sa kanyang empty casket.
Biglang bumukas ang pinto ng aking suite. Hindi ang aking security ang pumasok, kundi ang estranghero kanina.
“Ang akala mo ba ay nakuha mo ang posisyon mo bilang Chairwoman dahil lang sa talino mo, Glenda?” tanong niya. “Ang ama mo ang naglagay sa iyo diyan. Pinapanood ka niya.”
“Bakit niya ito ginagawa? Bakit niya tinulungan si Samantha na lokohin ako?” galit kong tanong.
“Dahil ito ang huling pagsubok,” sagot ng lalaki. “Gusto niyang makita kung kaya mo nang pumatay ng sarili mong damdamin para sa kumpanya. At kanina, napatunayan mong kaya mo nang itapon ang ‘basura’ sa buhay mo.”
Ang Paghaharap
Dinala ako ng lalaki sa isang lihim na villa sa labas ng lungsod. Doon, sa gitna ng isang malawak na hardin, nakaupo ang isang matandang lalaki na may hawak na tungkod. Nang humarap siya, halos tumigil ang mundo ko. Ang aking ama.
“Papa?” bulong ko.
“Glenda, anak ko,” sabi niya sa boses na parang galing sa hukay. “Patawarin mo ako kung kailangan mong pagdaanan ang lahat ng iyon. Pero kailangan kong malaman kung sino ang mga tunay na tapat sa iyo. Si Samantha, si Mark… sila ang mga anay na uubos sa imperyong itinayo ko kung hindi natin sila nailabas sa lungga nila.”
Naramdaman ko ang halo-halong galit at ginhawa. Ngunit higit sa lahat, naramdaman ko ang kapangyarihan.
“Kaya pala… kaya pala hinayaan mong maghirap ako sa kamay nila,” sabi ko habang tinititigan ang aking ama. “Para maging kasing lamig mo rin ako.”
“Ngayong malinis na ang daan, Glenda, ikaw na ang tunay na Reyna ng Victoria Global,” sabi ni Papa.
Ang Katapusan ng Pagpapanggap
Kinabukasan, lumabas sa lahat ng pahayagan ang balita. Ang sikat na modelong si Samantha at ang negosyanteng si Mark Pineda ay arestado dahil sa patong-patong na kaso. Ang pamilya Pineda ay ganap na naghirap.
Samantala, pumasok ako sa main lobby ng aking hotel. Hindi na ako suot ang lumang uniporme ng utusan. Nakasuot ako ng isang pasadyang red suit, ang aking buhok ay maayos na nakapusod, at ang bawat hakbang ko ay nagpapayanig sa sahig na dati kong nililinis.
Lahat ng empleyado ay yumukod. Nang makarating ako sa harap ng elevator, nakita ko si Mrs. Pineda na nagtatrabaho na ngayon bilang isa sa mga dyanitor ng hotel—bahagi ng kanyang sentensya para bayaran ang mga utang nila.
Huminto ako sa tapat niya. Tumingala siya sa akin, punong-puno ng takot at kahihiyan.
“May natapong kape sa dulo ng hallway, Mrs. Pineda,” sabi ko nang may malamig na ngiti. “Linisin mo ‘yan. Siguraduhin mong kasing kinang ng mukha ko ang sahig, dahil kung hindi… baka bawasan ko ang rasyon ng pagkain mo sa loob.”
Nagpatuloy ako sa paglalakad patungo sa aking opisina. Ang paghihiganti ay hindi lang tungkol sa pagpapakulong sa kanila. Ito ay tungkol sa pagpapakita sa kanila na ang “basurang” hinamak nila noon, ang siyang may hawak ng kanilang mga buhay ngayon.
Sa mundong ito, hindi sapat na ikaw ang may-ari. Dapat ikaw din ang pinakamalupit na manlalaro. At ako, si Glenda Victoria, ay tapos na sa pagpapanggap. Ang laro ay kasisimula pa lamang.