
Ang pamilyar na mukha na iyon ay walang iba kundi si Donya Teodora, ang tanging buhay na kapatid ng aking yumaong ama at ang kinatatakutang “Iron Lady” ng mundo ng negosyo. Siya ang legal na tagapangalaga ng aking mana hanggang sa sumapit ako sa tamang edad.
Nanigas sa tayo si Anton. Ang kape na hawak niya ay natapon sa kanyang mamahaling polo. “D-Donya Teodora? Anong ginagawa niyo rito? Akala ko ba ay nasa Europa kayo?”
Hindi siya sinagot ni Donya Teodora. Sa halip, lumapit siya sa akin at maingat na inayos ang aking buhok. “Pasensya ka na, Clara, kung pinatagal ko ang pagtitiis mo. Kailangan nating masigurado kung ang lalakeng ito ay karapat-dapat sa yaman ng mga Montenegro. At gaya ng inaasahan ko, isa siyang basura.”
“Anton, honey, sino ba ang matandang ito?” bulong ni Sofia, pilit na nagmamalaki pa rin kahit nanginginig na ang kanyang boses.
Lumingon si Donya Teodora sa kanya nang may matinding pandidiri. “Ako ang babaeng nagbigay ng puhunan sa kumpanyang ipinagmamalaki ng lalaking kasama mo. At ako rin ang babaeng kukuha ng lahat ng iyan dahil sa pambabastos niyo sa aking kaisa-isang pamangkin.”
Ang Pagbagsak ng Mapang-api
“Clara! Mag-usap tayo! Nagkamali lang ako, nadala lang ako ng tukso!” sigaw ni Anton habang sinusubukang lumapit sa akin, ngunit agad siyang hinarangan ng aking mga bodyguard. “Mahal kita, Clara! Hindi ko sinasadya ang mga sinabi ko kagabi!”
Tiningnan ko siya nang diretso sa mata. Wala na ang Clara na galing sa probinsya na laging nakatungo at takot magsalita. Ang kaharap niya ngayon ay ang Chairman ng Montenegro Global.
“Mahal? Noong pinalayas mo ako sa gitna ng ulan, Anton, doon namatay ang pagmamahal ko sa ‘yo,” mahinahon kong sabi. “Sabi mo kagabi, baog ako? Ang totoo niyan, uminom ako ng pills dahil ayaw kong magkaroon ng anak sa isang lalakeng kasing-sama mo. At ang ‘milyun-milyong ari-arian’ na sinasabi mo? Lahat ‘yan ay galing sa Montenegro Global. Isang pirma ko lang, wala ka na kahit barya.”
“Atty. Villareal,” tawag ko sa aking abogado. “I-serve na ang eviction notice. Gusto ko silang makitang lumabas sa gate na ito dala lang ang mga suot nilang damit. Walang alahas, walang pera, at lalong walang dignidad.”
“Hindi! Ang mga gamit ko! Ang mga bag ko!” tili ni Sofia habang hinihila siya ng mga pulis palabas ng mansyon.
Ang Pagbawi ng Karangalan
Pinanood ko silang kaladkarin palabas ng mansyon—ang mansyong itinayo gamit ang pawis ng aking pamilya. Nakita ko si Anton na nakaluhod sa kalsada, basang-basa rin sa ulan, habang ang mga gamit na ipinagmalaki niya kanina ay kinuha na ng mga awtoridad bilang kabayaran sa kanyang mga utang sa kumpanya.
“Madam Chairman, handa na po ang helicopter patungo sa headquarters,” ulat ni Atty. Villareal. “Hinihintay na po kayo ng board of directors para sa inyong unang anunsyo.”
Tumango ako at tumingin sa huling pagkakataon kay Anton. “Salamat sa aral, Anton. Tinuruan mo ako na ang tunay na yaman ay hindi nasusukat sa mansyon, kundi sa katapatan ng puso. At dahil wala ka noon, nararapat lang na manatili ka sa putikan.”
Sumakay ako sa aking sasakyan nang may ngiti sa mga labi. Ang Clara na probinsyana ay tapos na sa kanyang pagtitiis. Ngayon, sisiguraduhin kong ang bawat taong minaliit ako ay makakakita sa ningning ng aking tagumpay.