
Tiningnan ko si Mr. Cruz, ang kanyang mukha ay larawan ng matinding takot na tila anumang oras ay guguho ang mundong kanyang kinatatayuan. Ibinaling ko ang aking paningin kay Katrina, na ngayon ay hindi na makatingin nang diretso sa akin. Ang “reyna” ay nawalan na ng korona; ang kanyang mga kamay ay nanginginig habang pilit na itinatago ang basag na baso sa kanyang paanan.
“Kaibigan?” pag-uulit ko sa salita ni Mr. Cruz, ang aking boses ay malamig at kalkulado. “Ipagpaumanhin niyo, Mr. Cruz, ngunit tila magkaiba tayo ng depinisyon ng salitang iyan. Ang inyong anak ay kapapasabog lang ng isang baso ng alak sa harap ko at tinawag akong ‘katulong’ na walang karapatang tumayo sa silid na ito.”
Lalong namutla si Mr. Cruz. Lumingon siya kay Katrina at sa isang iglap, ang pagmamalaking nakita ko sa kanya kanina ay napalitan ng galit. “Katrina! Ano ang ginawa mo?! Alam mo ba kung sino ang kinakalaban mo?!” sigaw niya, ang boses ay umaalingawngaw sa tahimik na ballroom.
“P-pero Dad… sabi nila sa Singapore siya nagtatrabaho… akala ko…” nauutal na sagot ni Katrina, ang mga luha ay nagsisimulang sumira sa kanyang mamahaling make-up.
“Akala mo?” tanong ko habang dahan-dahang lumalapit sa kanya. Ang bawat hakbang ko ay tila tunog ng hatol. “Iyon ang pagkakamali mo, Katrina. Masyado kang nakatuon sa panlabas na anyo. Ang simpleng bestidang ito? Ito ang paalala sa akin kung saan ako nagmula. Ang ukay-ukay na sinasabi mo? Doon ako bumibili noong nag-aaral pa ako habang ikaw ay abala sa paglustay ng pera ng iyong ama.”
Huminto ako sa tapat niya at tiningnan ang mga dating kaklase na kanina lang ay nagbubulungan. Ngayon, lahat sila ay nakayuko, hindi makatingin sa akin dahil sa hiya. Ang mga “mean girls” na nakapaligid kay Katrina ay unti-unting lumalayo sa kanya, tila ayaw madamay sa paparating na bagyo.
“Mr. Cruz,” tawag ko sa kanyang ama nang hindi inaalis ang tingin kay Katrina. “Ang Sandoval Group ay kasalukuyang nag-o-audit ng lahat ng subsidiary companies. At base sa huling ulat, ang dibisyon mo ay nagpapakita ng ilang ‘unexplained expenses.’ Balak ko sanang bigyan ka ng pagkakataon na ayusin ito, ngunit kung ang ganitong klaseng ugali ang itinataguyod ng iyong pamilya gamit ang pondo ng kumpanya ko… baka kailangan na nating tapusin ang ating kontrata ngayong gabi.”
“Ma’am Maria, pakiusap!” halos lumuhod si Mr. Cruz sa harap ko. “Huwag po! Pag-uusapan natin ito. Katrina, humingi ka ng tawad! Ngayon din!”
Hinila ni Mr. Cruz ang braso ni Katrina. Ang babaeng dati ay puno ng yabang ay ngayon ay humihikbi na. “S-sorry, Maria… I-I’m sorry… hindi ko sinasadya…”
Ngumiti ako, ngunit walang init sa aking mga mata. “Hindi sapat ang ‘sorry’, Katrina. Ang basag na salamin sa sahig ay madaling linisin, pero ang dangal na sinubukan mong tapakan ay hindi basta-basta naghihilom.”
Lumingon ako sa manager ng hotel. “Pakilinis ang kalat na ito. At pakisabi sa security, ang reunion na ito ay para lamang sa mga taong may respeto. Ang sinumang hindi marunong gumalang sa kapwa, kahit gaano pa kalaki ang kanilang bank account, ay hindi welcome sa aking hotel.”
Tahimik na inakay ng mga bodyguard si Katrina at ang kanyang ama palabas ng ballroom. Ang tunog ng mga yabag nila ay ang tanging naririnig hanggang sa sumara ang pinto.
Humarap ako sa mga natitirang kaklase. Ang ilan sa kanila ay nagsimulang lumapit, pilit na nagpapaka-pormal, sinusubukang kumuha ng aking atensyon para sa “networking.” Ngunit itinaas ko ang aking kamay para pigilan sila.
“Sampung taon ang nakalipas,” panimula ko, sapat na malakas para marinig ng lahat. “Marami sa inyo ang tumalikod sa akin dahil lang sa ako ang pinakamahirap sa klase. Ngayong gabi, pumunta ako rito hindi para ipagmalaki ang yaman ko, kundi para makita kung nagbago na ba kayo. Nakakalungkot na ang iba sa inyo ay nanatiling nakakulong sa nakaraan.”
Kinuha ko ang aking bag at tumingin sa manager. “Ipagpatuloy niyo ang party. Sagot ko ang lahat ng gastos ngayong gabi. Pero kailanman, huwag niyo nang uulitin ang ganitong klaseng pagtrato sa sinumang panauhin, anuman ang suot nila.”
Naglakad ako palabas ng ballroom nang may taas-noo. Habang nasa elevator patungo sa Presidential Suite, tiningnan ko ang aking repleksyon sa salamin. Ang babaeng “katulong” ay wala na; ang tanging natira ay ang babaeng nagsumikap, nagtiis, at sa wakas ay napatunayan na ang tunay na tagumpay ay hindi nasusukat sa ningning ng alahas, kundi sa tibay ng pagkatao.
Pagdating ko sa suite, binuksan ko ang bintana at tiningnan ang mga ilaw ng Makati. Ang gabi ay bata pa, at bukas, marami pa akong kailangang patakbuhin na kumpanya. Ngunit sa sandaling ito, ang tanging mahalaga ay ang katahimikan—ang katahimikan ng isang taong nahanap na ang kanyang tunay na lugar sa mundo.