Sa loob ng limang taon, ibinigay ko ang lahat kay Gabriel. Pinabayaan ko ang sarili kong career para suportahan ang pangarap niyang maging CEO. Pero ngayong narating na niya ang tuktok, ipinalit niya ako kay Nikki, isang modelong mahilig sa pera.
“Abby, huwag ka nang magmakaawa. Wala ka namang silbi sa buhay ko kundi ang magluto at maglaba. Si Nikki, siya ang inspirasyon ko sa business,” sabi ni Gabriel habang pinapanood akong basang-basa sa ulan sa labas ng gate namin sa Forbes Park.

Tumawa si Nikki habang winawagayway ang susi ng kotse ko. “Poor Abby. Baka gusto mong mag-apply na katulong namin? Bibigyan kita ng malaking sahod!”
Hindi ako sumagot. Sumakay ako sa isang lumang taxi at dumeretso sa isang secret office sa Makati. Pagpasok ko, lahat ng board members ay tumayo at yumukod.
“Welcome back, Madame Chairperson. Ready na po ang mga documents para sa takeover bukas,” sabi ng aking secretary.
Kinabukasan, sa main office ng Santos Global, nagkakagulo ang lahat. May malaking announcement tungkol sa bagong may-ari ng kumpanya.
Pumasok si Gabriel at Nikki sa conference room, suot ang kanilang pinakamagarang damit, akala nila ay sila ang bibigyan ng parangal.
“Good morning, everyone. Sino ba ang bagong investor na ‘yan? Gusto ko siyang pasalamatan personally,” mayabang na sabi ni Gabriel.
Eksaktong bumukas ang pinto. Pumasok ako na naka-red power suit, suot ang sapatos na mas mahal pa sa buong sahod ni Gabriel ng isang taon. Ang buong kwarto ay natahimik.
“Abby?! Anong ginagawa mo rito? Guard, ilabas ang babaeng ito! Bawal ang mga pulubi rito!” sigaw ni Nikki.
Ngunit sa halip na ilabas ako, ang mga guard ay humarang sa harap ni Gabriel at Nikki.
“Mr. Gabriel Santos, effective immediately, fired ka na bilang CEO. At ikaw, Nikki, lahat ng modeling contracts mo sa kumpanyang ito ay terminated na,” malamig kong sabi habang nauupo sa main chair.
Namutla si Gabriel. “Abby… anong ibig sabihin nito? Paano mo nagawa ‘to?”
“Habang abala kayo sa paggastos ng pera ko para sa mga party niyo, abala naman ako sa pagbili ng shares niyo isa-isa,” sagot ko. “At ang mansyong tinirhan niyo kagabi? Naka-pangalan din ‘yun sa kumpanya. So, technically, homeless na kayo ngayon.”
Habang pilit na lumuluhod si Gabriel para humingi ng tawad at si Nikki ay nagwawala sa galit, biglang may pumasok na isang matandang lalaki na kilalang abogado ng pamilya ni Gabriel, at may dalang isang envelope na lalong nagpabagsak sa kanila…
“Mr. Gabriel Santos,” panimula ng matandang abogado na si Atty. Mendoza, ang kanyang boses ay malamig at walang bahid ng emosyon. “Narito ako para ihatid ang huling hiling ng iyong yumaong ama na si Don Segundo. Ayon sa kanyang Clawback Clause, ang lahat ng shares at ari-arian na ipinana sa iyo ay may isang mahigpit na kondisyon: dapat kang manatiling tapat at kasal kay Abby.”
Nanlaki ang mga mata ni Gabriel. “Anong… anong ibig sabihin nito, Atty. Mendoza?”
“Ibig sabihin,” pagpapatuloy ng abogado habang inilalabas ang mga dokumento mula sa envelope, “dahil napatunayan ng aming imbestigasyon ang iyong pakikipagrelasyon sa ibang babae at ang pagtataksil mo kay Abby, lahat ng natitirang assets mo—maging ang mga personal mong bank accounts na galing sa mana—ay awtomatikong ililipat sa pangalan ni Abby. Ngayon din.”
Napaupo si Gabriel sa sahig. Ang kayabangan niya kanina ay naglaho na parang bula. Si Nikki naman, nang marinig na wala nang pera si Gabriel, ay biglang bumitaw sa braso nito.
“Wait! Ibig sabihin, wala na siyang pera? As in zero?!” sigaw ni Nikki. Tumingin siya sa akin nang may pandidiri, ngunit sa pagkakataong ito, hindi na para sa akin kundi para sa lalaking dati niyang kinakapitan. “You loser! Akala ko ba bilyonaryo ka? Sayang lang ang oras ko sa’yo!”
Tumalikod si Nikki at naglakad palabas, pero hinarangan siya ng mga security guard.
“Sandali lang, Nikki,” pigil ko sa kanya habang dahan-dahang tumatayo mula sa aking upuan. “Ang suot mong kuwintas, ang bag mong gawa sa buwaya, at maging ang sapatos mo—lahat ‘yan ay binili gamit ang corporate funds ng Santos Global. At dahil terminated na ang contract mo, lahat ng ‘yan ay kailangang bawiin. Ngayon din.”
Nagkagulo sa conference room habang pilit na hinuhubad ni Nikki ang kanyang mga alahas sa harap ng mga board members. Ang “modelo” na akala mo ay reyna ay nagmukhang kawawang bata na nahuling nagnanakaw.
Humarap naman ako kay Gabriel. “Five years, Gabriel. Five years akong nagpaka-martir. Akala mo ba hindi ko alam ang mga panlalaki mo? Hinayaan lang kita dahil gusto kong makita kung hanggang saan ang kakapalan ng mukha mo. Ginamit mo ang talino ko para umakyat sa pwesto, tapos itatapon mo ako na parang basahan?”
“Abby, please… patawarin mo ako. Nasilaw lang ako, Abby. Mahal kita, alam mo ‘yan!” pagmamakaawa ni Gabriel habang sinusubukang abutin ang kamay ko.
Binawi ko ang kamay ko at binuksan ang bintana ng conference room, nakatingin sa naglalakihang gusali ng Makati. “Ang pag-ibig na walang respeto ay hindi pag-ibig, Gabriel. Ito ay negosyo. At sa negosyong ito, lugi ka.”
Inutusan ko ang aking secretary na tawagan ang pulis. “Atty. Mendoza, pakisampa na rin ang kasong Grave Misappropriation of Funds. I want him to feel how it feels to have nothing—hindi lang pera, kundi maging ang kalayaan niya.”
Habang kinakaladkad si Gabriel palabas ng mga pulis at habang umiiyak si Nikki sa kahihiyan, naupo ako muli sa aking upuan. Tahimik ang buong silid, naghihintay sa aking susunod na utos.
“Alright, everyone,” sabi ko habang inaayos ang aking red suit. “Tapos na ang drama. Let’s get back to work. We have a company to fix, at simula ngayon, wala nang puwang ang mga mandaraya sa Santos Global.”
Sa labas, tumila na ang ulan. Ang sikat ng araw ay tumama sa aking mukha, tila nagbibigay ng basbas sa aking bagong simula. Wala na ang Abby na tagapaglaba at tagapagluto. Ang bumangon ay ang tunay na nagmamay-ari ng korona.