
Ang katahimikan sa loob ng marangyang sala ng mga Reyes ay tila ba naging isang sementeryo. Ang tanging naririnig na lamang ay ang mabibigat na paghinga nina Donya Consolacion at ang hikbi ni Sofia. Ang matandang pumasok ay walang iba kundi si Don Emmanuel, ang chairman ng Apex Bank at ang tanging katiwala ng aking yumaong ama.
“Don Emmanuel,” bati ko, habang nananatiling matigas ang aking pagkakatayo. “Anong lihim ang sinasabi mo? Tatlong taon akong nagtiis sa impyernong ito. Pinakain nila ako ng tira-tira at itinuring na basura. Anong dahilan para hindi ko sila tapusin ngayon?”
Lumapit si Don Emmanuel sa akin, ang kanyang mga mata ay puno ng pag-aalala. Tumingin siya kay Donya Consolacion na ngayon ay nakaluhod na sa sahig, putlang-putla at hindi makatingin nang diretso.
“Rico,” panimula ng matanda. “Ang iyong ama… bago siya pumanaw, alam niyang malulubog sa utang ang pamilya Reyes. Ngunit hindi niya hinayaang bumagsak ang kumpanya nila noon. Alam mo ba kung bakit?”
Umiling ako. Ang alam ko lang, ang tatay ko ay isang bilyonaryo na iniwan ang lahat sa akin sa ilalim ng isang kondisyon: na mamuhay ako nang simple at magpakasal sa anak ng mga Reyes.
“Dahil ang tatay ni Sofia ay iniligtas ang buhay ng tatay mo noong sila ay mga bata pa sa probinsya,” pagpapatuloy ni Don Emmanuel. “At ang kasunduan ninyong magpakasal? Hindi iyon para pahirapan ka. Iyon ay para protektahan ang yaman ng pamilya mo mula sa mga kalaban ng tatay mo sa labas ng bansa. Ang mansyong ito… ang pamilyang ito… sila ang nagsilbing ‘scarecrow’ o pain para hindi ka mahanap ng mga taong gustong pumatay sa iyo.”
Ang Masakit na Katotohanan
Napatingin ako kay Sofia. Ang kanyang pagkagulat ay hindi maikakaila. “Rico… hindi ko alam,” bulong niya. “Ang akala ko, ipinakasal ka lang sa akin dahil sa isang lumang utang na loob na kailangang bayaran ng pera.”
Hinarap ko si Donya Consolacion. “At ikaw? Alam mo ba ito?”
Nanginginig na tumango ang matandang babae. “Alam ko… alam ko na ikaw ang tagapagmana. Pero nabulag ako ng galit. Akala ko, kapag pinahirapan kita at napalayas, mapupunta sa amin ang perang iniwan ng tatay mo para sa ‘proteksyon’ mo. Ninakaw ko ang mga pondong dapat ay para sa iyo, Rico. Ipinatalo ko sa sugal at ipinamili ng mga luho ni Troy para magmukha siyang mayaman at maipakasal kay Sofia kapag nag-divorce na kayo.”
Nanlaki ang mga mata ni Sofia. “Ma?! Ginamit mo ang pera ni Rico para kay Troy?!”
Lumingon ako kay Troy, na ngayon ay sinusubukang gumapang palabas ng pinto. “Bodyguards!” sigaw ko. Agad siyang hinawakan sa leeg at ibinalik sa gitna ng sala.
“Troy, o dapat ba kitang tawaging ‘Bernardo’?” sabi ko habang binabasa ang report mula sa aking tablet. “Isang hamak na con artist na kinuha ni Donya Consolacion para palabasing mas mayaman sa akin. Ginamit niyo ang pera ng pamilya ko para bastusin ako sa sarili kong pamumuhay?”
Ang Paghuhukom
Kinuha ko ang black card mula sa aking bulsa at ipinakita sa kanila. “Sabi mo kanina, Troy, ang sapatos mo ay mas mahal pa sa buhay ko? Ang card na ito ay may limit na kayang bumili ng isang daang kumpanyang tulad ng sa iyo. At ngayon, dahil sa pagtataksil niyo sa tiwalang ibinigay ng tatay ko…”
Tumingin ako kay Don Emmanuel. “I-liquidate ang lahat. Ang bawat gamit na binili gamit ang pera ng mga Teodoro—mula sa mga alahas ni Donya Consolacion hanggang sa mga sasakyan nina Troy—kunin niyo lahat. Iwanan niyo sila ng sapat na damit lang para hindi sila kasuhan ng indecency sa kalsada.”
“Rico, please! Paano si Sofia?” pagmamakaawa ng biyenan ko.
Tumingin ako sa asawa ko. Tatlong taon kaming magkasama. Bagama’t malamig siya, alam kong naging biktima rin siya ng manipulasyon ng kanyang ina. Ngunit hindi sapat ang maging biktima para manahimik habang inaapi ang sariling asawa.
“Sofia, bibigyan kita ng isang pagkakataon,” sabi ko nang may malamig na boses. “Ang annulment papers ay ihahanda na bukas. Bibigyan kita ng isang maliit na apartment at sapat na pondo para makapagsimula muli—mag-isa. Pero ang nanay mo? At ang lalaking ito? Sila ang magbabayad sa bawat patak ng pawis at bawat tirang pagkain na ipinakain nila sa akin.”
Ang Bagong Bukas
Eksaktong sampung minuto ang lumipas, dumating ang mga truck ng movers. Kinuha ang mga mamahaling sofa, ang mga painting, at maging ang mga chandelier. Naiwan ang pamilya Reyes sa gitna ng isang bakanteng sala, tila mga estranghero sa sarili nilang tahanan.
“Rico,” tawag ni Sofia habang papaalis na ako. “Mahal mo ba talaga ako noong mga panahong iyon?”
Tumigil ako sa tapat ng pinto, hindi lumilingon. “Mahal kita, Sofia. Kaya ko tiniis ang lahat. Pero ang pag-ibig ay hindi sapat kung wala itong kasamang respeto. Ang sapatos na tinapusan ni Troy kanina? Iyon ang huling beses na hahayaan kong may tumapak sa pagkatao ko.”
Sumakay ako sa aking limousine. Sa tabi ko, binuksan ni Don Emmanuel ang isang folder. “Young Master, may isa pa pong bilin ang tatay niyo. Ngayong alam niyo na ang totoo, kailangan niyo nang harapin ang mga totoong kalaban sa Board ng Teodoro Group. Sila ang nag-utos kay Troy na pasukin ang buhay niyo.”
Ngumiti ako—isang ngiting puno ng panganib. “Hayaan mo silang dumating. Tapos na ang panahon ng pagtatago. Ako na ngayon ang maglalaro.”
Habang umaandar ang sasakyan papalayo, nakita ko sa side mirror si Donya Consolacion na pilit na hinahabol ang sasakyan habang umiiyak, ngunit naiwan lamang siya sa alikabok ng aking tagumpay.
Ang asong itinuring nila ay isa palang lobo na handa nang lamunin ang buong lungsod.