Sa loob ng marangyang mansyon ng mga Roxas sa Forbes Park, abala ang lahat sa pagdiriwang ng ika-21 na kaarawan ni Chloe. Ako naman, si Elena, ay nakasuot ng uniporme ng katulong at tahimik na naglilingkod sa mga bisita.
“Hoy, Elena! Ang bagal mo namang gumalaw!” sigaw ni Chloe habang nakatingin sa kanyang mga kaibigang elite. Bigla niyang itinulak ang tray na hawak ko, dahilan upang matapon ang wine at cake sa puting gown niya.

“Patawad po, Ma’am Chloe. Hindi ko po sinasadya,” mahinahong sabi ko habang lumuluhod para punasan ang sahig.
“Sinadya mo ‘yan dahil naiingit ka sa akin!” sigaw ni Chloe. Kinuha niya ang natitirang cake at ipinahid sa mukha ko. “Tumingin kayo, guys! Bagay sa kanya ang chocolate, mukha siyang putik, ‘di ba?”
Nagtawanan ang lahat ng mga bisita. Ang aking asawa—o dapat kong sabihing “lihim na asawa” na si Javier Roxas—ay nakatayo lang doon at tumatawa rin kasama ang kanyang bagong kasintahan na si Sofia.
“Javier, palayasin mo na ‘yang dyanitor na ‘yan. Nakakasira ng mood!” sabi ni Sofia habang nakayakap sa braso ni Javier.
Tumingin sa akin si Javier nang may pandidiri. “Elena, umalis ka na. Heto ang limang daang piso. Mag-taxi ka pauwi sa probinsya niyo at huwag ka nang babalik dito kailanman.”
Inabot ko ang pera pero sa halip na itago, pinunit ko ito sa harap nila. “Salamat sa limos, Javier. Pero mukhang ikaw ang mas nangangailangan nito bukas.”
Lalabas na sana ako nang biglang huminto ang lahat ng musika. Isang convoy ng limang gintong Rolls-Royce ang huminto sa tapat ng garden. Bumaba ang isang lalaking kilala bilang si Don Fernando, ang head ng International Banking Union.
Nagmadaling lumapit si Javier at ang kanyang tatay. “Don Fernando! Anong maipaglilingkod namin sa inyo?”
Hindi sila pinansin ni Don Fernando. Lumakad siya nang diretso sa akin, kinuha ang kanyang panyo, at maingat na pinunasan ang cake sa mukha ko. Pagkatapos, sa harap ng lahat, yumukod siya nang malalim.
“Madame Chairwoman, patawad po sa aming pagkahuli. Ang transfer ng 500 billion pesos na pondo ng pamilya niyo ay tapos na po,” sabi ni Don Fernando sa boses na nanginginig sa takot.
Nanlaki ang mga mata ni Chloe. Napabitaw si Sofia sa braso ni Javier. “Anong Chairwoman? Katulong lang siya!” sigaw ni Javier.
Ngumiti si Don Fernando nang malamig. “Mr. Roxas, ang kumpanyang pag-aari niyo ay isa lamang sa libo-libong maliliit na negosyo sa ilalim ng ‘Imperial Group’ na pinamumunuan ni Miss Elena. At dahil sa pambabastos niyo sa kanya, ang inyong lease sa mansyong ito ay kanselado na simula ngayong gabi.”
Namutla si Javier at napaupo sa sahig. Ngunit bago pa ako tuluyang sumakay sa sasakyan, may isang babaeng tumakbo palapit sa akin na may dalang lumang kwintas na kaparehong-kapareho ng suot ko, at ang sinabi niya tungkol sa tunay na dahilan ng pagkamatay ng aking mga magulang ay ikinagulat ng lahat…
Tumigil ang bawat ingay sa paligid. Ang marangyang tugtugan na kanina ay punong-puno ng kagalakan ay napalitan ng isang nakabibinging katahimikan. Ang babaeng humahangos patungo sa akin ay si Nanay Ising, ang pinakamatandang labandera sa mansyon ng mga Roxas na bigla na lamang nawala noong nakaraang buwan.
Nanginginig ang kanyang mga kamay habang ipinapakita ang isang gintong kwintas na may pendant na hugis liyon—ang eksaktong kapareho ng suot ko sa ilalim ng aking uniporme.
“Elena, anak… patawarin mo ako,” hikbi ni Nanay Ising habang nakaluhod sa putikan sa harap ko. “Hindi aksidente ang pagkamatay ng mga magulang mo sa sunog sa pabrika labindalawang taon na ang nakalilipas. Hindi sila biktima ng tadhana. Sila ay biktima ng kasakiman!”
Nanlaki ang aking mga mata. Tumingin ako kay Don Fernando, na ngayon ay seryoso ang mukha at tila handang magpalabas ng utos sa kanyang mga bodyguard. Lumingon ako kay Javier at sa kanyang ama, si Don Roberto Roxas, na ngayon ay kasingputla na ng pader.
“Anong ibig mong sabihin, Nanay Ising?” tanong ko sa boses na pilit kong pinapatatag.
“Ang tatay ni Javier… si Don Roberto,” turo ni Nanay Ising sa matanda. “Siya ang nag-utos na ikandado ang mga pinto ng pabrika habang nasa loob ang iyong mga magulang. Ninakaw nila ang mga blueprint ng inyong teknolohiya sa Imperial Group noong nagsisimula pa lamang sila. Pinatay nila ang iyong pamilya para itayo ang imperyong kinatatayuan nila ngayon!”
Ang Pagbagsak ng mga Roxas
Isang malakas na pagsinghap ang nagmula sa mga bisitang elite. Ang mga kaibigan ni Chloe na kanina ay tumatawa sa akin ay dahan-dahang umaatras, tila ayaw madamay sa paparating na sakuna.
“Kasinungalingan!” sigaw ni Don Roberto, bagaman ang pawis sa kanyang noo ay nagpapakita ng kabaligtaran. “Isang baliw na labandera lang ‘yan! Javier, tumawag ka ng security! Paalisin ang mga taong ito!”
Ngunit bago pa makagalaw si Javier, itinaas ni Don Fernando ang kanyang kamay. “Huli na ang lahat, Roberto. Ang Imperial Group ay hindi lamang nagmamay-ari ng inyong lease. Kami rin ang nagmamay-ari ng inyong mga utang sa bawat bangko sa bansang ito. Elena… Madame Chairwoman, ang lahat ng ebidensya ng arson at murder ay nakuha na ng aming intelligence team kagabi.”
Tumingin ako kay Javier. Ang lalaking pinakasalan ko sa lihim dahil akala ko ay siya ang magliligtas sa akin mula sa kahirapan. Ang lalaking pinagsilbihan ko bilang katulong sa sarili niyang bahay para lamang mapanatili ang kanyang “reputasyon.”
“Javier,” tawag ko sa kanya. Lumapit ako nang dahan-dahan, ang aking unipormeng puno ng cake ay hindi nakabawas sa awtoridad na dumadaloy sa aking mga ugat. “Sabi mo kanina, mag-taxi ako pauwi sa probinsya at huwag nang babalik? Tama ka. Hindi na ako babalik bilang asawa mo. Babalik ako bilang tagasingil ng lahat ng utang na dugo ng pamilya mo.”
“Elena, please… pag-usapan natin ‘to,” pagmamakaawa ni Javier, akmang hahawak sa aking kamay pero hinarang siya ng mga bodyguard ni Don Fernando. “Mahal kita, alam mo ‘yan! Ginagawa ko lang ang lahat para sa kumpanya!”
“Mahal?” Ngumiti ako nang may pait. “Ang pag-ibig ay hindi nanonood habang pinapahiran ng cake ang mukha ng kanyang asawa. Ang pag-ibig ay hindi nagbibigay ng limang daang piso para itaboy ang taong nag-alay ng buhay sa kanya.”
Ang Hatol ng Imperial Group
Hinarap ko si Don Fernando. “Don Fernando, simulan na ang operasyon. I-freeze ang lahat ng accounts ng pamilya Roxas. Ipasara ang bawat pabrika at opisina na may pangalan nila. At ang mansyong ito… gawin itong orphanage para sa mga batang nawalan ng magulang dahil sa kawalang-hiyaan ng mga korporasyon.”
“Masusunod po, Madame Chairwoman,” sagot ni Don Fernando nang may malalim na paggalang.
Si Chloe, na kanina ay reyna ng gabi, ay napaupo sa damuhan at humagulgol. Si Sofia naman ay mabilis na tinanggal ang kanyang kamay sa braso ni Javier at sinubukang tumakas, ngunit hinarang siya ng mga pulis na kararating lang sa gate.
“Don Roberto Roxas at Javier Roxas,” sabi ng isang opisyal ng pulis habang inilalabas ang warrant of arrest. “Kayo ay inaresto sa kasong arson, multiple homicide, at malakihang estafa.”
Habang pinoposasan si Javier, tumingin siya sa akin nang may pagsisisi. Ngunit wala na akong maramdaman kundi ang bigat ng labindalawang taon na pangungulila sa aking mga magulang.
Isang Bagong Umaga
Sumakay ako sa gintong Rolls-Royce kasama si Nanay Ising. Inalalayan ko siyang maupo sa malambot na leather seat. Tumingin ako sa bintana habang dahan-dahang lumalayo ang sasakyan mula sa mansyon sa Forbes Park. Ang mga ilaw ng party ay isa-isang namatay, tila sumasabay sa paglubog ng swerte ng mga Roxas.
“Anak, saan tayo pupunta?” tanong ni Nanay Ising.
“Pupunta tayo sa libingan nina Nanay at Tatay,” sagot ko habang hinahawakan ang kwintas na liyon. “Sasabihin ko sa kanila na malinis na ang kanilang pangalan. At pagkatapos… itatayo natin ang isang bagong Imperial Group. Isang kumpanya na hindi nakatayo sa ibabaw ng luha at dugo ng iba.”
Pinunasan ko ang huling bakas ng chocolate sa aking pisngi. Hindi na ako si Elena na katulong. Hindi na ako si Elena na api.
Ako si Elena Imperial. Ang reynang nagmula sa putik, na ngayon ay handang pamunuan ang mundo nang may katarungan at puso. At sa bawat hakbang ng aking mga mamahaling sapatos, titiyakin kong wala nang “Elena” na kailangang lumuhod para lamang makuha ang respeto na nararapat sa kanya.