Ang asawa ko ay nagpa-vasectomy, at makalipas ang dalawang buwan, nalaman kong buntis ako.
Tinawag niya akong babaeng taksil, iniwan niya ako para sa iba… at wala pa rin siyang ideya na ang pinakamalaking shock ay darating sa ultrasound.
Lumabas si Miguel sa ospital na medyo hindi komportable, pero buo pa rin ang ego niya.
— Ngayon malinaw na — sabi niya sa loob ng kotse — tapos na ang takot.
Pinaniwalaan ko siya.
Napakagaling ko namang maniwala noon.
Dalawang buwan ang lumipas, nagsusuka ako sa banyo alas sais ng umaga, nanginginig ang mga kamay, at may pregnancy test na nagpapakita ng dalawang pink na guhit.
Dalawa.
Malinaw.
Hindi ako sumigaw.
Hindi ako umiyak.
Umupo lang ako sa malamig na sahig, tinitigan ang test na parang malupit na biro ng Diyos.
Nagpa-vasectomy si Miguel.
Pero sinabi ng doktor ang isang bagay na pinili niyang balewalain, dahil maraming lalaki ang naririnig lang ang gusto nilang paniwalaan:
— Hindi ito agad epektibo. Kailangan maghintay, magpa-test, mag-confirm.
Hindi siya naghintay.
Walang tests.
Walang pag-iingat.
Walang common sense.
Noong araw na iyon, pumunta ako mag-isa sa klinika.
Ngumiti ang doktor matapos ang pagsusuri.
— Congratulations, Ana. Buntis ka.
Nakaramdam ako ng takot.
At pagkatapos, saya.
Maliit lang, nanginginig, pero akin.
Akala ko magugulat si Miguel.
Akala ko magtatanong siya.
Akala ko, kahit papaano, maniniwala siya sa akin dahil sa pagmamahal.
Nasa sala siya, nanonood ng laro, may hawak na beer at nakapatong ang paa sa mesa.
— Miguel… buntis ako.
Hindi siya dahan-dahang tumayo.
Tumalon siya.
Parang sinampal ko siya.
— Ano’ng sinabi mo?
— Buntis ako.
Nahulog ang beer sa carpet.
Nagbago ang mukha niya.
Hindi ito gulat.
Pandidiri.
— Kanino?
May nabasag sa loob ko na walang tunog.
— Ano? Kanino?
— Huwag kang magpaka-angel, Ana. Nagpa-opera ako.
— Sabi ng doktor puwede pa rin mangyari, kailangan lang—
— Tumahimik ka!
Hinampas niya ang mesa at nahulog ang remote sa sahig.
— Kanino ka natulog?!
— Miguel, anak mo ‘to.
— Huwag kang magsinungaling sa loob ng bahay ko!
“Bahay ko.”
Ang bahay na nilinis ko.
Pinagluto ko siya.
Inalagaan ko siya pagkatapos ng operasyon, nagpapalit ng benda, nagbibigay ng gamot, tinitiis ang reklamo niya na parang siya lang ang naghirap sa mundo.
Ngayon tinitingnan niya ako na parang basura.
— Sumumpa ka na hindi ka nagloko — sabi niya.
— Sumusumpa ako.
Tumawa siya.
Isang tuyong tawa.
— Magsisinungaling din ang mga sinungaling.
Noong gabing iyon, sa sofa siya natulog.
Ako hindi.
Nakahiga ako, hawak ang tiyan ko, humihingi ng tawad sa sanggol na wala pang kasalanan.
Kinabukasan, wala na si Miguel.
Walang laman ang drawer.
Wala ang toothbrush.
Wala rin ang pabango.
Sa unan, may sulat:
“Hindi ko palalakihin ang anak ng iba. Maging masaya ka sa kalaguyo mo.”
Umupo ako sa kama, hawak ang papel.
Hindi agad ako umiyak.
Minsan, kailangan ng katawan ng oras para maunawaan ang sakit.
Umiyak ako nang makita kong kinuha rin niya ang wedding photo namin.
Hindi dahil sa pagmamahal.
Kundi dahil sa pagwasak.
Para wala akong matirang alaala.
Pagkalipas ng tatlong araw, sinabi ng kapitbahay ko:
— Ana… kasama na raw ni Miguel si Natália.
Natália.
Katrabaho niya.
Yung laging “may pinapadalang message.”
Yung tawa nang tawa kapag kinakausap siya.
Yung nagsabi sa akin dati:
— Swerte mo sa asawa mo, ang alaga niya sa’yo.
Oo.
Sa kanya pala.
Isang linggo ang lumipas, nakita ko sila sa supermarket.
Siya ang nagtutulak ng cart.
Si Natália nakahawak sa braso niya, pulang kuko at ngiting panalo.
Tiningnan niya ang tiyan ko.
Pagkatapos ang mga mata ko.
At lalo siyang ngumiti.
Yumuko si Miguel.
Duwag.
Gusto kong ihagis sa ulo niya ang hawak kong bigas.
Pero hindi ko ginawa.
Umalis ako.
Umiyak ako sa kotse hanggang mag-fog ang salamin.
Pagkatapos pinunasan ko ang mukha ko at sinabi:
— Kung gusto niyang isipin na isa akong walang kuwenta, problema niya. Pero ang anak ko, hindi ipapanganak na nagmamakaawa sa kahit sino.
Dumating ang mahihirap na linggo.
Lumipat ang nanay ko sa bahay ko nang hindi nagtatanong.
May dalang sopas, malinis na kumot, at tingin na pang-ina kapag wasak ang anak.
— Hindi ka mag-isa — sabi niya.
At sa unang pagkakataon, nakahinga ako.
Hindi tumawag si Miguel.
Hindi nagtanong kung kumakain ako.
Hindi nagtanong kung okay ang pagbubuntis.
Isang message lang:
“Pagkapanganak, huwag mo akong hanapin. Panagutan mo ang pinili mo.”
“Pinili ko.”
Parang ako ang pumili ng pag-iwan niya.
Parang ako ang pumirma sa duwag niya.
Noong ultrasound, nanginginig ako.
Kasama ko ang nanay ko.
Hiniga ako, nilagyan ng gel ang tiyan ko.
Nakita ko ang malabong imahe sa screen.
Hinahanap ko ang isang tibok.
Isa lang.
May sinabi ang doktor:
— Ana… tingnan mong mabuti, kasi hindi lang isang baby ang nandito.
Bahagi 2…