
Ang taong lumabas mula sa huling sasakyan ay walang iba kundi si Commissioner Hontiveros, ang pinakamataas na opisyal ng Bureau of Internal Revenue at ang banyaga na katuwang sa ekonomiya ng rehiyon. Nanigas sa tayo si Donya Victorina; alam niyang isang salita lang ng Commissioner ay guguho ang buong imperyo ng mga Santos.
“Madam Clara, pasensya na sa paghihintay,” pagbati ng Commissioner habang yumuyukod sa akin nang may malalim na paggalang. “Naisagawa na namin ang audit sa Victorina Real Estate gaya ng iniutos mo kanina. Marami kaming natuklasang anomalya—tax evasion, money laundering, at ilegal na pag-angkin ng mga lupain ng mga magsasaka.”
Napaupo sa putikan si Donya Victorina, ang kanyang mamahaling gown ay nadumihan na rin, katulad ng ginawa niya sa akin kanina. “H-hindi maaari… Clara, nagmamakaawa ako. Huwag mong gawin ito sa amin! Magkakapamilya na tayo, ‘di ba?”
Tumingin ako sa kanya nang may halong pait at pangkutya. “Pamilya? Ang pamilya ay hindi nagtatapon ng maruming tubig sa kapwa. Ang pamilya ay hindi tumitingin sa kinang ng ginto bago magpakita ng respeto. Kanina, ako ay isang ‘damo’ lang sa paningin niyo. Ngayon, ako ang bagyong sisira sa inyong lahat.”
Ang Pagbagsak ng mga Santos
Sa loob lamang ng ilang minuto, ang mansyong dati ay puno ng yabang ay napalibutan ng mga awtoridad. Ang mga bisitang business partners nina Paolo ay mabilis na nagsitakas, ayaw madamay sa iskandalong dulot ng kanilang mapang-aping pag-uugali.
“Clara, mahal ko…” lumapit si Paolo, gulanit ang hitsura at puno ng luha ang mga mata. “Ginamit ko lang ang mga salitang ‘yun para hindi magalit si Mama. Ikaw pa rin ang gusto kong pakasalan! Gagawin ko ang lahat, basta bawiin mo lang ang utos mo sa banko!”
“Masyado nang huli, Paolo,” malamig kong sagot habang isinusuot ang aking sunglasses. “Ang pag-ibig na bumibigay sa unang pagsubok ng status sa buhay ay hindi pag-ibig—ito ay transaksyon. At sa transaksyong ito, ikaw ay ‘bankrupt’ na.”
Ikinumpas ko ang aking kamay sa aking mga tauhan. “Simulan na ang pag-sequester sa mansyong ito. Lahat ng kagamitan, mula sa chandelier hanggang sa mga sasakyan, ay kumpiskado na ng Flower Queen Foundation. Ipamahagi ang mga ito sa mga biktima ng kanilang ilegal na demolisyon.”
Ang Halimuyak ng Tagumpay
Habang naglalakad ako pabalik sa aking sasakyan, lumingon ako sa huling pagkakataon. Nakita ko sina Paolo at Donya Victorina na pinalalabas ng mga guard sa sarili nilang gate. Wala silang dalang anuman kundi ang mga basang damit na suot nila—ang mismong pakiramdam na ibinigay nila sa akin kanina.
“Madam Clara, saan po tayo susunod?” tanong ng aking assistant habang pinagbubuksan ako ng pinto.
“Pumunta tayo sa flower shop,” mungkahi ko nang may banayad na ngiti. “Gusto kong magtanim ng mga bagong binhi. Doon sa lugar kung saan ang bawat bulaklak ay pinapahalagahan, gaano man ito kasimple sa paningin ng iba.”
Sa gabing iyon, hindi lang ang investment ko ang binawi ko. Binawi ko rin ang aking dangal na sinubukan nilang apakan. Ang ” Flower Queen” ay hindi lang basta bilyonaryo; siya ang patunay na ang mga pusong mapagpakumbaba ang tunay na nagmamay-ari ng mundo, habang ang mga mapagmataas ay laging nauuwi sa putikan.