
Ang lalaking iyon ay walang iba kundi si Alexander Valderama—ang totoong bilyonaryo, ang hari ng industriya ng real estate, at ang lalaking matagal nang naghihintay sa anino upang masaksihan ang aking matamis na paghihiganti.
Humakbang siya nang may pambihirang awtoridad. Ang bawat tapak ng kanyang mamahaling sapatos sa marmol na sahig ng simbahan ay tila tunog ng hatol ng kamatayan para sa reputasyon nina Bea at Gabriel. Ang mga mamamahayag na kanina lang ay nakatutok sa “Kasal ng Taon” ay mabilis na nag-unahan sa pagkuha ng larawan kay Alexander. Lahat ay nagulat. Paanong ang isang mailap at makapangyarihang tao na tulad niya ay narito sa isang iskandalo?
“You did well, Clara,” bulong ni Alexander habang dahan-dahang iniabot sa akin ang pulang rosas. Hinalikan niya ang likod ng aking palad, isang kilos na nagpasinghap sa buong sulyap ng mga elitistang bisita.
Tumingin ako kay Bea na ngayon ay tuluyan nang napaluhod sa sahig. Ang kanyang P3-million na gown na gawa ng isang sikat na designer ay nagmukhang basahan habang nakakalat ito sa maduming sahig ng simbahan. Ang kanyang korona ay tabingi, at ang kanyang mascara ay natunaw na dahil sa pinaghalong pawis at luha ng kahihiyan.
“A-Alexander? Anong ibig sabihin nito?” nauutal na tanong ni Bea, habang ang kanyang mga mata ay palipat-lipat sa amin. “Clara… anong laro ito?”
“Hindi ito laro, Bea. Ito ang katotohanan na masyado mong binalewala dahil sa labis mong kayabangan,” malamig kong sagot.
Humakbang si Alexander pasulong at tumingin kay Gabriel na ngayon ay pinapapaspasan na ng mga pulis ng posas. “Mr. Santos, ang mga kumpanyang akala mo ay ninakaw mo kay Clara ay mga kumpanyang matagal nang ibinaon ng aking pamilya sa utang. Binili ni Clara ang mga shell companies na iyon sa halagang piso, at buong puso mo namang pinirmahan ang paglilipat ng pagmamay-ari sa pangalan mo bago kayo naghiwalay, tama?”
Nanlaki ang mga mata ni Gabriel. Ang kanyang mukha ay nawalan ng kulay. “H-Hindi… Hindi maaari…”
“Maaari, Gabriel,” sabi ko, habang dahan-dahang naglalakad pabalik-balik sa harap nila. “Akala mo ba talaga ay hindi ko alam ang dalawang taong lihim ninyong relasyon ni Bea? Akala mo ba ay tanga ako nang lagdaan ko ang divorce papers na isinubo mo sa akin? Alam ko ang bawat pisong kinukupit mo sa mga account ko. Kaya bago ko pinirmahan ang kalayaan mo, tiniyak ko muna na ang lahat ng utang, anomalya, at pananagutan sa batas ng mga lumubog kong negosyo ay nakatali na sa pangalan mo.”
Nagsimulang magkagulo ang mga mamamahayag. Ang mga flash ng camera ay walang tigil. Ang mga tsismosa at mapanghusgang bisita na kanina lang ay tinatawag akong “hampaslupa” at “katulong” ay unti-unting umiwas ng tingin, ang ilan ay nagmamadali nang lumabas ng simbahan sa takot na madamay sa eskandalo.
“Clara! Parang awa mo na!” sigaw ni Gabriel habang hinihila siya ng mga NBI. “Mahal kita! Si Bea ang maysala! Siya ang nag-akit sa akin! Siya ang may gustong kunin ang lahat sa iyo!”
“Gabriel, manahimik ka!” histerikal na sigaw ni Bea. “Ikaw ang nagsabi sa akin na wala nang pera si Clara! Ikaw ang nangako sa akin ng marangyang buhay!”
Napakasarap pakinggan ng kanilang pag-aaway. Ang dalawang taong sumira sa aking tiwala, ang dalawang taong nagtaksil sa akin habang ako ay nagpapakamatay sa pagtatrabaho, ay ngayon ay parang mga asong nagkakagatan para lang isalba ang sarili nilang balat.
Ang Pagbagsak ng Huwad na Reyna
Lumapit ako kay Bea. Yumuko ako upang mapantayan ang kanyang mukha. Kinuha ko ang dulo ng kanyang mamahaling belo at marahan itong hinila, dahilan upang matanggal ang kanyang tiara at magulo ang kanyang buhok.
“Ang gown na ito, Bea,” panimula ko, habang hinahawakan ang mamahaling tela. “Ito ay binili gamit ang credit card na nakapangalan sa kumpanya ni Gabriel—ang kumpanyang may utang na limang daang milyong piso sa bangko ng mga Valderama. Ibig sabihin, ang gown na suot mo, ang singsing sa daliri mo, at maging ang underwear na suot mo ngayon ay pag-aari na ng bangko ni Alexander.”
“Hindi… Hindi pwede…” iyak ni Bea, habang pilit na umaatras. “Mayaman ako! Ako ang bagong donya! Ako ang reyna!”
“Ikaw ay isang magnanakaw na walang natira kundi ang mga pekeng pangarap mo,” sabi ko sabay bitaw sa kanyang belo.
Tumayo si Alexander sa tabi ko at inakbayan ako. “At para sa kaalaman ng lahat, ang Manila Cathedral na ito? Ang reservation para sa kasal na ito ay kinansela ko tatlong oras ang nakalipas dahil hindi nabayaran ang tseke ni Gabriel. Ang kasalang ito ay hindi rehistrado, at ang mga taong narito ay saksi sa isang iligal na pagtitipon.”
Sa sandaling iyon, pumasok din ang mga security guards ng hotel at simbahan upang palayasin ang mga natitirang bisita at si Bea. Walang nagawa si Bea kundi ang umiyak nang malakas habang kinakaladkad siya palabas ng simbahan, suot ang kanyang nadumihang gown, sa harap ng daan-daang camera na bukas para sa live broadcast ng gabi.
Ang Bagong Simula
Pagkatapos ng kaguluhan, naging tahimik ang loob ng katedral. Ang tanging natira na lang ay ang mga petals ng bulaklak sa sahig at kaming dalawa ni Alexander.
Humarap ako sa kanya at huminga ng malalim. Pakiramdam ko ay may tinanggal na napakabigat na bato sa aking dibdib. Sa loob ng dalawang taon, tiniis ko ang panlalait, ang sakit ng pagtataksil, at ang pagpapanggap na ako ay talunan. Ngunit ngayon, sa tulong ni Alexander, natapos na ang laban.
“Salamat, Alexander. Hindi ko ito magagawa kung wala ang tulong mo,” tapat kong sabi.
Ngumiti si Alexander, isang ngiti na puno ng init at totoong paghanga. “Wala akong ginawa, Clara. Binigyan lang kita ng tamang baraha. Ikaw ang naglaro ng laro. At kailanman, hindi ako nag-duda sa kakayahan ng isang totoong reyna.”
Inilagay niya ang aking kamay sa kanyang braso at dahan-dahan kaming naglakad palabas ng simbahan. Sa labas, naghihintay ang isang marangyang Rolls-Royce. Ngunit bago kami sumakay, huminto muna ako at tumingin sa kalangitan ng Maynila.
Ang kwento ng aking kahapon bilang isang api at nilokong asawa ay opisyal nang natapos sa loob ng simbahang iyon. Ngayong araw, hindi lang ako naghiganti. Ngayong araw, binawi ko ang aking trono, ang aking dignidad, at ang aking buhay. At sa tabi ng lalaking tunay na nagpapahalaga sa akin, alam ko na ang susunod na kabanata ng aking buhay ay magiging mas nakasisilaw kaysa sa anumang huwad na ginto na sinubukan nilang i拿 sa akin.