
Sa loob ng sasakyan, bahagyang kumunot ang noo ko nang makita ang pangalan sa screen.
“Lolo.”
Hindi siya basta-bastang tumatawag.
Sinagot ko agad. “Yes, Lolo?”
Sa kabilang linya, mabigat ang boses niya. “Elena, nasaan ka ngayon?”
“Nandito ako sa Cavite. Tinatapos ko lang ang isang personal na bagay,” sagot ko, pilit pinapakalma ang sarili.
“Umalis ka diyan agad. May problema sa kumpanya. May nagtatangkang kumuha ng kontrol sa Villanueva Holdings.”
Biglang nanlamig ang buong katawan ko.
“Anong ibig mong sabihin?”
“Board manipulation. May mga shareholders na nabili na. At…” huminto siya sandali, “may insider.”
Napatingin ako sa salamin ng sasakyan. Sa repleksyon ko, hindi na ang dating Elena ang nakikita ko—hindi na ang babaeng itinapon sa ulan. Isa na akong taong hindi pwedeng matalo.
“Sino?” malamig kong tanong.
“Hindi pa sigurado. Pero kailangan mo nang bumalik. Ngayon na.”
Pinatay ko ang tawag, saka napahigpit ang hawak ko sa cellphone.
“Ma?” mahinang tawag ni Sophie habang hawak ang kamay ko. “Okay ka lang po?”
Ngumiti ako, pero ramdam kong hindi iyon umabot sa mga mata ko. “Oo, baby. May aayusin lang si Mommy.”
Tumango siya, inosente, walang kaalam-alam sa mundo ng kapangyarihan at kasakiman.
Pero alam ko… hindi siya dapat madamay.
“Driver, balik tayo sa Maynila. Sa headquarters,” utos ko.
“Opo, Madam President.”
Habang umaandar ang sasakyan, hindi ko maiwasang mag-isip.
Insider?
Sino ang may lakas ng loob?
At bakit ngayon pa?
Pagdating namin sa Villanueva Tower sa Makati, agad akong sinalubong ng mga tauhan ko. Ramdam ko ang tensyon sa hangin—iba ito sa nakasanayan kong kontroladong mundo.
“Madam, nasa boardroom na po ang mga directors,” sabi ng assistant ko.
“Good. Simulan na natin.”
Iniwan ko muna si Sophie sa private lounge, may kasamang nanny at security. Hindi siya dapat makarinig ng kahit ano.
Pagpasok ko sa boardroom, lahat ng mata ay napunta sa akin.
Iba-iba ang ekspresyon—may kaba, may duda, at may… pagtataksil.
“Let’s not waste time,” diretso kong sabi habang umuupo sa head chair. “I heard someone here is trying to take over my company.”
Tahimik.
Hanggang sa may isang lalaking nagsalita.
Si Mr. Delgado, isa sa senior directors.
“Elena, business lang ito. May mas malaking investor na gustong pumasok. At sa tingin namin… mas makakabuti iyon sa kumpanya.”
Napangiti ako nang bahagya. “Mas makakabuti… o mas makakabuti sa inyo?”
Walang sumagot.
“Let me guess,” patuloy ko. “Binayaran kayo.”
May ilang nag-iwas ng tingin.
Then—
May pinto sa likod na bumukas.
“Hindi lang sila.”
Lahat kami napalingon.
At doon…
tumayo ang isang lalaking hindi ko inaasahan.
Si Ricardo.
Nanigas ang buong katawan ko.
“Ricardo?” halos pabulong kong sabi.
Nakangisi siya—ibang-iba sa lalaking umiiyak kanina sa kalsada.
Malinis na ang suot niya ngayon. Maayos. Parang may bagong lakas.
“Surprise,” sabi niya. “Hindi mo ba naisip na hindi ako mananatiling talunan habambuhay?”
Nanlaki ang mga mata ko.
“Anong ginagawa mo dito?”
Lumapit siya sa mesa, kumpiyansa. “Investor ako ngayon. Partner, actually. Binili ko ang shares na kailangan para magkaroon ng control.”
Natawa ako—pero walang saya. “Sa tingin mo kaya mong bilhin ang kumpanya ko?”
“Hindi lang ako,” sagot niya. “May tumutulong sa akin.”
“Who?”
Saglit siyang tumahimik… saka ngumiti.
“Ang taong hindi mo inaasahan.”
At doon—
bumukas ulit ang pinto.
At pumasok…
si Atty. Santos.
Nanlumo ako.
“Attorney…?”
Siya ang pinagkakatiwalaan ko sa lahat. Siya ang kasama ko mula noong bumangon ako mula sa wala.
“At ikaw?” halos hindi ako makapaniwala.
Hindi siya makatingin sa akin.
“Pasensya na, Elena… pero business lang ito.”
Parang may sumaksak sa dibdib ko.
“Magkano?” tanong ko, nanginginig ang boses. “Magkano ang presyo ng katapatan mo?”
Tahimik siya.
Sumagot si Ricardo.
“Hindi lang pera. Power.”
Napahigpit ang kamao ko.
“Akala mo ba hindi ko kayang lumaban?” malamig kong sabi.
“Hindi,” sagot niya. “Pero akala ko… hindi ka handa.”
Tumayo ako.
“Then you don’t know me at all.”
Kinagabihan, mag-isa akong nakatayo sa opisina ko.
Tanaw ko ang buong lungsod—mga ilaw, mga gusali, mga pangarap ng iba.
At sa gitna ng lahat…
nasa panganib ang lahat ng pinaghirapan ko.
Pumasok ang lolo ko.
“Alam mo na?”
Tumango ako. “Oo.”
“Anong plano mo?”
Huminga ako nang malalim.
“Lalaban ako.”
Ngumiti siya nang bahagya. “Yan ang apo ko.”
“Pero hindi lang ito laban sa kumpanya,” dagdag ko. “Laban ito sa nakaraan ko.”
Saglit siyang natahimik.
“At kay Ricardo?”
Tumingin ako sa malayo.
“Hindi ko na siya mahal,” sabi ko.
“Pero…”
Huminto ako.
“Hindi ko rin siya hahayaang sirain ang lahat.”