Ang pobreng manugang ay pinalayas at minaliit ng buong pamilya ng kanyang asawa sa gitna ng selebrasyon ng kaarawan ng lolo, pinilit siyang lumuhod para linisin ang sapatos ng kanyang pinsan dahil sa pagbibigay ng “murang” regalo na galing lang daw sa palengke. Ang asawa ko, ang tanging tao na pinagkatiwalaan ko, ay malamig na itinapon ang divorce papers sa mukha ko at sinabing pagod na siya sa isang talunan na walang kinabukasan. Hindi nila alam na ang regalong iyon ay isang napakahalagang antigong hiyas, at ako ang misteryosong CEO ng pinakamalaking kumpanya sa Southeast Asia na nakatakdang magsalba sa nalulugi nilang negosyo.

Ang pobreng manugang ay pinalayas at minaliit ng buong pamilya ng kanyang asawa sa gitna ng selebrasyon ng kaarawan ng lolo, pinilit siyang lumuhod para linisin ang sapatos ng kanyang pinsan dahil sa pagbibigay ng “murang” regalo na galing lang daw sa palengke. Ang asawa ko, ang tanging tao na pinagkatiwalaan ko, ay malamig na itinapon ang divorce papers sa mukha ko at sinabing pagod na siya sa isang talunan na walang kinabukasan. Hindi nila alam na ang regalong iyon ay isang napakahalagang antigong hiyas, at ako ang misteryosong CEO ng pinakamalaking kumpanya sa Southeast Asia na nakatakdang magsalba sa nalulugi nilang negosyo.
“Pumunta ka dito para lang mapahiya kami, Mateo?” sigaw ni Don Roberto, ang lolo ng asawa ko. “Isang mumurahing plorera? ‘Yan lang ba ang kaya mong ibigay pagkatapos mong tumira nang libre sa bahay namin ng tatlong taon?”
Tumawa nang malakas ang pinsan kong si Javier habang tinatadyakan ang dala kong regalo. “Dapat dito ka sa sahig, Mateo. Bagay sa ‘yo ang dumi. Linisin mo ‘tong sapatos ko, baka sakaling bigyan kita ng barya pang-commute pauwi.”
Tiningnan ko si Sofia, ang asawa ko. Akala ko ipagtatanggol niya ako. Pero kinuha niya ang isang folder at inihagis ito sa akin. “Sign it, Mateo. Tapos na tayo. Ayoko nang maging asawa ng isang lalaking pinagtatawanan ng lahat.”
Dahan-dahan akong tumayo. Pinagpagan ko ang aking pantalon at tiningnan ang basag na plorera sa sahig. Sa loob ng mga piraso nito, kumikinang ang isang gintong selyo na may tatak ng pamilyang Villafuerte—ang pinakamakapangyarihang pamilya sa bansa.
“Sige, Sofia. Kung ‘yan ang gusto mo,” mahinahon kong sabi habang pinipirmahan ang papel. “Pero tandaan niyo ang araw na ito. Dahil ang kumpanyang hiningan niyo ng tulong para hindi kayo maghirap… ako ang may-ari noon.”
Eksaktong pagkasabi ko niyon, tumunog ang lahat ng cellphone ng mga tao sa loob ng kwarto. Isang balita ang kumalat: “The mysterious Chairman of V-Global has officially rejected the partnership with the Santos Group.”
Namutla si Don Roberto. “Ano? Bakit?! Mawawala ang lahat sa atin kapag hindi natuloy ang deal na ‘to!”
Biglang bumukas ang pinto at pumasok ang aking personal assistant, dala ang isang eleganteng coat. “Sir Mateo, handa na po ang sasakyan. Naghihintay na ang board members para sa desisyon ninyo kung tuluyan na nating babagsakin ang pamilyang ito.”
Lahat sila ay napatulala. Si Sofia ay napaupo sa sofa, hindi makapaniwala na ang lalaking minaliit niya ay ang taong may hawak ng kanilang kapalaran.
Paalis na sana ako nang biglang lumapit si Javier, lumuluhod at nagmamakaawa. Pero bago ko siya masagot, may isang tawag akong natanggap na mas lalong ikinagulat ng lahat…

Narito ang pagpapatuloy ng iyong kuwento:


Nanginginig ang kamay ni Javier habang nakahawak sa laylayan ng aking coat, ngunit hindi ko siya tinapunan ng tingin. Sinagot ko ang aking telepono at ini-speaker ito para marinig ng lahat ng taong mapang-api sa silid na iyon.

“Chairman Mateo,” wika ng boses sa kabilang linya—ito ay ang Chief of Police at ang head ng Bureau of Internal Revenue. “Tapos na po ang imbestigasyon. Nakumpirma namin na ang Santos Group ay sangkot sa malawakang tax evasion at smuggling sa loob ng sampung taon. Hinihintay na lang namin ang inyong huling hudyat para isagawa ang pag-aresto sa mga opisyal ng kumpanya.”

Nanigas sa kinatatayuan si Don Roberto. Ang baso ng mamahaling wine na hawak niya ay nabitawan at nabasag, tulad ng plorerang minaliit nila kanina. “M-Mateo… apo, mag-usap tayo. Pamilya tayo, ‘di ba? Nagbibiro lang naman si Javier kanina!”

Humarap ako sa kanya, ang aking mga mata ay kasing-lamig ng bakal. “Pamilya? Don Roberto, nakalimutan niyo na yata. Pinaluhod niyo ako sa harap ng lahat para linisin ang sapatos ng apo ninyo. Tinawag niyo akong ‘pobreng manugang’ na walang silbi. Ngayong guguho na ang imperyo niyo, biglang naging ‘pamilya’ ang tingin niyo sa akin?”

Advertisements

Ang Pagbagsak ng mga Santos

Binalingan ko si Sofia, na ngayon ay hawak-hawak ang divorce papers na kapipirma ko lang. Umiiyak siya at pilit na lumalapit, ngunit hinarangan siya ng aking mga bodyguard.

“Mateo, please! Hindi ko alam! Akala ko ayaw mong umunlad kaya kita hiniwalayan!” pagsusumamo ni Sofia. “Mahal kita, Mateo! Punitin natin ang papel na ito, magsimula tayong muli!”

Ngumiti ako nang may pait. “Pinunit mo na ang pagkakataon nating muli, Sofia, noong sandaling mas pinili mong mahiya sa akin kaysa manindigan sa tabi ko. Ang divorce papers na ‘yan? Iyan ang magliligtas sa akin sa oras na posasan na ang buong pamilya mo. Salamat sa pagpapalaya sa akin.”

Isinuot ko ang aking eleganteng coat na iniabot ng aking assistant. “Secretary, ituloy ang pagsasampa ng kaso. I-freeze ang lahat ng personal assets nina Javier at Don Roberto. At ang mansyong ito? Ipasara niyo na. Gagamitin ko itong orphanage para sa mga batang mas marunong rumespeto kaysa sa mga taong narito.”


Ang Huling Higanti

Habang naglalakad ako palabas ng mansyon, naririnig ko ang malakas na iyak ni Sofia at ang sigawan nina Javier at Don Roberto na nagsisihan na sa kanilang kinahantungan. Ang mga bisitang kanina ay tumatawa sa akin ay ngayon ay nakayuko, takot na mapansin ng “Mysterious Chairman” ng V-Global.

Huminto ako sa tapat ng pintuan at nilingon ang basag na plorera sa sahig. “Sayang ang plorerang iyan, Don Roberto. Iyan ay isang Ming Dynasty artifact na nagkakahalaga ng dalawang daang milyong piso. Sapat sana iyan para bayaran ang lahat ng utang niyo. Pero dahil tinadyakan niyo, itinapon niyo rin ang huling pag-asa ninyo.”

Sumakay ako sa aking luxury sedan. Habang umaandar ang sasakyan palayo sa mansyon ng mga Santos, naramdaman ko ang gaan sa aking dibdib. Ang tatlong taon ng pagpapanggap at pagtitiis ay natapos na.

“Sir Mateo, saan po tayo susunod?” tanong ng aking assistant.

“Sa opisina,” sagot ko habang nakatingin sa labas ng bintana. “May bagong kumpanya tayong bibilhin bukas—ang mga labi ng Santos Group. Pero sa pagkakataong ito, ako na ang magpapatakbo nito nang may dangal at katapatan.”

Sa gabing iyon, natutunan ng pamilya Santos ang isang masakit na katotohanan: Ang taong pinakamababa sa iyong paningin ay maaaring siya palang may hawak ng langit na iyong kinatatayuan.

Related Posts

“Nay, Sunduin Mo Ako… Ang Pamilya ng Asawa Ko, Huwag Mo Akong Isama”: Isang Koronel ng Hukbong Katihan ng Estados Unidos ang Nagmadaling Iligtas ang Kanyang Anak na Babae, Ngunit Nang Sinubukan Siyang Pahiyain ng Isa sa Pinakamakapangyarihang Pamilya ng Amerika, Nalaman Nila Nang Huli Na Ang Lahat Na Napili Nila Ang Maling Ina Bilang Kaaway

I was still wearing my uniform when I left Fort Liberty that evening. My black dress jacket was perfectly pressed. The ribbons and medals on my chest…

Nabuntis ang kapatid ko sa anak ng asawa ko. Pagkatapos ay ipinakita niya ito sa pamamagitan ng mikropono sa harap ng tatlong daang bisita, sa kalagitnaan ng pagdiriwang ng aking ikasampung anibersaryo ng kasal.

Inagaw niya ang mikropono mula sa DJ. “Buntis ako sa anak ni Eric,” sabi ni Natalie. Tapos ngumiti siya. Sa akin. Nadulas ang baso ng alak ni…

Buong kwento: Pagkatapos kong maipanganak ang aming mga triplets, pumasok ang aking asawa sa aking silid sa ospital kasama ang kanyang kabit — na buong pagmamalaking may dalang Birkin bag.

Nang gabing iyon ay umiyak ako hanggang sa wala nang natitirang luha, yakap ang aking tatlong anak na lalaki habang ang alingawngaw ng tawa ni Adrian ay…

Sinampal ng nanay ko ang anak ko dahil sa isang laruan at nagkunwari ang buong pamilya na hindi nila nakita ang dugo. Hindi ako umimik; dinala ko siya sa ospital…

Hindi ito kailangan. Nakatayo ang nanay ko habang nakapatong ang kamay sa sandalan ng armchair, kasingputla ng dingding kung saan nakasabit pa rin ang litrato ko sa…

Noong araw na nakatanggap ako ng milyun-milyong dolyar na kabayaran para sa aksidenteng muntik na akong maparalisa, wala akong sinabi kahit isa. Binilhan ko lang ang anak ko ng isang napakamahal na laptop para sa kanyang pag-aaral… pero habang inililipat ko ang kanyang mga file mula sa kanyang lumang computer, may lumabas na litrato kung saan niyakap niya ang kabit ng aking asawa na may caption na: “Ang tunay kong ina ay nararapat na makasama sa aming bagong bahay.” Pagkatapos, may tumawag gamit ang pangalang “Nanay Irene,” at narinig ko ang aking asawa na nagsabi: “Ngayong gabi, sa wakas ay naalis na natin ang istorbo.”

Ang unang linya ng testamento ay mababasa: “Iniiwan ko ang ari-arian na matatagpuan sa Coyoacán kay Teresa Aguilar, dahil siya lang ang taong nagmalasakit sa akin nang…

Naglilingkod ako sa isang war zone bilang combat medic nang padalhan ako ng kapitbahay ko ng video. Kinakaladkad ng boyfriend ng asawa ko ang anak ko papasok sa bahay.

“Ano ang mangyayari?” Tiningnan ni David ang nagyelong video sa screen: Si Matthew na puno ng luha ang mukha, ang kamay ni Brian sa kanyang buhok, si…

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *