Hindi siya tumigil… na parang sa isang lalaking nawalan ng kontrol sa sarili at walang ideya kung kailan ito nangyari.
“Wala kang karapatang halughugin ang mga gamit ko,” sa wakas ay sabi niya, ngunit hindi na matatag ang boses niya.
“At wala kang karapatang gamitin ang apelyido ko sa ibang babae,” sagot ko nang hindi tinataasan ang boses.
Katahimikan. Mabigat. ‘Yung tipong hindi na kailangang punuin ng mga dahilan.
Dahan-dahan akong tumayo. Hindi para harapin siya, kundi para lumikha ng distansya.
“Sumama ka ba sa kanya dahil may sakit siya… o dahil nasiyahan ka?” tanong ko.
“Hindi iyan ang iniisip mo.”
“Hindi kailanman mangyayari iyon,” putol ko, “hangga’t hindi ito mangyayari.”
Hinaplos ni Diego ang buhok niya. “Kailangan ni Camila ng suporta.”
Natawa ako nang malakas. “At kasama ba sa suportang iyon ang isang king-sized na kama, champagne, at pagpatay ng iyong telepono?”
Hindi siya sumagot. Muli. Palaging tahimik kapag wala nang kasinungalingang kayang magtagal.
Naglakad ako papunta sa laptop. Binuksan ko ito. Iniharap ko sa kanya ang screen.
“Nabasa ko na ang buong resulta.”
Doon nagbago ang kanyang paghinga.
“Hindi mo dapat ginawa…”
“Hindi ko dapat ginawa ang ano? Natuklasan ko? Pinrotektahan ko ang sarili ko?”
Ihinto.
“O sinira mo ang kwento mo?”
Humakbang siya palapit. Nag-alangan siya. “Mariana… Hindi ko alam ang gagawin ko.”
“Oo, ginawa mo.” Tiningnan ko siya nang diretso sa mata. “Pinili mong manahimik.”
Ihinto.
“Pinili mong bumalik.”
Isa pang paghinto.
“At pinili mong hawakan ako nang walang sinasabi.”
Nasaktan talaga siya ng isang iyon. Nakita ko.
“Wala namang nangyari pagbalik ko,” mabilis niyang sabi.
“At inaasahan mo bang maniniwala ako sa iyo?”
Katahimikan.
“Dahil ako ang kinailangang magtiwala sa iyo,” dagdag ko, “nang hindi ko alam ang anumang bagay.”
Naupo siya. Sa wakas. Para bang sa wakas ay bumagsak na sa kanya ang bigat.
“Ano ba talaga ang nakasaad doon?” tanong niya.
Ayan na. Ang takot. Totoo. Hilaw. Hindi takot para sa aming pagsasama—takot sa mga kahihinatnan.
Tiningnan ko siya. Pinaghintay ko siya. Tulad ng paghihintay ko. Tulad ng pagbukas ko ng file na iyon nang mag-isa.
“Hindi,” sabi ko sa wakas.
“Hindi, ano?”
“Hindi ko sasabihin sa iyo.”
Bigla siyang tumayo. “Mariana!”
“Dahil alam mo naman .”
Ihinto.
“At kahit noon pa, pinili mong huwag nang sabihin sa akin ang kahit ano.”
Natigilan siya. At sa unang pagkakataon… wala siyang mabilis na paraan para makalabas. Wala siyang kontrol. Walang persona. Takot lang ang nararamdaman.
“Paano kung seryoso?” bulong niya.
“Kung gayon, dapat ay naisip mo na iyan noon pa.”
Naglakad ako papunta sa pinto.
“Saan ka pupunta?”
“Para gawin ang hindi mo ginawa.”
“Ano?”
Binuksan ko ang pinto. “Para alagaan ang sarili ko.”
“Mariana…” hindi na mayabang ang boses niya. “Ayos ka lang ba?”
Tumigil ako. Huli na ang tanong na iyon. Huli na. Bahagya kong inikot ang aking ulo.
“Hindi na iyan ang problema mo.”
Lumabas ako. At sa pagkakataong ito… hindi ko dala ang sakit. Dala ko ang kalinawan. At iyon… mas mapanganib iyon kaysa sa anumang iskandalo.