
“I-cancel ang lahat ng kontrata ng Santos Group sa loob ng limang minuto. Bawiin ang lahat ng lease agreements ng kanilang mga hotel sa buong bansa, at simulan ang foreclosure sa kanilang mga utang,” ang malamig kong utos sa telepono bago ko ito dahan-dahang ibinaba.
Ang aking boses na umalingawngaw sa buong sound system ng 6-star resort ay nagdala ng isang nakakabinging katahimikan. Ang mga mayayamang bisita na kanina lang ay nagbubulungan at tumatawa nang may panghahamak ay tila naging mga estatwa. Ang tsekeng nagkakahalaga ng sampung milyong piso na itinapon ni Donya Victoria sa aking mukha ay nanatiling nakahiga sa sahig, nagmumukhang isang pirasong basurang walang halaga sa tapat ng aking mga sapatos.
“H-Hindi… Hindi maaari ito… Isang palabas lang ito!” Nauutal na isinigaw ni Donya Victoria, bagaman ang kanyang namumutlang mukha at ang panginginig ng kanyang mga kamay ay nagpapakita ng matinding takot. Humarap siya kay Mr. Cruz. “Manager Cruz! Anong ibig sabihin nito?! Bakit mo tinatawag na Chairman ang gold digger na iyan?!”
Tumingin si Mr. Cruz sa kaniya nang may matinding pangingilabot at pagkaawa. “Donya Victoria, mag-ingat po kayo sa inyong pananalita. Ang kaharap ninyo ay si Chairman Maria Monteverde, ang nag-iisang tagapagmana ng Monteverde Conglomerate at ang tunay na may-ari ng buong resort network na ito, pati na ang lupang kinatatayuan ng lahat ng mga hotel ng inyong pamilya.”
Sa sandaling iyon, ang telepono ni Donya Victoria at ni Mark ay sabay na tumunog nang sunod-sunod. Mabilis na sinagot ni Mark ang kanyang cellphone, at sa bawat segundong lumilipas, ang kanyang mukha ay nawawalan ng kulay hanggang sa tuluyan siyang mapaluhod sa sahig ng altar.
“M-Mark… Anong nangyayari?” Kinakabahang tanong ng kanyang ina.
“Ma… Ang pangunahing bangko natin… nag-file ng biglaang foreclosure… Ang lahat ng stocks natin sa merkado ay bumagsak ng walumpung porsyento sa loob lang ng tatlong minuto… At ang lease ng tatlo nating pinakamalaking hotel… kinansela na ng Monteverde Realty…” Umiiyak at nanginginig na balita ni Mark habang nakatitig sa kawalan. “B-Bankrupt na tayo, Ma… Wala na tayong kumpanya.”
Napahawak si Donya Victoria sa kanyang dibdib, halos hindi makahinga sa matinding gulat at kahihiyan. Ang pamilyang Santos na itinuturing ang kanilang sarili na mga dugong bughaw ng mataas na lipunan ay gumuho ang buong imperyo sa isang kumpas lang ng aking kamay.
Dahan-dahan akong bumaba mula sa entablado, hawak ang laylayan ng aking napunit na damit pangkasal. Ang bawat hakbang ko patungo sa kanila ay nagpapatakbo ng takot sa pamilya Santos. Tumayo ako sa harap ni Mark na ngayon ay nakatingala sa akin, puno ng pagsisisi at pagmamakaawa ang mga mata.
“M-Maria… patawarin mo ako…” Pagmamakaawa ni Mark, sinusubukang hawakan ang aking kamay. “Hindi ko sinasadya… natakot lang ako kay Mama. Alam mo namang mahal kita, ‘di ba? Pakiusap, ibalik mo ang kumpanya namin… Ituloy natin ang kasal!”
Tiningnan ko si Mark nang may malamig na mata, walang kahit anong bakas ng pagmamahal na natira sa aking puso. “Noong nakatayo ako rito habang hinahamak ng ina mo, Mark, hiniling ko sa mga mata mo na ipagtanggol mo ako. Ngunit iniwas mo ang paningin mo dahil mas pinili mo ang yaman ng pamilya mo kaysa sa akin. Ngayon… nasaan ang yaman mo?”
“Maria, parang awa mo na!” Biglang lumuhod si Donya Victoria sa harap ko, nawala ang lahat ng kanyang pagmamataas. Ang babaeng naghagis ng tseke sa aking mukha ay narito ngayon, umiiyak at nakakapit sa aking sapatos. “Nagkamali ako! Nasilaw ako sa posisyon natin! Patawarin mo ang anak ko, Maria… Huwag mo kaming gawing pulubi!”
Kinuha ko ang tsekeng sampung milyong piso mula sa sahig. Tiningnan ko ito, bago ko ito dahan-dahang pinunit-punit sa harap ng mukha ni Donya Victoria at isinabog ang mga piraso sa kanyang ulo.
“Ang sampung milyong piso mo, Donya Victoria, ay hindi man lang sapat para pambili ng gulong ng aking Rolls-Royce sa labas,” seryoso kong sabi. “Gusto ninyo akong layasan ang anak ninyo? Huwag kayong mag-alala, dahil hinding-hindi ko na muling dudungisan ang aking paningin sa mga tulad ninyo. Ngunit tungkol sa resort na ito… Manager Cruz?”
“Ano po iyon, Chairman Maria?” Agad na tugon ng manager.
“Palayasin ang lahat ng miyembro ng pamilya Santos at ang kanilang mga bisita sa aking resort. Ngayon din. At siguraduhing iwanan nila ang lahat ng mga mamahaling sasakyan at gamit na naka-charge sa account ng kumpanya nilang bankrupt na,” utos ko.
“Masusunod po, Chairman!”
Agad na kumilos ang dalawampung naglalakihang security guard ng resort. Marahas nilang hinawakan sa braso si Mark at Donya Victoria upang kaladkarin palabas ng marangyang ballroom. Sumisigaw, umiiyak, at nagmamakaawa sila habang ang lahat ng mga dati nilang kaibigang mayayaman ay kinukuhanan sila ng video at pinagtatawanan—eksaktong-eksakto sa kahihiyang binalak nilang gawin sa akin kanina.
Tinalikuran ko ang altar at naglakad palabas ng ballroom nang may mataas na noo. Ang aking sekretarya ay agad na nag-abot sa akin ng isang marangyang silk robe upang takpan ang aking napunit na damit pangkasal.
Sumakay ako sa naghihintay na itim na Rolls-Royce sa labas ng resort habang ang ulan ng hapon ay nagsisimulang pumatak sa bintana. Habang umaandar ang sasakyan papalayo, tumingin ako sa rearview mirror at nakita sina Mark at Donya Victoria na basang-basa sa ulan sa gilid ng kalsada, walang pera, walang kumpanya, at walang kahit anong natira.
Ang bagyo sa aking buhay na dulot ng kanilang kasakiman ay opisyal nang natapos, at ang aking pagbabalik bilang nag-iisang Reyna ng Monteverde Conglomerate ay simula pa lamang ng aking tunay na tagumpay.