Pareho kaming buntis ng kabit ng asawa ko. At sa araw na nalaman ko iyon… akala ko iyon na ang pinakamasakit na bagay na mararanasan ko. Hindi pa pala.

Pareho kaming buntis ng kabit ng asawa ko.
At sa araw na nalaman ko iyon… akala ko iyon na ang pinakamasakit na bagay na mararanasan ko. Hindi pa pala.

Hindi ko malilimutan ang umagang iyon.

Tahimik ang bahay. Nasa kusina ako, hawak ang pregnancy test na nanginginig sa kamay ko. Dalawang guhit.

Dalawang malinaw na guhit.

Advertisements

Buntis ako.

Dapat sana masaya ako. Ilang taon na kaming kasal ni Marco, ilang beses na rin kaming umasa… at nabigo. Kaya noong araw na iyon, halos hindi ako makapaniwala.

Agad ko siyang tinawagan.

“Marco… buntis ako,” bulong ko, halos maiyak.

Tahimik siya sa kabilang linya. Ilang segundo. Masyadong mahaba.

“Talaga? Ah… okay… uuwi ako mamaya,” sagot niya.

Walang saya. Walang sigla.

Doon pa lang, may kung anong mali na.

Gabing iyon, umuwi siya nang huli.

Hindi niya ako niyakap. Hindi niya hinawakan ang tiyan ko. Hindi niya ako tinignan na parang may himala na nangyari sa amin.

Kumain lang siya, tahimik. Tapos nagkulong sa kwarto.

At doon nagsimulang mabasag ang mundo ko.

Ilang araw ang lumipas, napansin kong mas madalas siyang wala. Mas tahimik. Mas malamig.

Hanggang sa isang gabi, nag-iwan siya ng phone sa sala habang naliligo.

Hindi ako sanay mangialam.

Pero may kung anong nagtulak sa akin.

Isang mensahe ang nakabukas.

“Miss na kita… ingat ka lagi. Para sa baby natin.”

Nanginginig ang mga kamay ko habang binuksan ko ang buong usapan.

At doon ko nakita ang pangalan.

Lia.

Hindi ko kilala.

Pero malinaw ang lahat.

Mga litrato. Mga mensahe. Mga plano.

At isang linya na parang kutsilyo:

“Buti na lang buntis ako… hindi na niya ako kayang iwan.”

Napaupo ako.

Hindi ako makahinga.

Buntis siya.

Buntis ang kabit ng asawa ko.

Hindi ko siya kinompronta agad.

Hindi ako sumigaw.

Hindi ako umiyak sa harap niya.

Sa halip, ngumiti ako kinabukasan.

“Marco,” sabi ko, “gusto kitang isama sa check-up ko bukas.”

Napatingin siya sa akin, parang nagulat.

“Ah… oo, sige.”

Hindi niya alam… na may plano na ako.

Kinabukasan, hindi ko siya dinala sa ospital ko.

Dinala ko siya sa isang private clinic.

At nandoon na siya.

Si Lia.

Nakaupo sa waiting area, hawak ang tiyan niya.

Nang makita niya si Marco, namutla siya.

“Marco…?” bulong niya.

Parang natigilan ang mundo.

Lumingon si Marco sa akin. Tapos sa kanya. Tapos pabalik sa akin.

“Anong—anong ginagawa mo rito?” tanong niya, nanginginig.

Ngumiti ako.

“Check-up din,” sabi ko. “Pareho kaming buntis eh.”

Tahimik.

Mabigat na katahimikan.

Tumingin si Lia sa akin, halatang natatakot.

“Hindi ko alam…” sabi niya.

“Talaga?” putol ko. “Hindi mo alam na may asawa siya?”

Wala siyang nasabi.

Huminga ako nang malalim.

At sa unang pagkakataon, hindi ako umiiyak.

Hindi ako mahina.

“Congratulations,” sabi ko sa kanya. “Mukhang pareho tayong may dala.”

Tumingin ako kay Marco.

“At ikaw… doble ang responsibilidad mo ngayon.”

Nawala ang lahat ng kulay sa mukha niya.

“Please… makinig ka muna—”

“Hindi,” sabi ko, kalmado. “Matagal na akong nakinig. Ngayon ako naman.”

Iniabot ko sa kanya ang isang envelope.

Mga papeles.

“Divorce papers,” sabi ko.

Napaatras siya.

“Hindi… huwag naman ganito—”

“Ganito talaga,” sagot ko. “Hindi ako lalaban para sa lalaking hindi marunong pumili.”

Lumipas ang mga buwan.

Hindi naging madali.

May mga gabing umiiyak ako.

May mga araw na parang hindi ko kaya.

Pero unti-unti… natuto akong tumayo.

Mag-isa.

Isang araw, nagkita kami ulit ni Lia.

Sa parehong clinic.

Mas malaki na ang tiyan namin pareho.

Tahimik kaming nagkatitigan.

“Kamusta ka?” tanong niya.

“Okay lang,” sagot ko.

Tahimik siya sandali.

“Tama ka,” sabi niya. “Hindi siya marunong pumili.”

Ngumiti ako—hindi sa kanya, kundi sa sarili ko.

“Hindi na natin problema iyon,” sabi ko.

Nang araw na ipinanganak ko ang anak ko, wala si Marco.

At okay lang iyon.

Dahil habang hawak ko ang maliit niyang kamay, may isang bagay akong naintindihan:

Hindi ako natalo.

Hindi ako iniwan.

Pinili ko lang… na hindi manatili.

n

Related Posts

“Nay, Sunduin Mo Ako… Ang Pamilya ng Asawa Ko, Huwag Mo Akong Isama”: Isang Koronel ng Hukbong Katihan ng Estados Unidos ang Nagmadaling Iligtas ang Kanyang Anak na Babae, Ngunit Nang Sinubukan Siyang Pahiyain ng Isa sa Pinakamakapangyarihang Pamilya ng Amerika, Nalaman Nila Nang Huli Na Ang Lahat Na Napili Nila Ang Maling Ina Bilang Kaaway

I was still wearing my uniform when I left Fort Liberty that evening. My black dress jacket was perfectly pressed. The ribbons and medals on my chest…

Nabuntis ang kapatid ko sa anak ng asawa ko. Pagkatapos ay ipinakita niya ito sa pamamagitan ng mikropono sa harap ng tatlong daang bisita, sa kalagitnaan ng pagdiriwang ng aking ikasampung anibersaryo ng kasal.

Inagaw niya ang mikropono mula sa DJ. “Buntis ako sa anak ni Eric,” sabi ni Natalie. Tapos ngumiti siya. Sa akin. Nadulas ang baso ng alak ni…

Buong kwento: Pagkatapos kong maipanganak ang aming mga triplets, pumasok ang aking asawa sa aking silid sa ospital kasama ang kanyang kabit — na buong pagmamalaking may dalang Birkin bag.

Nang gabing iyon ay umiyak ako hanggang sa wala nang natitirang luha, yakap ang aking tatlong anak na lalaki habang ang alingawngaw ng tawa ni Adrian ay…

Sinampal ng nanay ko ang anak ko dahil sa isang laruan at nagkunwari ang buong pamilya na hindi nila nakita ang dugo. Hindi ako umimik; dinala ko siya sa ospital…

Hindi ito kailangan. Nakatayo ang nanay ko habang nakapatong ang kamay sa sandalan ng armchair, kasingputla ng dingding kung saan nakasabit pa rin ang litrato ko sa…

Noong araw na nakatanggap ako ng milyun-milyong dolyar na kabayaran para sa aksidenteng muntik na akong maparalisa, wala akong sinabi kahit isa. Binilhan ko lang ang anak ko ng isang napakamahal na laptop para sa kanyang pag-aaral… pero habang inililipat ko ang kanyang mga file mula sa kanyang lumang computer, may lumabas na litrato kung saan niyakap niya ang kabit ng aking asawa na may caption na: “Ang tunay kong ina ay nararapat na makasama sa aming bagong bahay.” Pagkatapos, may tumawag gamit ang pangalang “Nanay Irene,” at narinig ko ang aking asawa na nagsabi: “Ngayong gabi, sa wakas ay naalis na natin ang istorbo.”

Ang unang linya ng testamento ay mababasa: “Iniiwan ko ang ari-arian na matatagpuan sa Coyoacán kay Teresa Aguilar, dahil siya lang ang taong nagmalasakit sa akin nang…

Naglilingkod ako sa isang war zone bilang combat medic nang padalhan ako ng kapitbahay ko ng video. Kinakaladkad ng boyfriend ng asawa ko ang anak ko papasok sa bahay.

“Ano ang mangyayari?” Tiningnan ni David ang nagyelong video sa screen: Si Matthew na puno ng luha ang mukha, ang kamay ni Brian sa kanyang buhok, si…

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *