Ang 6’7 Bilyonaryo ay Idineklarang Baliw sa ER—Hanggang sa Nakita ng Isang Baguhang Nars ang Isang Marka na Hindi Nakita ng Lahat

Sinundan ni Valerie ang tingin niya. “Na-diagnose mo ba iyan sa loob ng sampung minuto?”

“Wala akong na-diagnose na kahit ano. May napansin ako.”

“Ano?”

“May marka sa likod ng kanyang tainga.”

“Patch ng gamot?”

Advertisements

“Siguro.”

Nagbago ang ekspresyon ng mukha ni Valerie. “Naka-chart ba?”

“Hindi.”

“May iba pa bang nakakita nito?”

“Sa palagay ko ay hindi.”

Bago pa makasagot si Valerie, sumulpot si Dr. Voss sa tabi nila.

“Ellis,” aniya. “Sa opisina ko. Ngayon.”

Tinignan ni Valerie si Maya na ang ibig sabihin ay: mag-ingat ka.

Inilapag ni Maya ang kape at sumunod sa kanya.

Maliit, malinis, at malamig ang opisina ni Voss. Isinara niya ang pinto sa likuran niya ngunit hindi niya ito pinaupo.

“Sinaktan mo ang isang pasyente ngayong gabi,” aniya.

Nanatiling nakalugay ang mga kamay ni Maya sa kanyang tagiliran. “Isang marahas na pasyente ang nagpasan ng doktor na nakasabit sa sahig sa leeg. Wala sa posisyon ang mga security. Ginamit ko ang pinakamaliit na puwersa na sa tingin ko ay makakapigil sa kanya.”

“Gumamit ka ng teknik na walang nakakakilala rito.”

“Oo.”

“Hindi iyon nakakagaan ng loob.”

“Hindi ito nakatadhana.”

Naningkit ang mga mata niya. “Sa tingin mo ba nakakatawa ito?”

“Hindi.”

“Kung gayon, makinig kayong mabuti. Si Callum Reed ay hindi isang lasing na galing sa isang away sa bar. Isa siyang malaking donor, isang pampublikong pigura, at isang lalaking may dokumentadong kasaysayan ng kawalang-tatag.”

Kumurap si Maya nang isang beses. “Kanino ang nagdokumento?”

Ngumiti si Voss nang walang init. “Ng mga doktor na mas may karanasan kaysa sa iyo.”

“Nasuri na ba siya?”

“Hindi mo inaalala ‘yan.”

“Sabi niya may nagtatangkang magmukha siyang baliw.”

“Ang mga paranoid na delusyon ay kadalasang nakakakumbinsi.”

“May marka siya sa likod ng tainga niya.”

Nawala ang ngiti ni Voss.

Ayan na.

Isang kisap-mata. Maliit. Kontrolado. Pero totoo.

“Anong sabi mo?” tanong niya.

Bumagal ang pulso ni Maya, gaya ng dati kapag tiyak na may panganib.

“May marka,” ulit niya. “Sa likod ng kaliwang tainga niya. Mukhang bago pa ito.”

“Dumating si Mr. Reed na palaban, sugatan, at walang katuturan. Maaaring may inilapat siyang kahit ano sa sarili niya.”

“Kung gayon dapat natin itong idokumento.”

“Idodokumento namin kung ano ang klinikal na may kaugnayan.”

“May kaugnayan ito sa klinika kung may nagbigay sa kanya ng droga.”

Lumapit si Voss. “Tatlong linggo ka na sa trabahong ito. Nandito ka dahil sumusubok si Mercy Ridge sa mga bagong nars na may magandang potensyal. Huwag mong ipagkamali ang kahalagahan nito.”

Walang sinabi si Maya.

Hininaan niya ang kanyang boses. “Ang trabaho mo ay kumuha ng vital signs, magbigay ng gamot ayon sa utos, at itala ang mga bagay na ipinapagawa sa iyo. Hindi mo sinusuri ang mga bilyonaryo. Hindi mo kinukuwestiyon ang mga doktor. Hindi mo ginagawang sabwatan ang isang psychiatric episode dahil lang sa napakaraming palabas sa krimen ang napanood mo.”

Nagtama ang mga mata ni Maya. “Iyon lang ba?”

“Hindi. Inalis ka na sa pangangalaga ni G. Reed. Epektibo agad.”

“Bakit?”

“Dahil sinabi ko.”

“Hindi iyon medikal na dahilan.”

“Ito ay isang administratibong usapin.”

Binuksan niya ang pinto.

Lumabas si Maya na may dalawang alam.

Una, nakita na ni Voss ang marka bago niya ito binanggit.

Pangalawa, mas nasa panganib si Callum Reed sa loob ng Mercy Ridge kaysa noong panahon ng ulan.

Alas-2:17 ng madaling araw, nagising si Callum na sumisigaw.

Narinig iyon ni Maya mula sa silid ng gamot.

Hindi iyon normal na sigaw. Hindi sakit. Hindi pagkalito. Isa itong lalaking lumitaw mula sa isang bangungot at natagpuan ang bangungot na naghihintay sa itaas niya gamit ang mga fluorescent na ilaw.

“Ilayo mo sila sa akin!”

Sumunod ang isang kalabog. Pagkatapos ay isa pa.

Pumasok si Maya sa pasilyo nang saktong lumabas ng Trauma Two ang isa sa mga guwardiya paatras habang nakahawak sa kanyang ilong. Umaagos ang dugo sa kanyang mga daliri.

“Bigo ang mga pagpigil!” sigaw niya.

Tumakbo si Dr. Kim lampas kay Maya. Sumunod si Valerie. Lumabas si Dr. Voss mula sa nurses’ station na may hawak na hiringgilya sa isang kamay.

Gumalaw si Maya bago pa man niya magawang pigilan ang sarili.

Sa loob ng Trauma Two, nakawala na ang isang pulso ni Callum. Kalahating tuwid ang kanyang katawan, at naninigas ang mga kalamnan dahil sa natitirang tali. Namuo ang pawis sa kanyang damit. Inilibot niya ang kanyang mga mata sa paligid ng silid, naghahanap ng labasan.

“Huwag mo akong hayaang malubog,” paos niyang sabi. “Kung malubog man ako, hindi na ako magigising.”

“Mr. Reed,” sabi ni Voss, habang papasok sa likuran ni Maya. “Kailangan mo ng gamot.”

Napaatras si Callum sa boses niya.

Nakita ito nang malinaw ni Maya.

Hindi pangkalahatang takot.

Pagkilala.

“Ilayo mo siya sa akin,” sabi ni Callum.

Itinaas ni Voss ang hiringgilya. “Tumabi ka, Nurse Ellis.”

Tiningnan ni Maya ang etiketa ng gamot.

Haloperidol.

Isang karaniwang gamot sa maraming sitwasyon. Ngunit mataas pa rin ang lagnat ni Callum, hindi regular ang tibok ng kanyang puso, at nanlalaki ang kanyang mga pupil. Kung maling gamot ang nailagay na sa kanyang sistema, maaaring itulak siya ng matinding sedation sa isang krisis na walang makakapigil sa kanya na makabangon.

“Kailangan niya muna ng resulta ng tox,” sabi ni Maya.

Tinitigan siya ni Voss. “Galaw.”

“Hindi hangga’t hindi natin nalalaman kung ano ang mga karanasan niya.”

“May utos ako sa’yo.”

“At tinatanggihan ko ito dahil naniniwala akong maaaring makasama ito sa pasyente.”

Nagyelo ang silid.

Nanlaki ang mga mata ni Dr. Kim na parang kakatapon lang ni Maya ng posporo sa oxygen.

Namula ang mukha ni Voss. “Suspendido ka.”

“Sige.”

Inabot niya ang paligid niya.

Napausog si Callum nang napakalakas kaya’t nauntog ang kama sa dingding.

Lumapit si Maya sa kama.

“Callum,” mariin niyang sabi.

Nanlalaki ang mga mata niyang tumingin sa kanya.

“Tingnan mo ako.”

“Hindi kita kilala.”

“Hindi. Pero alam mong tinatakot ka niya. Kaya tingnan mo na lang ako.”

Marahas ang kaniyang paghinga.

Hininaan ni Maya ang kanyang boses. “Sa likod ng iyong kaliwang tainga. Ano ang naroon?”

Nagbago ang mukha niya.

“Ano?”

“May isang patch.”

Tinitigan niya ito.

Pagkatapos ay naging bulong ang kaniyang boses.

“Asul na salamin.”

Kumunot ang noo ni Maya. “Anong ibig sabihin niyan?”

Bago pa siya makasagot, may boses ng babae na narinig mula sa pintuan.

“Ibig sabihin, umiinom na naman siya.”

Lumingon ang lahat.

Pumasok si Abigail Reed sa silid suot ang kulay kremang amerikana at mga perlas, kahit na lampas alas-dos na ng madaling araw at malakas ang ulan na halos umapaw sa mga alulod. Siya ay pitumpung taong gulang, elegante, at mahinahon na may nakakatakot na katahimikan ng isang babaeng ginugol ang kanyang buhay sa pagpapahintay sa ibang tao.

Sa likuran niya ay may dalawang lalaking nakaitim na suit at isang babaeng may dalang folder na gawa sa katad.

“Nanay,” sabi ni Callum.

Walang bahid ng pagmamahal ang salitang iyon.

Tiningnan ni Abigail ang sirang panangga, ang dumudugong panangga, ang kaguluhan, at pagkatapos ay ang kanyang anak.

“Naku, Callum,” mahina niyang sabi. “Ano na naman ang ginawa mo sa sarili mo ngayon?”

Pinanood ni Maya ang pagkuyom ng mga kamao ni Callum.

Tumigil si Voss sa pagkakatayo. “Mrs. Reed, inaayos na namin ang kanyang kalagayan.”

“Ikaw ba?” Tumingin si Abigail kay Maya. “Dahil mukhang isang nars na ngayon ko lang nakita ang nakikialam sa pangangalaga sa anak ko.”

Sabi ni Maya, “Baka nakadroga ang anak mo.”

Lumipat ang mga mata ni Abigail sa kaniyang badge.

“Maya Ellis,” pagbasa niya. “Nakakatuwa naman.”

May kung ano sa tono niya na nagpasikip sa sikmura ni Maya.

“Kilala mo ba ako?” tanong ni Maya.

“Kilala ko lahat ng nagtatrabaho sa mga gusali na pinopondohan ng aming pamilya.”

Tumawa si Callum nang isang beses, magaspang at wasak. “Kilala niya lahat ng kaya niyang bilhin.”

Hindi siya pinansin ni Abigail.

Humakbang paharap ang babaeng may hawak na folder. “Ako si Diana Cross, ang abogado ni Mr. Reed. Dahil sa kanyang kasalukuyang kalagayan ng pag-iisip at kasaysayan ng pabago-bagong pag-uugali, handa si Mrs. Reed na isaaktibo ang probisyon ng awtoridad sa emerhensiyang medikal.”

Sumugod si Callum sa pagkakahawak. “Hindi.”

Binuksan ni Diana ang folder. “Sa ilalim ng mga tuntunin ng tiwala ng pamilyang Reed, kung si Mr. Reed ay matukoy na may kapansanan sa kalusugan ng dalawang doktor—”

“Hindi,” muling sabi ni Callum, nang mas malakas.

“—ang ​​pansamantalang awtoridad sa paggawa ng desisyon ay ililipat kay Abigail Reed sa loob ng pitumpu’t dalawang oras.”

Tumingin si Maya kay Voss.

Isa siyang manggagamot.

Malamang ay nasa loob na ng gusali ang pangalawa.

Lumitaw si Valerie sa tabi ni Maya at bumulong, “Mas mataas ito sa sahod natin.”

Bumulong si Maya pabalik, “Iyon ang kinakatakot ko.”

Lumapit si Abigail sa anak niya.

“Callum, mahal ko,” sabi niya. “Kailangan mo ng pahinga.”

“Pinatay mo si Olivia.”

Natahimik nang husto ang silid kaya narinig ni Maya ang beep ng monitor.

Hindi nagpatinag si Abigail.

“Namatay ang anak kong babae sa isang aksidente sa sasakyan,” aniya.

“Pinatay mo siya.”

Bumuntong-hininga si Diana, na para bang isa itong pamilyar na kahihiyan. “Ang paratang na ito ay bahagi ng paulit-ulit na pagkahumaling ni Mr. Reed.”

Tumingin si Callum kay Maya.

“Buburahin nila ito,” aniya. “Ang dugo. Ang patch. Ang asul na salamin. Lahat.”

Inutusan ni Voss na lumabas ang lahat maliban sa mga mahahalagang tauhan.

Hindi gumalaw si Maya.

Humarap si Abigail sa kanya. “Nurse Ellis, pinahahalagahan ko ang katapangan ng mga kabataang babae. Nagtayo ako ng pundasyon dito. Pero ang katapangan na walang disiplina ay ingay lamang.”

Nakatitig si Maya. “At ang disiplina nang walang konsensya ay pagsunod lamang.”

Sa unang pagkakataon, tumigas ang mukha ni Abigail Reed.

“Mag-ingat kayo,” aniya. “Araw-araw, nawawalan ng karera ang mga tao sa mga ospital.”

Sumagot si Maya bago pa siya mapigilan ng takot.

“May mga taong namamatay din dito.”

Pagsikat ng araw, opisyal nang sinuspinde si Maya habang hinihintay ang pagsusuri.

Ang dahilan na nakalista sa mga papeles ay “pagsuway at hindi ligtas na pisikal na interbensyon.” Tumigil sa paggana ang kanyang badge noong 7:03 ng umaga. Sinamahan siya ng security hanggang sa pasukan ng mga staff, bagama’t naglakad si Valerie sa tabi niya sa buong daan na parang hinahamon nila silang hawakan siya.

Sa labas, humupa na ang bagyo. Kumikinang si Denver sa ilalim ng malamig at bughaw na umaga.

Nagsindi ng sigarilyo si Valerie pagkalabas nila ng pinto.

“Akala ko aalis ka na,” sabi ni Maya.

“Ginawa ko. Tapos nagdeklara ka ng digmaan sa pamilyang Reed bago mag-almusal.” Napaubo si Valerie at naubo. “Ano ngayon?”

Ibinalik ni Maya ang tingin sa ospital.

“Ano ang alam mo tungkol kay Olivia Reed?”

Sumimangot si Valerie. “Kapatid ni Callum?”

“Oo.”

“Isa siyang doktor. Hindi MD—PhD, neuroscience. Napakatalino. Nagpapatakbo ng ilang programa sa pananaliksik para sa kawanggawa dito para sa mga pasyenteng may mababang kita na may mga traumatic brain injury. Namatay dalawang taon na ang nakalilipas. Nabunggo ang kotse sa isang kalsada sa bundok malapit sa Aspen.”

“Sinabi ni Callum na siya ay pinatay.”

“Nasabi na iyan ni Callum dati.”

“Kaya iniisip ng lahat na baliw siya.”

“Maginhawa, ‘di ba?”

Tumingin sa kanya si Maia.

Binuga ni Valerie ang usok mula sa kanila. “Nagtrabaho ako sa gabi kapag nandyan si Olivia. Mabait siya. Masyadong mabait para sa lugar na ito. Pagkatapos ay namatay siya, at makalipas ang anim na buwan, nawala ang ilang mga file mula sa opisina ng pananaliksik, at na-promote si Dr. Voss. Hindi ko sinasabing sabwatan. Sinasabi kong ang mga ospital ay may mahahabang pasilyo at maiikling alaala.”

“Asul na salamin,” sabi ni Maya.

Natahimik si Valerie.

“Ano?”

“Sabi ni Callum ‘blue glass’ nang magtanong ako tungkol sa patch.”

Ibinaba ang sigarilyo mula sa bibig ni Valerie.

“Saan mo narinig ‘yan?”

“Mula sa kanya.”

Sumulyap si Valerie sa mga security camera sa ibabaw ng pasukan ng mga kawani. “Hindi rito.”

Naglakad sila ng dalawang bloke papunta sa isang coffee shop na puno ng mga commuter tuwing umaga na walang ideya na ang isang bilyonaryo ay maaaring ilibing gamit ang kemikal sa ospital na sampung minuto ang layo.

Pumili si Valerie ng mesa sa sulok.

“Blue Glass ang tawag ni Olivia sa kaniyang research database,” mahina niyang sabi. “Alam ko lang dahil narinig ko siyang nakikipagtalo kay Voss minsan. Sabi niya kung ililibing ng board ang kaniyang ulat, ililibing din ito ng Blue Glass.”

“Ano ang laman nito?”

“Wala akong ideya.”

“Sino ang gagawa?”

Nag-atubili si Valerie. “Ang lab tech niya. Si Rebecca Lane. Pero umalis siya pagkatapos mamatay ni Olivia.”

“Nasaan siya?”

“Huling balita ko, Boulder. Nagtuturo ng biology sa hayskul. Pero si Maya—”

“Ano?”

“Suspendido ka. Napapaligiran si Callum ng mga abogado, doktor, at guwardiya. Maaaring bilhan ni Abigail Reed ang gobernador ng pangalawang bahay kung gugustuhin niya. Hindi mo maaaring labanan ang mga taong ito nang may kutob.”

Dumukot si Maya sa bulsa ng kanyang amerikana at inilabas ang isang nakatuping litrato.

Nakasuot ito sa mga gilid. Isang lalaking nakasuot ng uniporme ng hukbo ang ngumiti sa kamera, ang isang braso ay nakasabit sa mga balikat ni Maya. Pareho ang kulay kayumanggi niyang mga mata.

Tiningnan ito ni Valerie. “Sino siya?”

“Kapatid ko, si Lucas.”

Lumambot ang mukha ni Valerie. “Siya ba—”

“Namatay siya dalawang taon na ang nakalilipas.”

“Pasensya na.”

“Dalawampu’t anim siya noon. Mekaniko ng hukbo. Umuwi na may sakit ng ulo, panginginig, at mga problema sa memorya. Ipinasok siya ni Mercy Ridge sa isang pag-aaral sa neurological para sa kawanggawa na pinondohan ng Reed Foundation. Sinabi nila na ito ay eksperimental ngunit ligtas.” Muling tiniklop ni Maya ang larawan gamit ang maingat na mga daliri. “Pagkalipas ng tatlong buwan, bumangga siya sa paparating na trapiko sa I-70. Nakasaad sa ulat na nagpakamatay siya.”

Walang sinabi si Valerie.

Nanatiling pantay ang boses ni Maya dahil kung mabasag ito, baka hindi na niya ito maibalik.

“Ayaw ni Lucas magmaneho sa gabi. Ayaw niya sa mga highway. Tinawagan niya ako nang umagang iyon at sinabing may gumugulo sa isip niya. Ang eksaktong mga sinabi niya. Akala ko ang ibig niyang sabihin ay PTSD. Sinabihan ko siyang tawagan ang doktor niya.”

Tumingin siya sa mga tore ng ospital na nakausli sa kabila ng bintana ng coffee shop.

“Ang kanyang doktor ay si Elias Voss.”

Dahan-dahang huminga si Valerie. “Kaya ka nga pumunta rito.”

“Pumunta ako rito para malaman kung namatay ang kapatid ko dahil sa sakit o kung may nagkasakit sa kanya.”

“At ngayon?”

“Ngayon sa tingin ko alam na ni Callum Reed ang sagot.”

Nakatira si Rebecca Lane sa isang dilaw na bahay sa gilid ng Boulder na may mga wind chime sa beranda at mga deadbolt sa magkabilang pinto.

Hindi niya pinapasok si Maya hanggang sa sinabi ni Maya ang pangalan ni Olivia Reed.

Kahit noon, nanatiling nakatali si Rebecca sa kadena.

“Patay na si Olivia,” sabi ni Rebecca.

“Alam ko.”

“Kung gayon, anuman ang hinahanap mo ay namatay kasama niya.”

“Hinahanap ko ang Blue Glass.”

Humigpit ang pagkakahawak ni Rebecca sa pinto.

Naghintay si Maya.

May tumawa na bata sa loob ng bahay. Lumingon si Rebecca sa pinanggalingan ng tunog, bakas ang takot sa kanyang mukha bago lumingon.

“Kailangan mo nang umalis,” bulong ni Rebecca.

“Pumasok si Callum Reed sa Mercy Ridge kagabi na nakadroga at takot na takot. Sinusubukan ng kanyang ina na ideklara siyang walang kakayahan. Sinabi niya na pinatay si Olivia.”

Pinikit ni Rebecca ang kanyang mga mata.

Nang buksan niya ang mga ito, basang-basa ang mga ito.

“Gumamit ba sila ng patch?” tanong niya.

Tumango si Maya. “Sa likod ng kanyang tainga.”

Tinanggal ni Rebecca ang kadena.

Sa loob, amoy krayola ang bahay, toast, at matagal na naroon ang takot. Inakay ni Rebecca si Maya sa kusina at nagtimpla ng kape na hindi nila ininom.

“Natuklasan ni Olivia na ang pag-aaral ay hindi lamang pagmamasid sa mga pasyente,” sabi ni Rebecca. “Sinusubukan nito ang mga neurochemical compliance treatment. Pagkagambala sa memorya. Pagmumungkahi. Pagbawas ng emosyon. Ang opisyal na layunin ay ang paggaling mula sa trauma.”

“At ang hindi opisyal na layunin?”

Mapait ang tawa ni Rebecca. “Pagbabaligtad ng pagtutol sa interogasyon. Pagkontrol sa pag-uugali. Tawagin ito kahit anong hindi masama sa isang panukala sa pagpopondo.”

Naramdaman ni Maya ang pagkiling ng silid.

“Mga kontrata sa depensa,” aniya.

“May pribadong dibisyon ng seguridad ang Reed Dynamics. Gusto ni Abigail ng mga kontrata mula sa gobyerno. Akala ni Olivia ay nagpapagawa siya ng paggamot para sa mga beterano. Pagkatapos ay napagtanto niya na ginagamit ang mga mahihinang pasyente nang walang pahintulot mula sa iba.”

“Ang kapatid kong si Lucas ay kasama sa paglilitis na iyon.”

Tinakpan ni Rebecca ang bibig niya.

Sandaling nagmukha siyang eksakto kung sino talaga siya: hindi isang kasabwat, hindi isang kontrabida, kundi isang babaeng gumugol ng dalawang taon sa pagsisikap na mabuhay dahil alam niyang minsan siyang naging bahagi ng isang bagay na hindi mapapatawad.

“Pasensya na,” sabi ni Rebecca.

Pinilit ni Maya ang sarili na huminga.

“Natural ba ang pagkamatay niya?”

Tumingin sa ibaba si Rebecca.

Sapat na ang sagot na iyon.

Napahawak si Maya sa gilid ng mesa.

“Sabihin mo sa akin.”

“Ang droga ay maaaring magdulot ng paghihiwalay, mga halusinasyon, at mga pagkaputol ng impulso. Karamihan sa mga kalahok ay naging matatag. Ang ilan ay hindi. Sinubukan ni Olivia na ihinto ang pagsubok pagkatapos ng tatlong pagkamatay.”

“Tatlo?”

“Kahit papaano.”

Namula ang lalamunan ni Maya. “Nasaan si Blue Glass?”

“Wala na.”

“Nagsisinungaling ka.”

Napaigtad si Rebecca.

Pinahina ni Maya ang kanyang boses. “Hindi ako nandito para saktan ka.”

“Hindi,” sabi ni Rebecca. “Oo nga. At sasaktan nila ang anak ko kung magsasalita ako.”

“Nakakasakit na sila ng mga tao.”

Tumingin si Rebecca sa pasilyo kung saan natatakpan ng mga drowing ng kanyang anak ang dingding.

Pagkatapos ay tumayo siya, pumunta sa isang kabinet sa itaas ng refrigerator, at kinuha ang isang garapon ng harina. Nakatago sa loob ng isang plastik na supot ang isang maliit na asul na palawit na salamin na may kadena.

Inilagay niya ito sa mesa.

Tinitigan ito ni Maya.

“Sinuot iyon ni Olivia,” sabi ni Rebecca. “Akala ng lahat ay alahas iyon. Isa itong kagamitan sa pag-iimbak. Siya mismo ang nagdisenyo nito dahil mas nagtitiwala siya sa mga makina kaysa sa mga tao.”

Inabot ito ni Maya, saka huminto. “Bakit sa akin ibibigay?”

“Dahil dapat ay si Callum ang kumuha nito. Ipinadala ito ni Olivia sa kanya noong isang linggo bago siya namatay. Hindi na ito nakarating. Ibinigay niya sa akin ang reserba at sinabihan ako na kung may mangyari sa kanya, dapat akong maghanap ng isang taong labis na nawalan ng malay para tumigil sa pagkatakot.”

Nagtama ang mga mata ni Rebecca at ni Maya.

“Sa tingin ko ikaw ang tinutukoy niya.”

Tumunog ang telepono ni Maya bago pa man niya ito masagot.

Hindi kilalang numero.

Hinayaan niya itong mag-ring nang dalawang beses, saka tinanggap.

Isang boses ng lalaki ang narinig, mahina at mayabang.

“Nars Ellis.”

Mabilis na tumayo si Maya kaya nagasgas ang upuan.

“Callum?”

“Inililipat nila ako.”

“Saan?”

“Pribadong pasilidad. Reed Behavioral Health. Sabi ng nanay ko, kailangan ko raw ng katahimikan.”

Nahirapan siyang huminga.

“Maya, wala na akong masyadong oras. Iniisip nila na nakakatulog ako nang mahimbing.”

“Paano ka nagkaroon ng telepono?”

“Mayaman ako, hindi ako walang magawa.”

Sa kabila ng lahat, halos mapangiti pa rin si Maya.

Pagkatapos ay sinabi niya, “Pinirmahan ni Voss ang mga papeles. Pati na rin si Dr. Lang.”

“Kailan?”

“Sampung minuto ang nakalipas. Ililipat nila ako ng tanghali.”

Tiningnan ni Maya ang orasan. 10:42 am

“Makinig ka sa akin,” sabi niya. “Natagpuan ko si Rebecca Lane.”

Katahimikan.

Pagkatapos ay bumulong si Callum, “Buhay pa ba siya?”

“Oo. Binigyan niya ako ng Blue Glass.”

Tumahimik muli ang linya, ngunit sa pagkakataong ito ay iba ang katahimikan. Hindi takot. Pighati.

“Hindi baliw si Olivia,” aniya.

“Hindi.”

“At ako rin ay hindi.”

“Hindi.”

Nakarinig si Maya ng ingay sa kanyang panig. Isang pintong bumukas. Mga boses.

Mabilis na nagsalita si Callum.

“Hindi lang basta kontrol sa trust ang gusto ng nanay ko. May botohan sa board mamayang gabi. Kung idedeklara akong walang kakayahan, maaari niyang pahintulutan ang pagbebenta ng medical division ng Reed Dynamics sa isang shell company. Pagkatapos noon, mawawala na ang ebidensya.”

“Nasaan ang botohan?”

“Mercy Ridge. Gala ng pundasyon. Alas-siyete.”

“Isang gala? Pagkatapos kagabi?”

“Ang nanay ko ang nagho-host ng brunch tuwing may katapusan ng mundo kung ang mga donor ay nakapag-RSVP na.”

Isang boses sa likuran ang nagsabi, “Mr. Reed?”

Hininaan ni Callum ang kanyang boses. “Maya, huwag mo akong sunduin.”

“Bakit?”

“Dahil kung gagawin mo iyon, sisirain ka rin nila.”

Tiningnan ni Maya ang asul na pendant na nasa mesa.

“Sinubukan na nila.”

Naputol ang linya.

Noong tanghali, nilisan ni Callum Reed ang Mercy Ridge sakay ng isang pribadong ambulansya na may mga tinted na bintana, dalawang security SUV, at isang legal na dokumento na nagdedeklara sa kanya na pansamantalang hindi na siya makakagawa ng mga desisyong medikal.

Alas-12:07 ng hapon, naging takas si Maya Ellis mula sa sentido komun.

Ibinahagi iyon ni Valerie nang bumalik si Maya sa Denver at nagkita sila sa parking lot ng isang abandonadong simbahan limang bloke ang layo mula sa ospital.

“Gusto mo bang pasukin ang isang pribadong pasilidad ng saykayatriko, kunin ang isang bilyonaryong nasa ilalim ng legal hold, i-decode ang sikretong database ng isang babaeng patay na, at simulan ang isang black-tie gala?” sabi ni Valerie. “Siguraduhin ko lang na naiintindihan ko ang plano ng pangangalaga sa mga nars.”

Itinaas ni Maya ang zipper ng kanyang dyaket. “Hindi mo kailangang tumulong.”

“Alam ko ‘yan. Nagrereklamo ako dahil tumutulong ako.”

Nakatayo si Rebecca sa tabi ni Valerie, maputla ngunit determinado, hawak ang isang laptop bag.

Tumingin si Maya sa kanya. “Sigurado ka bang kaya mong buksan ito?”

“Kung hindi nasira ang encryption ni Olivia, oo.”

“At kung meron?”

“Pagkatapos ay mag-improvise tayo.”

Suminghal si Valerie. “Magaling. Ang opisyal na motto ng mga kakila-kilabot na desisyon.”

Hindi nila sinugod ang Reed Behavioral Health. Tumanggi si Maya na gawing barilan ang pagsagip kay Callum sa isang gusaling puno ng mga pasyente.

Sa halip, ginamit nila ang katotohanan tungkol sa mayayamang institusyon: pinakamabilis na nabuksan ang mga pinto para sa mga taong mukhang kabilang.

May mga kaibigan pa rin si Valerie. Isa ang nagtrabaho sa ospital. Isa ang nandidiri kay Voss. Isa naman ang may utang na loob kay Valerie dahil sa pag-cover niya sa medication error noong 2018 at hindi niya ito nakalimutan.

Pagsapit ng 2:30 ng hapon, dumaan si Maya sa Reed Behavioral Health suot ang mga hiniram na damit pang-scrub at isang visitor badge na nagpapakilala sa kanya bilang si M. Evans, Transfer Nurse.

Nasa isang pribadong observation suite sa ikatlong palapag si Callum.

May dalawang guwardiya na nakaupo sa labas.

Lumapit si Maya na may hawak na tableta.

“Pagsasaayos ng gamot,” aniya.

Bahagya namang tumingala ang isang guwardiya. “Tapos na.”

“Hindi ayon kay Dr. Voss.” Hinayaan ni Maya na mapatalas ang boses niya dahil sa iritasyon. “Gusto niyang maulit ito bago ang transportasyon sa gabi.”

“Anong transportasyon sa gabi?”

Tiningnan niya ito na parang personal nitong binigo ang medisina. “Kung walang magsasabi sa iyo ng kahit ano, hindi ko maaayos iyan.”

Binuksan ng guwardiya ang pinto.

Naupo si Callum sa gilid ng kama suot ang kulay abong pawis na pang-facility, walang pigil ang mga pulso pero nanonood. Mukha siyang hindi gaanong kakila-kilabot sa liwanag ng araw. Napakalaki pa rin niya, may mga pasa pa rin, pero tao na ngayon. Pagod na pagod. Galit na galit. Takot.

Nang makita niya si Maya, napaawang ang bibig niya.

Inilagay niya ang isang daliri sa kanyang mga labi.

“Mr. Reed,” mabilis niyang sabi. “Nandito ako para repasuhin ang history ng iyong mga gamot.”

Nanatili ang guwardiya sa may pintuan.

Lumingon si Maya. “Ayaw mo ba? Mayroon pa ring HIPAA, kahit para sa mga mayayaman.”

Umikot ang tingin ng guwardiya pero isinara rin nito ang pinto.

Bumulong si Callum, “Ikaw ang pinakamatapang na babaeng nakilala ko o ang pinakamahina sa pagpreserba sa sarili.”

“Pareho, malamang. Kaya mo bang maglakad?”

“Oo.”

“Mabuti. Isuot mo na ‘to.”

Kumuha siya ng mga damit mula sa ilalim ng kariton ng gamot: uniporme ng mga opisyal, sombrero, at surgical mask.

Nakatitig siya sa tambak. “Anim na talampakan at pitong talampakan ang taas ko.”

“Napansin ko.”

“Walang maniniwala na isa akong orderly.”

“Magagawa nila iyon kung magdadala ka ng mabigat na bagay at mukhang naiinis ka.”

Muntik na siyang matawa, tapos napangiwi.

Sinuri ni Maya ang kanyang mga pupil, pulso, at temperatura.

“Toxic ka pa rin,” sabi niya. “Pero mas mabuti na.”

“Ano ang ginamit nila?”

“Isang bagay na batay sa pananaliksik ni Olivia.”

Bakas sa mukha niya ang sakit. “Syempre naman.”

Lumambot si Maya. “Mayroon akong Blue Glass.”

Pinikit ni Callum ang kanyang mga mata.

Sandaling nawala ang bilyonaryo at isang nagdadalamhating kapatid ang umupo sa kanyang pwesto.

“Dati niyang suot ang pendant na iyon sa mga pulong ng board,” sabi niya. “Tinawag ito ni Nanay na parang pambata.”

“Kaya itong buksan ni Rebecca.”

“Kung gayon kailangan na nating pumunta sa gala.”

“Iyan ang plano.”

Minulat ni Callum ang kanyang mga mata. “Maya, ang nanay ko ay may mga pulis, abogado, doktor, at kalahati ng mga donor ng lungsod sa gusaling iyan. Ano ang meron ka?”

Iniabot sa kanya ni Maya ang nakatuping uniporme ng mga maayos na tao.

“Isang masamang badge, isang charge nurse na may sama ng loob, isang takot na takot na siyentipiko, at ikaw.”

“Hindi naman ganoon kalaki.”

“Hindi,” sabi niya. “Pero higit pa ito sa naranasan ng ate mo.”

Kinuha niya ang mga damit.

Pagkalipas ng sampung minuto, isang anim na talampakan at pitong taong gulang na “orderly” ang nagtulak ng laundry bin palabas ng Reed Behavioral Health habang si Maya ay naglalakad sa tabi niya at malakas na nagrereklamo sa isang patay na telepono tungkol sa mga nawawalang papeles.

Walang pumigil sa kanila.

Bihirang tumigil ang mga tao sa pagtitiwala sa sarili.

Nakarating sila sa kotse ni Valerie ng 3:14 ng hapon.

Nasa likurang upuan na si Rebecca habang bukas ang laptop.

“Ayos ba?” tanong ni Maya.

Nanginginig ang mga daliri ni Rebecca sa ibabaw ng keyboard. “Pasok na ako.”

Sumakay si Callum sa passenger seat at umikot. “Anong meron?”

Nag-angat ng tingin si Rebecca sa kanya.

Namula na ang mukha niya.

“Lahat.”

Hindi iisang file lang ang Blue Glass.

Libo-libo iyon.

Binago ang mga form ng pahintulot pagkatapos ng mga lagda. Na-recode ang mga talaan ng pasyente gamit ang mga maling pangalan. Mga panloob na email sa pagitan nina Voss, Abigail Reed, at mga ehekutibo mula sa Reed Dynamics. Mga ledger ng pagbabayad. Mga kuha ng pagsubok. Mga ulat ng side effect. Mga buod ng pagkamatay.

Nakita ni Maya ang pangalan ni Lucas noong 4:02 ng hapon.

Paksa 19-B.

Hindi si Lucas Ellis. Hindi kapatid. Hindi sundalo. Hindi tao.

Si Subject 19-B ay nakaranas ng “acute behavioral fracture kasunod ng pagtaas ng dosis.” Si Subject 19-B ay nag-ulat ng paranoia, auditory distortion, at “compulsion to hurt self-harm.” Si Subject 19-B ay minarkahan ng “acceptable loss exposure pending narrative management.”

Binasa ni Maya ang pariralang iyon nang tatlong beses.

Katanggap-tanggap na pagkalugi.

Ang kaniyang kapatid ay natutong matuto ng wikang pang-akounting lamang.

Hinawakan ni Valerie ang balikat niya. “Maya.”

“Ayos lang ako.”

“Hindi, hindi ikaw.”

Isinara ni Maya ang file.

“Mamaya na ako.”

Magaspang ang boses ni Callum. “Kapatid mo ba si Lucas?”

“Oo.”

“At niligtas mo pa rin ako.”

“Hindi mo siya pinatay.”

“Ginawa iyon ng pamilya ko.”

“Kung gayon, tulungan mo akong pigilan sila.”

Tiningnan niya ang screen ng laptop, ang pangit na katotohanang pinrotektahan ng kanyang pangalan.

“Akala ko kinasusuklaman ako ni Olivia sa huli,” mahina niyang sabi. “Patuloy niya akong hinihiling na magsaliksik nang mas malalim, at paulit-ulit ko ring sinasabi sa kanya na inaasikaso na ng board ang mga compliance. Abala ako sa paghahabol ng mga kontrata, pagbibigay ng mga talumpati, at paniniwalang ang pagkakawanggawa ay kumikita ng pera nang walang katatawanan.” Tumawa siya nang walang katatawanan. “Namatay siya sa pagsubok na sabihin sa akin na ang imperyo ko ay itinayo sa mga katawan.”

Tumingin si Maya sa kanya. “Kung gayon ngayong gabi, sabihin mo sa lahat.”

Nagsimula ang gala ng alas-siyete sa ilalim ng mala-kristal na mga ilaw ng gitnang atrium ng Mercy Ridge.

Pagsapit ng alas-sais y medya, ang mga donor na nakasuot ng mga tuxedo at gown ay naglalakad na mula sa mga itim na kotse papunta sa pulang karpet na nakalatag sa pangunahing pasukan ng ospital. Kumuha ng mga litrato ang mga photographer. Kumuha rin ng mga ligtas na quote tungkol sa inobasyon, pagpapagaling, at komunidad ang mga reporter. Tumugtog din ang mga string musician malapit sa isang champagne tower.

Sa ibabaw nito lahat ay nakasabit ang isang tatlumpung talampakang banner:

ANG REED FOUNDATION: DALAWAMPU’T LIMANG TAON NG AWA.

Nakatanaw si Maya mula sa kabilang kalye na suot ang itim na uniporme sa catering na dalawang sukat na masyadong malaki. Nakatayo sa tabi niya si Valerie na nakasuot ng server jacket, nakasimangot.

“Ayoko ng mga party ng mayayaman,” bulong ni Valerie.

“Marami ka nang napuntahan?”

“Nagtrabaho ako sa isang orthopedic fundraiser kung saan nagtanong ang isang lalaki kung pinapayagan ang mga nars na tumanggap ng mga tip.”

Nakaupo si Rebecca sa van sa likuran nila, nakakonekta sa guest Wi-Fi ng ospital sa pamamagitan ng sunod-sunod na mga butas sa seguridad na tila naitala ni Olivia dahil nagtitiwala siyang pabaya ang mga ospital. Si Callum, na nag-ayos at nakasuot ng maitim na suit na hiniram mula sa isa sa mga dating asawa ni Valerie, ay halos kamukha na niya muli—maliban sa mga pasa at galit sa mga mata nito.

“Nang makapasok na kami sa loob,” sabi ni Maya, “ipinapadala ni Rebecca ang mga file sa bawat reporter na naroroon. Inilalabas ni Valerie ang lokal na balita nang livestream sa screen ng atrium. Nagsalita si Callum bago pa ito tuluyang maisara ni Abigail.”

“At si Voss?” tanong ni Valerie.

Tumingin si Maya sa may pasukan.

Nakatayo si Dr. Voss malapit sa mga pinto suot ang isang tuxedo, binabati ang mga donor.

“Si Voss ang unang susunod sa akin.”

Lumingon si Callum. “Bakit?”

“Dahil iniisip niya na ako ang pinakamahinang kawing.”

“Hindi ka.”

“Hindi,” sabi ni Maya. “Pero hindi niya alam iyon.”

Pumasok sila sa mga pintuan ng serbisyo kasama ang tatlong totoong caterer at isang hiniram na kariton ng mga plauta ng champagne. Napakadali lang nito. Mas pinoprotektahan ng mga mayayaman ang kanilang pera kaysa sa kanilang moralidad.

Sa loob, mukhang nagbago ang itsura ng ospital. Walang umiiyak na pamilya. Walang dugo sa sahig. Walang alarma. Puro makintab na marmol, mga bulaklak, at mga donor na nagtatawanan dalawampung yarda ang layo mula sa mga elevator na nagdadala sa mga pasyente patungo sa mga pasyenteng may sakit.

Naninikip ang dibdib ni Maya.

Namatay si Lucas na konektado sa lugar na ito.

Namatay si Olivia sa pakikipaglaban dito.

Muntik nang mabura si Callum dahil doon.

At si Abigail Reed ay nakatayo sa ilalim ng bandila habang nakangiti na parang awa ang kaniyang imbensyon.

Alas-7:18 ng umaga, umakyat sa entablado si Abigail.

Napuno ng palakpakan ang atrium.

Nagliliwanag ang kanyang itsura. Puting terno. Mga perlas. Nakasuklay ang pilak niyang buhok. Perpektong nakaayos sa kanyang mukha ang lungkot at kapangyarihan.

“Dalawampu’t limang taon na ang nakalilipas,” panimula niya, “nangako ang aking pamilya sa lungsod na ito.”

Gumalaw si Maya sa gilid ng pader.

Nakita agad siya ni Voss.

Nagbago ang ekspresyon niya mula sa pagiging maamo ay naging nakamamatay.

Nagsimula siyang lumapit sa kanya.

Hindi tumakbo si Maya. Pumasok siya nang palihim sa isang pinto ng serbisyo papunta sa isang pasilyo sa gilid, eksakto gaya ng plano.

Sumunod si Voss.

Sumara ang pinto sa likuran niya, naputol ang pagsasalita ni Abigail.

“Ang tanga mo namang babae ka,” sabi niya.

Lumingon si Maya.

Walang tao sa pasilyo maliban sa mga kariton ng suplay at mahinang ugong ng mga vending machine.

“Pinatay mo ang kapatid ko,” sabi niya.

Tumigil si Voss.

Sa unang pagkakataon, wala siyang nakahandang sagot.

Tapos ngumiti siya.

“Hindi matatag si Lucas Ellis bago siya pumasok sa silid-aralan.”

“Dinagdagan mo ang dosis niya matapos ipag-utos ni Olivia na ihinto.”

“Si Olivia ay emosyonal.”

“Siya ay etikal.”

“Napaka-inosente niya,” singhal ni Voss. “May ideya ka ba kung magkano ang halaga ng pananaliksik na iyon? Alam mo ba kung ilang sundalo, bihag, biktima ng trauma—”

“Huwag mong ipagmalaki na parang nakakagamot.”

Tumigas ang kaniyang mga mata. “Sa tingin mo ba ay matuwid ka kung isang patay na kapatid lang ang ibibigay sa iyo?”

“Hindi,” sabi ni Maya. “Sa tingin ko ay napupukaw nito ang aking gising.”

Humakbang palapit si Voss. “Anuman ang sa tingin mo ay natagpuan mo, ililibing ito ni Abigail. Idedeklarang walang kakayahan si Callum. Maglalaho si Rebecca Lane dahil sa kasong perjury, at makukulong ka dahil sa pagkidnap sa isang pasyente.”

Nilingon siya ni Maya.

Nakatayo si Valerie sa dulong bahagi ng pasilyo habang hawak ang kanyang telepono.

Huli na ang pagdating ni Voss.

Ang kanyang pag-amin ay pinapanood nang live sa loob ng apatnapu’t anim na segundo.

Sa atrium, natigilan si Abigail sa pagsasalita habang nagbabago ang bawat screen sa silid.

Nawala ang banner sa nakadisplay.

Sa lugar nito ay lumitaw ang mga panloob na email.

Tapos mga pangalan ng pasyente.

Tapos kuha ng paglilitis.

Pagkatapos ay ang boses ni Voss, na pinalakas sa pamamagitan ng mga speaker ng atrium:

“Sa tingin mo ba ay gagawin kang matuwid ng isang patay na kapatid?”

Napasinghap sila mula sa karamihan.

Sumugod ang mga reporter.

Tumingin si Abigail sa mga screen, pagkatapos ay sa karamihan, pagkatapos ay patungo sa pasilyo.

Sa unang pagkakataon buong gabi, nagmukha siyang matanda.

Umakyat si Callum sa entablado mula sa kabilang panig.

Lumapit sa kanya ang security team, pero nakatutok na ang mga kamera, at ayaw na ayaw ng mga mayayaman na kinunan ng mga masasamang bagay.

Kinuha ni Callum ang mikropono.

“Ang pangalan ko ay Callum Reed,” sabi niya.

Natahimik ang atrium.

“Sinubukan akong ideklara ng nanay ko na baliw ngayon dahil nalaman kong tama ang ate ko.”

Bumulong si Abigail, “Callum, huwag.”

Tumingin siya sa kanya.

May lungkot sa kanyang mukha. Pag-ibig din, sugatan ngunit hindi patay. Pinalala pa nito ang sitwasyon.

“Ginamit mo ang trabaho ni Olivia,” aniya. “Ginamit mo ang mga pasyenteng pumupunta rito para humingi ng tulong. Mga beterano. Mga lalaking walang tirahan. Mga kawawang babae. Mga taong nagtiwala sa aming pangalan dahil sinabi naming may awa silang nakatira rito.”

Nabasag ang maskara ni Abigail.

“Pinoprotektahan ko ang pamilyang ito.”

“Hindi,” sabi ni Callum. “Pinanindigan mo ang kasinungalingan.”

Sinubukan ni Diana Cross na umakyat sa entablado. Hinarangan siya ni Valerie gamit ang isang tray ng champagne at isang ngiting napakatalim na kayang pumutol ng salamin.

Nagpatuloy si Callum.

“Ang kapatid ko, si Dr. Olivia Reed, ang kumuha ng ebidensyang nakikita mo. Iningatan ito ni Rebecca Lane. Natagpuan ito ni Nurse Maya Ellis. Inilibing ito ng pamilya ko.”

Huminga siya nang malalim.

“At nakinabang ako sa libing na iyon.”

Si Maya, na nakatayo sa pasilyo sa tabi ni Voss, ay naramdaman ang pagbagsak ng mga salita.

Hindi nagdahilan si Callum sa kanyang sarili. Hindi nagpakita ng kawalang-kasalanan. Hindi nagkunwaring malinis ang kanyang mga kamay dahil sa pera.

“Pumirma ako ng mga badyet na hindi ko masyadong binasa,” aniya. “Nagtiwala ako sa mga tao dahil madali lang naman iyon. Hinayaan kong tumayo mag-isa ang kapatid ko hanggang sa mamatay siya. Para diyan, sasagot ako nang hayagan, legal, at pinansyal.”

Related Posts

“Nay, Sunduin Mo Ako… Ang Pamilya ng Asawa Ko, Huwag Mo Akong Isama”: Isang Koronel ng Hukbong Katihan ng Estados Unidos ang Nagmadaling Iligtas ang Kanyang Anak na Babae, Ngunit Nang Sinubukan Siyang Pahiyain ng Isa sa Pinakamakapangyarihang Pamilya ng Amerika, Nalaman Nila Nang Huli Na Ang Lahat Na Napili Nila Ang Maling Ina Bilang Kaaway

I was still wearing my uniform when I left Fort Liberty that evening. My black dress jacket was perfectly pressed. The ribbons and medals on my chest…

Nabuntis ang kapatid ko sa anak ng asawa ko. Pagkatapos ay ipinakita niya ito sa pamamagitan ng mikropono sa harap ng tatlong daang bisita, sa kalagitnaan ng pagdiriwang ng aking ikasampung anibersaryo ng kasal.

Inagaw niya ang mikropono mula sa DJ. “Buntis ako sa anak ni Eric,” sabi ni Natalie. Tapos ngumiti siya. Sa akin. Nadulas ang baso ng alak ni…

Buong kwento: Pagkatapos kong maipanganak ang aming mga triplets, pumasok ang aking asawa sa aking silid sa ospital kasama ang kanyang kabit — na buong pagmamalaking may dalang Birkin bag.

Nang gabing iyon ay umiyak ako hanggang sa wala nang natitirang luha, yakap ang aking tatlong anak na lalaki habang ang alingawngaw ng tawa ni Adrian ay…

Sinampal ng nanay ko ang anak ko dahil sa isang laruan at nagkunwari ang buong pamilya na hindi nila nakita ang dugo. Hindi ako umimik; dinala ko siya sa ospital…

Hindi ito kailangan. Nakatayo ang nanay ko habang nakapatong ang kamay sa sandalan ng armchair, kasingputla ng dingding kung saan nakasabit pa rin ang litrato ko sa…

Noong araw na nakatanggap ako ng milyun-milyong dolyar na kabayaran para sa aksidenteng muntik na akong maparalisa, wala akong sinabi kahit isa. Binilhan ko lang ang anak ko ng isang napakamahal na laptop para sa kanyang pag-aaral… pero habang inililipat ko ang kanyang mga file mula sa kanyang lumang computer, may lumabas na litrato kung saan niyakap niya ang kabit ng aking asawa na may caption na: “Ang tunay kong ina ay nararapat na makasama sa aming bagong bahay.” Pagkatapos, may tumawag gamit ang pangalang “Nanay Irene,” at narinig ko ang aking asawa na nagsabi: “Ngayong gabi, sa wakas ay naalis na natin ang istorbo.”

Ang unang linya ng testamento ay mababasa: “Iniiwan ko ang ari-arian na matatagpuan sa Coyoacán kay Teresa Aguilar, dahil siya lang ang taong nagmalasakit sa akin nang…

Naglilingkod ako sa isang war zone bilang combat medic nang padalhan ako ng kapitbahay ko ng video. Kinakaladkad ng boyfriend ng asawa ko ang anak ko papasok sa bahay.

“Ano ang mangyayari?” Tiningnan ni David ang nagyelong video sa screen: Si Matthew na puno ng luha ang mukha, ang kamay ni Brian sa kanyang buhok, si…

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *