Inihagis ang aking job application portfolio sa harap ko sa mismong main lobby ng kumpanya, ang marangyang babaeng iyon ay ngumisi: “Ang isang mahirap na tulad mo, hindi man lang pwedeng mangarap na makatapak dito, tingnan mo ang sarili mo!”. Wala akong sinabi, tahimik ko lang pinulot ang bawat papel habang ang mga tao ay nagbubulungan, nagtsitsismisan, at nagtatapon ng mga mapanghamak na tingin. Kung alam lang nila ang tunay na dahilan kung bakit ako narito, sigurado akong maninigas ang mga ngiti sa kanilang mga labi. Sa mismong main lobby ng naglalakihang kumpanya ng mga Dela Vega sa Makati, biglang tumahimik. Ang lahat ng mata ay nakatingin sa akin, si Maria, isang simpleng aplikante na nakasuot lang ng simpleng blusa at pantalon.

Inihagis ang aking job application portfolio sa harap ko sa mismong main lobby ng kumpanya, ang marangyang babaeng iyon ay ngumisi: “Ang isang mahirap na tulad mo, hindi man lang pwedeng mangarap na makatapak dito, tingnan mo ang sarili mo!”. Wala akong sinabi, tahimik ko lang pinulot ang bawat papel habang ang mga tao ay nagbubulungan, nagtsitsismisan, at nagtatapon ng mga mapanghamak na tingin. Kung alam lang nila ang tunay na dahilan kung bakit ako narito, sigurado akong maninigas ang mga ngiti sa kanilang mga labi.
Sa mismong main lobby ng naglalakihang kumpanya ng mga Dela Vega sa Makati, biglang tumahimik. Ang lahat ng mata ay nakatingin sa akin, si Maria, isang simpleng aplikante na nakasuot lang ng simpleng blusa at pantalon.
Nakatayo sa harap ko si Tita Isabel, ang maybahay ng aking yumaong ama, at ang kanyang anak na si Bianca. Silang dalawa ang nagpahirap sa amin ng nanay ko noong namatay si Papa.
“Tita, nag-aapply lang po ako. Kailangan ko po ng trabaho para sa gamot ng nanay,” pakiusap ko, pinipigilan ang luha.
Ngumisi si Bianca, habang tinitingnan ako mula ulo hanggang paa na parang isang basahan. “Trabaho? Dito sa Dela Vega Land? Are you kidding me, Maria?” sabi niya sabay hagis ng folder ko sa sahig. “Kahit janitress, hindi ka qualified dito! Alis!”
Napayuko ako, dahan-dahang pinupulot ang aking mga papel. Ang mga empleyadong nakapaligid ay nagsimulang magbulungan.
“Nakakahiya naman siya. Bakit naman kasi siya nag-apply dito?” sabi ng isa.
“Anak pala ng namatay na may-ari? Pero mukhang pulubi,” dagdag ng isa pa, habang nagtatawanan.
“Mommy, can we just call security? Nakakasira ng araw ang dumi dito,” sabi ni Bianca, sabay tulak sa akin. Napaupo ako sa sahig.
Sa saktong sandaling iyon, bumukas ang pinto ng elevator. Lumabas ang isang matandang lalaki na nakasuit, si Atty. Cruz, ang pamilyar na abogado ng aming pamilya. Kasama niya ang Board of Directors.
“Anong nangyayari dito?” seryosong tanong ni Atty. Cruz.
“Atty. Cruz! Buti dumating ka,” sabi ni Isabel, nagpapacute. “Itong babaeng ito, nanggugulo. Sinasabing anak siya ng asawa ko at gusto niyang makuha ang kumpanya.”
Tumingin si Atty. Cruz sa akin, na nakaupo pa rin sa sahig, at pagkatapos ay kina Isabel at Bianca.
“Mrs. Dela Vega, Ms. Bianca,” sabi niya, seryoso ang boses. “Ang babaeng tinutulak niyo ay si Maria, ang kaisa-isang lehitimong anak ng yumaong Mr. Dela Vega at ng kanyang unang asawa.”
Nagulat ang lahat. Ang tawanan ay naging bulungan ng gulat.
“Ano?!” sigaw ni Isabel. “Nagsisinungaling ka! Ang asawa ko ay walang ibang anak!”
Lumapit si Atty. Cruz sa akin at tinulungan akong tumayo. Pagkatapos ay kinuha niya ang isang envelope mula sa kanyang briefcase.
“Bago namatay si Mr. Dela Vega, nalaman niyang niloloko niyo siya. Inilipat niya ang 70% ng share ng kumpanya at ang lahat ng kanyang ari-arian sa pangalan ni Maria,” pahayag ni Atty. Cruz. “Si Maria ang tunay na may-ari ng Dela Vega Land, hindi kayo.”
Natahimik ang buong lobby. Sila Isabel at Bianca ay naging maputla, hindi makapagsalita. Ang mga empleyadong nagtatawanan kanina ay nagulat at napayuko.
Napatingin ako sa kanila, sa mga taong nangmaliit sa akin. Hindi ako nagsalita, pero ang tingin ko ay sapat na para malaman nila kung sino ako ngayon.
“Maria… hindi namin alam…” nauutal na sabi ni Bianca.
Pero hindi ko na sila pinakinggan. Tumingin ako kay Atty. Cruz at sinabi, “Sige, Atty. Cruz. Tuluy-tuloy na ang meeting.”
Naglakad ako patungo sa elevator, habang ang lahat ay nakatingin sa akin, hindi makapaniwala sa nangyari. At alam ko, ito pa lang ang simula.
Ano kaya ang gagawin ni Maria sa kumpanya at sa mga taong umapi sa kanya? Abangan ang susunod na kabanata!

Pagpasok ko sa elevator, kasunod si Atty. Cruz at ang mga Board of Directors, narinig ko pa ang histerikong sigaw ni Isabel sa lobby. Ang tunog ng nagsasarang pinto ng elevator ay tila musika sa aking pandinig—isang hudyat na ang panahon ng aking pagtatago at pagtitiis ay tapos na.

“Miss Maria, handa na ang boardroom,” mahinahong sabi ni Atty. Cruz. “Naroon na rin ang mga audit reports na hiniling mo noong isang linggo.”

Tumango ako. Habang umaakyat ang elevator patungo sa 45th floor, tinignan ko ang aking repleksyon sa salamin. Wala na ang takot sa aking mga mata. Ang babaeng tinulak at hinaligyan ng folder sa lobby ay namatay na kasabay ng huling hininga ng aking ama. Ang Maria na narito ngayon ay ang binuo ng hirap, puyat, at pagmamahal sa aking maysakit na ina.

Ang Paghaharap sa Boardroom

Pagbukas ng pinto ng boardroom, bumulaga sa akin ang mga seryosong mukha ng mga stockholder. Ang iba sa kanila ay dati kong nakikita sa mga party ni Papa noong bata pa ako, ang iba naman ay mga bagong mukha na dinala ni Isabel para patatagin ang kanyang posisyon.

“Magandang umaga sa inyong lahat,” panimula ko habang diretsong naglakad patungo sa dulo ng mahabang mesa—ang upuan ng Chairman.

Advertisements

Isang matandang lalaki, si Mr. Thompson, ang tumayo. “Wait a minute. Atty. Cruz, totoo ba ito? Ang batang ito ang may-ari ng 70%? Paano ang mga investments namin sa ilalim ni Isabel?”

“Mr. Thompson,” ako na ang sumagot bago pa makapagsalita ang abogado. “Ang mga investments ninyo ay nanganganib dahil sa maling pamamahala. Sa loob ng tatlong taon na hawak ni Isabel ang kumpanya, bumagsak ang ating net income ng 40% dahil sa mga ‘ghost projects’ at overspending sa mga luho na wala namang kinalaman sa Dela Vega Land.”

Inilatag ko ang mga dokumentong kanina lamang ay nakakalat sa lobby. “Ang portfolio na itinapon ni Bianca sa mukha ko? Hindi iyon job application. Iyon ay ang kumpletong ebidensya ng embezzlement na ginagawa nilang mag-ina. Plinano ko ang pag-apply dito para makita mismo ang bulok na sistema sa ibaba.”

Natahimik ang lahat. Ang mga stockholder na dati ay kampi kay Isabel ay nagsimulang magbulungan ng dismaya.


Ang Pagbagsak ng mga Mapang-api

Biglang bumukas ang pinto at pumasok si Isabel, namumula ang mukha sa galit, kasunod ang security guard na hindi siya mapigilan.

“Maria! Wala kang karapatang gawin ito! Fake ang mga dokumentong iyan! Asawa ako ni Roberto, ako ang dapat masunod dito!” sigaw niya habang dinuduro ako.

Dahan-dahan akong tumayo. “Isabel, sa tingin mo ba ay hindi alam ni Papa ang panlalalaki mo? O ang paglipat mo ng pondo sa mga offshore accounts ninyo ni Bianca? Ibinigay ni Papa sa akin ang susi ng kumpanya dahil alam niyang ikaw ang sisira nito.”

Lumingon ako kay Atty. Cruz. “Attorney, ipakita mo ang huling hiling ni Papa.”

Binuksan ni Atty. Cruz ang isang video file sa malaking screen. Lumabas ang mukha ng aking ama, payat na dahil sa sakit pero malinaw ang isip.

“Maria, anak, patawarin mo ako kung huli na bago ko naitama ang lahat. Alam ko ang ginagawa ni Isabel. Ang kumpanyang ito ay para sa iyo at sa iyong ina. Gamitin mo ito para itama ang mali. Isabel, Bianca… kung pinapanood niyo ito, tapos na ang inyong laro.”

Napaupo si Isabel sa sahig. Ang kanyang anak na si Bianca ay pumasok din, umiiyak at hindi makatingin sa akin. Ang karangyaan na ipinagmamalaki nila kanina ay tila abo na tinangay ng hangin.


Ang Bagong Simula

“Isabel, Bianca,” matigas kong sabi. “Hindi ko kayo ipapakulong ngayon kung ibabalik ninyo ang bawat sentimong ninakaw ninyo sa kumpanya sa loob ng 48 oras. Pero simula sa segundong ito, banned na kayo sa lahat ng properties ng Dela Vega Land. Security, i-escort sila palabas. At pakisigurong wala silang madadala kahit isang ballpen na pag-aari ng kumpanya.”

Habang kinakaladkad sila palabas ng mga security guards—ang parehong guards na tinawag nila kanina para paalisin ako—tumingin ako sa bintana ng boardroom na tanaw ang buong Makati.

“Ngayon,” sabi ko sa mga Board members. “Pag-usapan natin ang pagbuhay muli sa Dela Vega Land. At Mr. Thompson, simulan natin sa pag-audit ng iyong departamento.”

Matapos ang mahabang meeting, nilapitan ako ni Atty. Cruz. “Proud sa iyo ang Papa mo, Maria. Ano ang susunod nating gagawin?”

Kinuha ko ang aking luma at kupas na bag. “Susunduin ko ang nanay sa ospital. Ililipat ko na siya sa pinakamagaling na pasilidad. At Attorney… pakisabi sa HR, maghanap sila ng bagong janitress sa lobby. Yung marunong rumespeto sa kapwa, kahit anong suot nito.”

Ngumiti ako. Ang paghihiganti ay hindi kailangang maging madugo. Minsan, sapat na ang tumayo ka nang matuwid sa harap ng mga taong gustong makita kang nakaluhod.

Related Posts

“Nay, Sunduin Mo Ako… Ang Pamilya ng Asawa Ko, Huwag Mo Akong Isama”: Isang Koronel ng Hukbong Katihan ng Estados Unidos ang Nagmadaling Iligtas ang Kanyang Anak na Babae, Ngunit Nang Sinubukan Siyang Pahiyain ng Isa sa Pinakamakapangyarihang Pamilya ng Amerika, Nalaman Nila Nang Huli Na Ang Lahat Na Napili Nila Ang Maling Ina Bilang Kaaway

I was still wearing my uniform when I left Fort Liberty that evening. My black dress jacket was perfectly pressed. The ribbons and medals on my chest…

Nabuntis ang kapatid ko sa anak ng asawa ko. Pagkatapos ay ipinakita niya ito sa pamamagitan ng mikropono sa harap ng tatlong daang bisita, sa kalagitnaan ng pagdiriwang ng aking ikasampung anibersaryo ng kasal.

Inagaw niya ang mikropono mula sa DJ. “Buntis ako sa anak ni Eric,” sabi ni Natalie. Tapos ngumiti siya. Sa akin. Nadulas ang baso ng alak ni…

Buong kwento: Pagkatapos kong maipanganak ang aming mga triplets, pumasok ang aking asawa sa aking silid sa ospital kasama ang kanyang kabit — na buong pagmamalaking may dalang Birkin bag.

Nang gabing iyon ay umiyak ako hanggang sa wala nang natitirang luha, yakap ang aking tatlong anak na lalaki habang ang alingawngaw ng tawa ni Adrian ay…

Sinampal ng nanay ko ang anak ko dahil sa isang laruan at nagkunwari ang buong pamilya na hindi nila nakita ang dugo. Hindi ako umimik; dinala ko siya sa ospital…

Hindi ito kailangan. Nakatayo ang nanay ko habang nakapatong ang kamay sa sandalan ng armchair, kasingputla ng dingding kung saan nakasabit pa rin ang litrato ko sa…

Noong araw na nakatanggap ako ng milyun-milyong dolyar na kabayaran para sa aksidenteng muntik na akong maparalisa, wala akong sinabi kahit isa. Binilhan ko lang ang anak ko ng isang napakamahal na laptop para sa kanyang pag-aaral… pero habang inililipat ko ang kanyang mga file mula sa kanyang lumang computer, may lumabas na litrato kung saan niyakap niya ang kabit ng aking asawa na may caption na: “Ang tunay kong ina ay nararapat na makasama sa aming bagong bahay.” Pagkatapos, may tumawag gamit ang pangalang “Nanay Irene,” at narinig ko ang aking asawa na nagsabi: “Ngayong gabi, sa wakas ay naalis na natin ang istorbo.”

Ang unang linya ng testamento ay mababasa: “Iniiwan ko ang ari-arian na matatagpuan sa Coyoacán kay Teresa Aguilar, dahil siya lang ang taong nagmalasakit sa akin nang…

Naglilingkod ako sa isang war zone bilang combat medic nang padalhan ako ng kapitbahay ko ng video. Kinakaladkad ng boyfriend ng asawa ko ang anak ko papasok sa bahay.

“Ano ang mangyayari?” Tiningnan ni David ang nagyelong video sa screen: Si Matthew na puno ng luha ang mukha, ang kamay ni Brian sa kanyang buhok, si…

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *