Ang Paghihiganti ng Tunay na Asawa
“L-Liza? Anong ginagawa mo rito?” nauutal na tanong ni Gabriel, ang asawa ko, habang mabilis na binitawan ang kamay ng babaeng si Chloe.
Tumingin ako sa kanila, mula ulo hanggang paa. Si Gabriel ay nakasuot ng suit na ako ang bumili, at si Chloe naman ay halos walang suot sa sobrang ikli ng damit niya. “Bakit, Gabriel? Bawal na ba akong mag-shopping sa sarili kong mall?” seryosong sagot ko.
Tumawa nang malakas si Chloe, ‘yung tawang nakakarindi. “Mall mo? Hali ka nga rito, manang! Ang dumi-dumi ng suot mo, mukha kang basahan. Baka pati pambili ng kape wala ka, ‘wag ka ngang magpanggap na mayaman!”

Lumingon si Gabriel kay Chloe at bumulong, “Hayaan mo na siya, baka nabaliw na dahil sa sobrang pagtitipid sa bahay.” Pagkatapos ay hinarap niya ako nang may pandidiri. “Umuwi ka na, Liza. Nakakahiya ka. Tingnan mo ang sarili mo, mukha kang katulong sa harap ng magandang si Chloe.”
Hindi nila alam, ang suot kong kupas na t-shirt at tsinelas ay diskarte ko lang para malaman kung sino ang mga totoong tao sa paligid ko.
“Miss, paki-swipe itong card. Bibilhin ko ang buong collection na tinitignan nila, pero siguraduhin niyo na hindi nila mahahawakan kahit isang item,” utos ko sa sales clerk na kanina pa nakatitig sa akin nang may paggalang.
“Yes, Madame President,” sagot ng clerk na ikinagulat ng lahat.
Nanlaki ang mga mata ni Gabriel. “Madame President? Anong ibig mong sabihin?”
Eksaktong pagkatapos noon, dumating ang sampung bodyguards na naka-suit at sabay-sabay na yumukod sa harap ko. “Good afternoon, Chairperson Liza. Handa na po ang helicopter para sa meeting niyo sa Makati.”
Tumingin ako kay Gabriel na ngayon ay nanginginig na ang tuhod. “Gabriel, tandaan mo ‘to: Ang kumpanyang pinagtatrabahuhan mo? Akin ‘yun. Ang bahay na tinitirhan niyo ng babae mo? Nakapangalan sa akin. At ang perang ginagastos mo ngayon? Galing sa allowance na ibinibigay ko sayo buwan-buwan.”
Kinuha ko ang divorce papers sa bag ko at itinapon sa mukha niya. “Ngayon, wala ka nang trabaho, wala ka nang bahay, at lalong-lalo na, wala ka nang asawa. Chloe, sayong-sayo na siya. Good luck sa pagpapakain sa kanya gamit ang ganda mo.”
Habang papaalis ako, humabol si Gabriel at lumuhod sa sahig, umiiyak at nagmamakaawa. “Liza, patawarin mo ako! Hindi ko alam! Akala ko mahirap ka lang…”
Tumigil ako at lumingon sa kanya nang may malamig na tingin. “Hindi ako mahirap, Gabriel. Pinili ko lang maging simple, pero pinili mong maging tuso.”
Biglang tumunog ang phone ko, isang tawag mula sa hindi kilalang numero. Pagkasagot ko, ang boses ng isang lalaki ang narinig ko…
“Liza, handa na ang lahat. Oras na para bawiin ang huling bagay na ninakaw nila sa pamilya mo.”
Ang boses na iyon ay galing kay Atty. Valderama, ang matapat na abogado ng aking yumaong ama. Sa loob ng limang taon, nanatili kaming tahimik habang pinagmamasdan ko ang unti-unting pag-ubos ni Gabriel at ng kanyang pamilya sa mga ari-arian na itinago ko sa ilalim ng ibang pangalan.
Ang Pagbagsak ng Maskara
“Liza, pakinggan mo ako!” sigaw ni Gabriel habang pilit na humahawak sa laylayan ng aking tsinelas. Ang mga tao sa mall ay nagsimulang maglabas ng kanilang mga telepono upang i-record ang eksena. Ang “Golden Boy” ng corporate world ay kasalukuyang nagmumukhang basahan sa gitna ng sarili kong establisyimento.
“Bitaw, Gabriel,” malamig kong utos. “Ang bawat segundong hinahawakan mo ako ay nagkakahalaga ng milyun-milyon sa oras ko. At alam nating dalawa na wala ka nang pambayad doon.”
Lumingon ako kay Chloe na ngayon ay tila estatwa sa gulat. Ang kanyang mukha na kanina ay puno ng kapalaluan ay napalitan ng purong takot. “Chloe, ‘di ba gusto mo ng mayaman? Heto ang asawa ko—o baka dapat kong sabihing ‘dating asawa.’ Ibinibigay ko na siya sa iyo nang libre. Pero babala lang, pati ang suot niyang brip ay baka bawiin pa ng kumpanya ko dahil bahagi ‘yan ng ‘executive clothing allowance’ na ako ang nag-apruba.”
Nagtawanan ang mga security guard at ang sales clerk. Hindi nakaimik si Chloe; dahan-dahan siyang umatras, pilit na itinatago ang sarili sa likod ng mga rack ng damit na kakabili ko lang.
Ang Lihim ng Pamilya Reyes
“Madame President, narito na po ang sasakyan,” wika ng aking head of security.
Bago ako tuluyang tumalikod, yumukod ako nang bahagya para tapatan ang mukha ni Gabriel na puno ng luha at uhog. “Gabriel, akala mo ba ay hindi ko alam ang tungkol sa pekeng pirma sa mga dokumento ng lupain sa Tagaytay? Akala mo ba ay naniwala ako na nalugi ang investment ni Papa dahil sa market crash? Hindi, Gabriel. Ninakaw niyo iyon. At ngayong araw, hindi lang kita ididivorce. Ipakukulong kita.”
Nanlaki ang mga mata ni Gabriel. “L-Liza, huwag… parang awa mo na! May sakit ang nanay ko!”
“Ang nanay mo na kasalukuyang nagpapakasasa sa cruise ship sa Europe gamit ang pera ng kumpanya ko? Huwag kang mag-alala, Gabriel. Pinatigil ko na rin ang credit cards niya. Malamang ay ibababa siya sa susunod na port dahil wala na siyang pambayad,” sagot ko sabay talikod nang tuluyan.
Ang Pagbabalik ng Tunay na Reyna
Paglabas ko ng mall, ang init ng araw sa labas ay tila nagbibigay ng bagong buhay sa akin. Sumakay ako sa naghihintay na itim na SUV. Sa loob, naroon si Atty. Valderama, hawak ang isang makapal na folder.
“Chairperson, nakuha na natin ang 100% control sa Reyes Holdings. Ang mga board members na kumampi kay Gabriel ay nag-resign na rin kaninang tanghali matapos nating ilabas ang ebidensya ng kanilang korapsyon,” ulat ng abogado.
“Mabuti,” tugon ko habang nakatingin sa labas ng bintana. “Kamusta ang ancestral house namin?”
“Nakuha na rin po natin ang titulo mula sa banko. Bukas na bukas din ay pwede na kayong bumalik doon. Ang mga gamit nina Gabriel at ng babae niya ay itatapon na po sa labas ng subdivision mamayang gabi.”
Napangiti ako. Hindi dahil sa yaman, kundi dahil sa katarungan. Sa loob ng maraming taon, nagpanggap akong mahina at simpleng asawa para lang mapanatili ang kapayapaan, ngunit ang kapayapaan ay hindi para sa mga taong mapagsamantala.
“Atty, ituloy ang plano sa Makati,” utos ko. “Gusto kong makita ang mukha ni Gabriel kapag nalaman niyang pati ang huling sentimo sa bank account niya ay kinuha ko na para ibayad sa mga empleyadong hindi niya binigyan ng bonus noong nakaraang taon.”
Habang umaandar ang sasakyan, nakita ko sa side mirror si Gabriel na pinalalabas na ng security sa mall. Wala siyang sapatos, gusot ang suit, at mag-isa. Iniwan na rin siya ni Chloe nang mapagtanto nitong wala na siyang mapapala.
Ang paghihiganti ay hindi kailangang maging maingay. Minsan, sapat na ang isang pirma, isang malamig na tingin, at ang katotohanang ang taong minaliit mo ang siya palang may-ari ng mundong kinatatayuan mo.