Bumalik ako mula sa aking paglalakbay at natagpuan ang aking kama. Ang aking manugang na babae ay ngumiti at sinabi, “Ina-in-law, muling binuhay namin ang lahat. Ang silid na ito ay akin ngayon. ” Nanatili akong kalmado at sumagot, “Nais mo ang iyong sariling puwang? Perpekto. Magsisimula kang maghanap ng isang bagong lugar upang mabuhay ngayon, ” at ang kanyang mukha ay agad na nawala sa bawat kulay.

Labinlimang araw ang layo ay dapat na gumawa ng pakiramdam sa bahay na parang kaluwagan.

Sa halip, ang pangalawa ay dumaan ako sa harap ng pintuan ng aking split-level sa dulo ng Cartwright Cul-de-Sac, ang hangin ay tumama sa akin na mali. Naamoy ito tulad ng sariwang pintura at isang matamis na mamahaling pabango na hindi akin, at sa ilalim ng isang malabong tamis na kemikal na kinikilala ko bilang partikular na amoy ng mga bagay na binago nang madali.

Ang aking maleta ay gumulong sa tile ng pagpasok at tumayo pa rin ako sandali, na hinahayaan ang aking mga mata na maglakbay sa pasilyo. Ang coat hook sa pamamagitan ng pinto ay gaganapin ang mga jacket na hindi ko nakilala sa mga sukat na hindi akin. Ang maliit na watercolor ng Lake Michigan na aking kapatid na babae ay nagpinta para sa akin, ang isa na nag-hang sa pasilyo sa loob ng labing isang taon, ay nawala. Sa lugar nito ay nakabitin ang isang malaking hugis-parihaba na pag-print sa mga naka-mute na tono, abstract, ang uri ng bagay na idinisenyo upang tumugma sa isang scheme ng kulay sa halip na nangangahulugang anupaman.

Dahan-dahan akong lumakad.

Ang sala ay naayos muli. Ang aking upuan sa pagbabasa, ang isa na may bahagyang sag sa kaliwang braso kung saan ako nakaupo sa pamamagitan ng isang libong gabi, ay itinulak sa sulok sa isang anggulo na naging hitsura ng paghingi ng tawad. Ang isang bagong cream sofa ay sinakop ang gitna ng silid, masyadong maputla at masyadong perpekto, ang uri ng kasangkapan na nagpapahayag ng sariling kahalagahan.

Advertisements

Ang aking libro, ang naiwan kong bukas na mukha sa dulo ng talahanayan nang umalis ako para sa aking paglalakbay, ay nawala.

Napansin kong hawak ko pa rin ang aking hawakan ng maleta. Itinakda ko ito nang mabuti, ang paraan ng paglalagay mo ng mga bagay kapag sinusubukan mong huwag gumawa ng ingay, kahit na nag-iisa ako sa pasilyo at walang makagambala.

O kaya naisip ko.

Ang pangalan ko ay Carol Whitmore. Ako ay animnapu’t tatlong taong gulang. Ako ay isang retiradong guro ng sining ng high school, isang lola ng isa, isang biyuda ng siyam na taon, at ang may-ari, sa papel at sa pagsasagawa, ng isang tatlong silid-tulugan na split-level na binili ko kasama ang aking asawa na si Leonard noong 1987 at binayaran noong 2009 at nagpapanatili nang nag-iisa mula nang dalhin siya ng cancer sa parehong taon isinulat ko ang panghuling pagbabayad ng mortgage.

Nabuhay ako sa uri ng mga pagkalugi na muling ayusin ang panloob ng isang tao nang permanente. Nagtaas din ako ng isang anak na lalaki, si Robert, na apatnapu’t isa at mabait at tunay na mahusay na inilaan at, sa nakaraang tatlong taon, ay gumawa ng tiyak na iba’t ibang pagkakamali na ginagawa ng mga taong may balak na mabuti, na kung saan ay ang pagkakamali ng paniniwala na ang pagpapanatili ng kapayapaan sa bahay ay pareho sa paggawa ng tama ng lahat sa loob nito.

Pumasok si Valerie sa aming buhay dalawampu’t dalawang buwan na ang nakalilipas. Dumating siya sa paraang dumating ang ilang mga tao, na may pagkakumpleto na hindi nag-iwan ng maraming silid para sa pagsasaayos. Maganda, organisado, tiyak tungkol sa kanyang mga kagustuhan, at pag-aari ng partikular na kalidad na nakilala ko sa ilang mga personalidad, ang kalidad ng paglipat sa mga puwang na parang nasa proseso sila ng pagiging kanya.

Dinala siya ni Robert sa Linggo ng hapunan tatlong buwan matapos silang magsimula sa pakikipag-date. Pinupuri niya ang aking manok at nagtanong ng mga nag-iisip na mga katanungan at nagpasalamat sa akin ng dalawang beses sa pagkakaroon niya, at nagustuhan ko siya kaagad habang ang ilang mas tahimik na bahagi sa akin ay napansin na ang mga bagay. Ang paraan ng pag-aayos niya ng mga condiment sa talahanayan upang umangkop sa kanyang sarili. Ang paraan ng pagtukoy niya sa kanilang apartment bilang isang pansamantalang sitwasyon na may isang tono na naglalaman ng pasulong na momentum. Ang paraan ng pagtingin niya sa aking bahay hindi sa init ng isang panauhin ngunit sa pagtatasa ng isang tao na kumukuha ng imbentaryo.

Nagpakasal sila noong Oktubre. Ang maliit na seremonya, maganda, at si Robert ay may luha sa kanyang mga mata sa dambana na nagpapasaya din sa akin, dahil mahal ko ang aking anak at nais kong maging masaya siya at ang pag-asa ay isang bagay na hawak mo nang matagal pagkatapos magsimula ang ebidensya na nagmumungkahi ng pag-iingat.

Anim na linggo pagkatapos ng kasal, tinanong ni Valerie kung maaari silang manatili sa akin habang nakumpleto ang kanilang pagkukumpuni. Ang kanilang condo ay na-gutted, ipinaliwanag niya. Ang kontratista ay tumama sa mga problema sa istruktura. Ito ay magiging walong linggo nang higit.

Sabi ko oo. Ito ang aking pagkakamali, at pagmamay-ari ko ito. Sinabi kong oo dahil si Robert ay aking anak na lalaki at mayroon akong panauhin at walong linggo ay isang tinukoy na panahon na may nakikitang pagtatapos at naniniwala ako sa pamilya na tumutulong sa pamilya.

Iyon ay pitong buwan na ang nakalilipas.

Pinapanood ko ang kilabot ng kanyang presensya sa pamamagitan ng aking bahay sa paraang pinapanood mo ang isang pag-agos, sa pangkalahatan, ang bawat pagsulong na napakaliit na ang pagpansin sa sinumang indibidwal ay nakakaramdam ng maliit. Isang bagong banig sa kusina. Ang aking magagandang tuwalya ay lumipat upang gumawa ng silid para sa kanya. Ang aking spice rack ay naayos muli ayon sa isang lohika na hindi ko nakilala. Mga maliliit na displacement, ang bawat isa ay mapagtatanggol, ang bawat isa ay bahagi ng isang pattern na patuloy kong sinasabi sa aking sarili na naiisip ko.

Dalawang beses na pinalawak ang pagkukumpuni. Ang mga unang isyu sa istruktura, pagkatapos ay isang pagkaantala ng permit, pagkatapos ay isang pagtatalo sa kontratista. Ang bawat extension ay dumating na may isang makatwirang paliwanag at ang paghingi ng tawad na mukha ni Robert at tiwala na katiyakan ni Valerie na malulutas ito sa madaling panahon.

Pagkatapos ay inanyayahan ako ng aking kaibigan na si Patrice sa isang labinlimang araw na paglalakbay sa Portugal, binalak para sa labing walong buwan, at umalis ako dahil nakuha ko ito at dahil kailangan ko ito at dahil sinabi ko sa aking sarili na dalawang linggo ang layo ay magiging maayos.

Nakatayo ako ngayon sa aking sariling pag-unawa sa pasilyo kung ano ang hitsura ng dalawang linggo ng hindi naaangkop na pag-access kapag may naghihintay dito.

Ang pintuan sa aking silid-tulugan ay ajar.

Itinulak ko ito bukas.

Nawala ang kama ko ng mahogany.

Hindi lumipat sa ibang silid, hindi sakop o nakaimbak, hindi nasa gilid. Nawala mula sa puwang kung saan ito ay tumayo ng dalawampu’t anim na taon na may parehong headboard na si Leonard ay nakatulong sa akin na dalhin ang hagdan sa isang Sabado noong 1997 habang kami ay nagtalo nang masigasig tungkol sa kung aling bahagi ang mas mabigat. Ang mga pader ay kulay-abo, ang malamig na naka-istilong kulay-abo na lumilitaw sa bawat palabas sa pag-aayos ng bahay, at ang naka-frame na mga litrato ng pamilya na sumaklaw sa aking damit ay wala, pinalitan ng dalawang maliit na salamin sa mga geometric frame.

Ang platform bed na nakatayo sa gitna ay puti at makintab at itinanghal, ang uri ng kama na umiiral upang ma-litrato sa halip na matulog.

Sa likod ko, ang mga takong ay nag-click sa hardwood.

Ang tinig ni Valerie ay lumabas nang maliwanag at halos mapaglarong, ang tinig ng isang taong naghahatid ng balita na inaasahan nilang mahusay na natanggap.

“Gusto mo ba ito? ”

Dahan-dahan akong lumingon. Siya ay nakasandal sa doorframe sa isang damit na may kulay ng alak, kulot ng buhok, perpekto ang mga kuko, nakangiti sa kasiyahan ng isang tao na nakumpleto ang isang proyekto na ipinagmamalaki nila.

“Pina-redecorate namin ang lahat, ” aniya. “Ang silid na ito ay akin ngayon. Ang ilaw ay mas mahusay dito, at matapat, hindi mo kailangan ang lahat ng puwang na ito. ”

Ang aking lalamunan ay tumigas. Tinanong ko ang tanging tanong na maaari kong pamahalaan.

“Nasaan ang aking kama? ”

Nag-wave siya ng kamay patungo sa likuran ng bahay. “Ang garahe. At ang iyong mga bagay. Ligtas. Itinatag namin ang silid ng panauhin para sa iyo. ”

Sinabi niya ito nang may kalmado ng isang tao na nagpasya na ang bagay na ito. Tulad ng kung ang tanong kung saan ako natulog sa aking sariling bahay ay isang detalyeng pang-administratibo na nalutas niya sa aking ngalan.

Narinig kong lumabas ang aking tinig na tahimik.

“Gusto mo ng iyong sariling puwang? Perpekto. Magsisimula kang maghanap ng isang bagong lugar upang mabuhay ngayon. ”

Ang ngiti ni Valerie ay nagyelo. Iniwan ng kulay ang kanyang mukha sa isang malinis na walisin, mabilis na maaari kong markahan ang eksaktong pangalawa ang pagganap ay gumuho.

“Ano? ” bumulong siya.

“Narinig mo ako. Kung kailangan mo ng bahay upang tumakbo, pumunta kumuha ng isa. Ang isang ito ay akin. ”

Mabilis niyang tinipon ang kanyang sarili, mas mabilis kaysa sa inaasahan ko. Ang kanyang mga mata ay makitid at ang kanyang baba ay bumangon.

“Hindi ka papayag ni Robert na gawin iyon. ”

Ang mga salitang nakarating sa isang tiyak na paraan na nagsabi sa akin na hindi ito isang improvised na tugon. Ito ay isang handa na posisyon. Ang pangalan ng aking anak na lalaki sa kanyang bibig sa partikular na tono ay nangangahulugang mayroon na siyang pag-uusap na ito sa kanya, o isang bersyon nito, bago ako umuwi.

Hindi ako nagtaltalan. Naglakad ako sa kanya patungo sa garahe, dahil kailangan kong makita kung ano pa ang na-tuck nang madali.

Binuksan ang pintuan ng garahe sa amoy ng kongkreto at langis ng motor at ang tiyak na organisadong karamdaman ng isang puwang na ginamit para sa pag-apaw ng isang buhay. Ang aking mga tool sa pegboard. Ang lumang workbench ni Leonard sa malayong pader. At doon, itinulak laban sa likod na pader sa ilalim ng isang gumagalaw na kumot, ang natatanging balangkas ng aking headboard ng mahogany.

Tumayo ako doon sandali, ang aking kamay sa malamig na kahoy, na nagpapahintulot sa pagiging matatag na bumalik.

Pagkatapos ay napansin ko ang mga kahon.

Naka-pack nang maayos sa tabi ng pintuan, anim sa kanila, na tinatakan ng brown packing tape, lahat ng parehong sukat, lahat ay may label sa parehong kamay. Kinilala ko ang sulat-kamay bilang Valerie’s, ang tumpak na script na ginamit niya para sa mga listahan ng groseri at mga paalala sa kalendaryo, ang sulat-kamay ng isang tao na maingat na nagplano ng mga bagay.

Nabasa ng mga label ang CAROL – STORAGE.

Lahat sila. Anim na kahon ng aking mga gamit, nakaimpake at selyadong at may label na may isang pangalan na akin, na parang nangungupahan ako na ang mga bagay na kinakailangan upang mai-catalog para sa pag-alis.

Sumilip ako pabalik sa tape sa tuktok na kahon.

Sa loob, nakabalot sa pahayagan, ang mga litrato ng pamilya mula sa aking silid-tulugan. Ang isa mula sa pagtatapos ni Robert. Ang isa mula sa kasal ng aking kapatid. Ang isa sa Leonard at ako sa Niagara Falls noong 1991, pareho kaming nag-sunburn at tumatawa. Ang isa mula sa ospital noong araw na ipinanganak si Robert, hawak ni Leonard ang maliit na batang may mukha na pula na may pagpapahayag ng ganap na takot na kagalakan na hindi ko napigilan na magpasalamat na mayroon akong isang camera.

Sa ilalim ng mga litrato, maingat na nested sa mas maraming pahayagan, ay ang mga bagay ni Leonard.

Ang relo niya. Ang Seiko na isinusuot niya araw-araw sa loob ng dalawampung taon at na ako ay nagpatuloy sa aking nightstand mula nang siya ay namatay dahil hindi ako handa na ilayo ito at hindi ko pa naabot ang punto ng pagiging handa. Ang kanyang natitiklop na bulsa, ang binigyan ng kanyang ama sa kanya, na dinala niya sa kanyang kanang bulsa mula sa oras na siya ay labing-anim na taong gulang at ibinigay ko kay Robert nang siya ay lumiko dalawampu’t lima at na si Robert ay maliwanag na bumalik sa aking nightstand sa ilang mga punto, o marahil ay hindi pa ito kinuha. Ang kanyang singsing sa kasal, na tinanggal ko mula sa kanyang kamay sa ospital at itinago sa isang maliit na ulam sa aking damit sa loob ng siyam na taon dahil iyon ang kailangan kong gawin at walang nagtanong dito.

Umupo ako sa garahe ng garahe.

Hindi dahil sa ibinigay ng aking mga binti. Sinadya kong umupo, ang paraan ng pag-upo mo kapag kailangan mong maging mas malapit sa lupa sa loob ng isang minuto, kapag kailangan mo ng solidity ng isang kongkretong palapag sa ilalim mo habang naiintindihan mo ang buong hugis ng iyong tinitingnan.

Naka-pack na ni Valerie ang relo at singsing sa kasal ni Leonard at bulsa sa pahayagan at tinatakan ang mga ito sa isang kahon na may label na CAROL – STORAGE.

Na-pack niya ang mga bagay ng aking patay na asawa tulad ng sila ay kalat.

Naupo ako doon para sa kung ano ang maaaring limang minuto o maaaring mas mahaba. Pagkatapos ay narinig ko ang pintuan mula sa kusina na nakabukas at ang mga yapak ni Robert sa hagdan ng garahe.

Napatigil niya ang dalawang hakbang nang makita niya ako sa sahig.

“Nanay. ” Ang kanyang tinig ay sumabog kaagad sa salita, na nagsabi sa akin ang ekspresyon sa aking mukha ay isa na nakilala niya at natakot.

Tumingin ako sa kanya.

“Alam mo ba? ” Tinanong ko.

Bumaba siya sa natitirang mga hakbang at bumagsak sa harap ko, hindi masyadong nakatagpo ang aking mga mata, na siyang sagot bago niya sinabi ang anuman.

“Sinabi niya sa akin na i-refresh niya ang mga silid habang wala ka. Hindi ko alam na magiging ganito ito. Akala ko ang ibig niyang sabihin ay mga bagong kurtina. ”

“Ang mga bagay ng iyong ama ay nasa isang kahon, ” sabi ko.

Isang tunog ang lumabas sa kanya na hindi ko narinig mula sa aking anak mula pa noong siya ay binatilyo at hindi madalas noon. Inilagay niya ang parehong mga kamay sa kanyang mukha.

“Hindi ko alam na, ” sinabi niya, at ang kanyang tinig ay nabugbog at naniniwala ako sa kanya, hindi dahil kailangan kong protektahan siya mula sa kanyang sariling kabiguan ngunit dahil alam kong sapat ang kanyang mukha upang mabasa ang pagkakaiba sa pagitan ng pagkakasala para sa kanyang nagawa at pagkakasala sa kanyang pinayagan, at ito ang pangalawang uri.

“Halika umupo ka sa akin, ” sabi ko.

Umupo siya sa sahig ng garahe sa tabi ko, na hindi niya nagawa sa anumang iba pang sandali sa kanyang pang-adulto na buhay, at sa isang minuto ay nakaupo lang kami doon kasama ang kongkreto na amoy at ang gumagalaw na kumot at ang mga selyadong kahon.

“Hinayaan kong mag-slide ang mga bagay, ” aniya.

“Oo. ”

“Patuloy kong iniisip na kahit na ito ay lumabas. Na siya ay tumira at ihinto ang pagtulak. ”

“Hindi ito gumana nang ganoon, Robert. ”

Tahimik siya saglit.

“Hawak niya ang aming pagkukumpuni sa huling dalawang buwan, ” sinabi niya sa wakas. “Ang kontratista ay handa na bumalik sa limang linggo na ang nakalilipas. Sinabi niya sa akin na mayroon pa ring mga isyu sa pahintulot. ”

Lumingon ako sa kanya.

“Nais niyang manatili, ” aniya.

Hindi isang katanungan. Ang isang pahayag mula sa isang lalaki na darating, belatedly, sa isang konklusyon na ang kanyang asawa ay iginuhit na buwan na ang nakalilipas at kumikilos habang tinitingnan niya ang iba pang paraan.

Narinig namin ang takong ni Valerie sa sahig ng kusina sa itaas namin, lumipat patungo sa pintuan ng garahe. Binuksan niya ito at tumayo sa tuktok ng hagdan, at napanood ko siyang kumuha ng larawan ng kanyang biyenan at asawa na nakaupo nang magkasama sa sahig ng garahe na may bukas na kahon ng mga litrato sa pagitan nila.

Isang bagay ang lumipat sa kanyang mukha na mas kumplikado kaysa sa inaasahan ko. Hindi lamang ang nagtatanggol na pagkalkula na nakita ko sa silid-tulugan. Isang bagay sa ilalim nito, isang bagay na tumingin, sa madaling sabi, tulad ng isang tao na lumayo nang higit pa kaysa sa inilaan nila at hindi lubos na alam kung paano titigil.

“Robert, ” aniya, at ang kanyang tinig ay may ibang kalidad sa loob nito, ang kalidad ng isang tao na mabilis na tumatakbo at napansin lamang ang gilid.

“Bumaba ka rito, ” aniya.

“Mas gugustuhin kong makipag-usap sa itaas. ”

“Valerie. ” Ang kanyang tinig ay may isang bagay dito na hindi ko pa naririnig mula sa kanya na may kaugnayan sa kanya dati. Hindi galit. Kaliwanagan. Ang tiyak na tono ng isang tao na tumigil sa pagiging maingat at nagsimulang maging matapat. “Mangyaring bumaba dito. ”

Bumaba siya ng hagdan nang dahan-dahan, ang kanyang mga takong na gumagawa ng maliit na tunog sa bawat hakbang, at tumayo sa sahig ng garahe ng ilang mga paa mula sa amin. Tumingin siya sa bukas na kahon. Tiningnan niya ang mga bagay na nakabalot sa pahayagan. Tiningnan niya ang mukha ng asawa.

Pagkatapos ay tiningnan niya ako.

Anuman ang nakita niya na gumawa ng pagbabago sa paghinga.

“Nagpunta ako sa malayo, ” aniya.

Ang mga salita ay lumabas nang walang layer ng pagganap. Basta ang mga salita, flat at totoo.

“Oo, ” Sabi ko.

“Naisip ko kung ginawa ko ito sa akin, mas madarama ko ang —” tumigil siya.

“Marami pa ano? ” Tinanong ni Robert.

Pinindot niya ang kanyang mga labi. Nang magsalita siya muli, ang kanyang tinig ay mas tahimik kaysa sa narinig ko ito.

“Tulad ng pag-aari ko sa isang lugar. Tulad ng isang bagay ay talagang akin. Inilipat kami ng aking mga magulang tuwing dalawang taon ang aking buong pagkabata. Hindi pa ako nakatira kahit saan sapat na para sa pakiramdam ko. Nang lumakad ako sa bahay na ito, naramdaman kung ano ang dapat maramdaman ng isang bahay, at nais kong napakasama na ako —” tumigil siya muli.

Siya ay yumuko at kinuha ang Seiko relo mula sa kahon, maingat, at hinawakan ito sa parehong mga kamay.

“Alam kong ito ang kanyang, ” aniya. “Alam ko kung ano ang ibig sabihin nito. I-pack ko pa rin ito. ”

Ang garahe ay napakatahimik.

“Mali iyon, ” aniya. “Partikular, sadyang mali. ”

Itinakda niya ang relo sa tuktok ng mga pahayagan na may pangangalaga na dapat niyang gamitin kapag nakaimpake niya ito.

“Pasensya na, ” sinabi niya sa akin. Hindi gumanap, hindi pinamamahalaan. Ang dalawang salita lang.

Tumingin ako sa aking manugang na babae sa loob ng mahabang sandali. Dalawampu’t dalawang buwan ng panonood ng kanyang paglipat sa aking bahay tulad ng pagsisiyasat niya sa teritoryo. Pitong buwan ng mabagal na pag-aalis ng aking mga bagay, ang aking mga kagustuhan, ang aking presensya. At ngayon, sa sahig ng garahe, isang bagay na mukhang aktwal na tao sa ilalim ng lahat ng iyon, mas bata kaysa sa kanyang pag-uugali, mas natatakot, mas matapat.

Naisip ko ang tungkol sa kung ano ang ibig sabihin ng paglipat tuwing dalawang taon sa pamamagitan ng isang pagkabata. Ang ginawa nito sa pag-unawa ng isang tao sa pag-aari, ng pagiging permanente, ng kung ano ang pinapayagan mong nais at kung gaano kalayo ang pinapayagan mong puntahan upang makuha ito.

Hindi ko ito pinatawad. Ngunit hinawakan ko ito.

“Robert, ” Sinabi ko, “Kailangan kita na maging asawa ngayon kaysa sa isang anak na lalaki. Maaari mo bang gawin iyon? ”

Tiningnan niya ako.

“Nangangahulugan ito na mayroon kang isang pakikipag-usap sa iyong asawa na matagal nang labis. Ngayong gabi. Hindi sa talahanayan ng hapunan, hindi sa kalahati ng iyong pansin sa iyong telepono, ngunit isang tunay na pag-uusap tungkol sa kung ano ang nangyari sa bahay na ito at bakit at kung ano ang sinasabi nito sa inyong dalawa tungkol sa kailangan mo. ”

Tumango siya.

“Nangangahulugan din ito na inirerekomenda ng renovation Lunes ng umaga. Anuman ang talagang pagharang nito ay malulutas sa linggong ito. ”

Hindi nagtaltalan si Valerie.

“At nangangahulugan ito, ” Nagpatuloy ako, “na ang aking silid-tulugan ay naibalik sa isang bagay na kahawig ng kung ano ito bago ako umalis. Hindi magkapareho. Naiintindihan ko ang mga bagay na mabago. Ngunit ang aking mga litrato ay nasa aking damit, ang mga bagay ni Leonard ay bumalik sa aking nightstand, at ang aking kama ay bumalik kung saan ito nabibilang. ”

“Ililipat ko ito ngayong gabi, ” Sinabi ni Robert.

“Ililipat namin ito ngayong gabi, ” Sinabi ni Valerie.

Tiningnan ko siya.

“At ikaw at ako, ” Sinabi ko, “ay magkakaroon ng sariling hiwalay na pag-uusap. Tungkol sa mga bahay at pag-aari at kung ano ang ibig sabihin upang makagawa ng isang bahay kumpara kumuha ng isa. Ngunit hindi ngayon. Ngayon ay may sapat na pag-uusap. ”

Nakarating ako sa kahon at kinuha ang singsing sa kasal ni Leonard mula sa pambalot ng pahayagan nito at hinawakan ito sa aking palad. Ang ginto ay mainit-init mula sa pagiging nasa loob ng kahon. Isinara ko ang aking mga daliri sa paligid nito.

“Ito ay mananatili sa akin, ” sabi ko.

Walang nagtalo.

Pumasok ako sa loob at gumawa ng tsaa, ang Earl Grey na pinapanatili ko sa asul na canister sa likuran ng gabinete, ang ginagawa ko mula nang buhay si Leonard dahil ito ang ininom namin sa gabi at ang mga dating gawi ay naging bahagi ng kung sino ka. Gumawa ako ng sapat para sa tatlong tasa at itinakda ang mga ito sa talahanayan ng kusina.

Umupo si Valerie mula sa akin habang bumalik si Robert sa garahe upang simulan ang paglipat ng kama.

Naupo kami kasama ang aming tsaa para sa isang habang sa partikular na katahimikan ng dalawang tao na nag-clear lamang ng isang makabuluhang halaga ng mga labi mula sa pagitan nila at hindi pa sigurado kung ano ang hitsura ng na-clear na puwang.

“Hindi kita kinapopootan, ” Sinabi ni Valerie sa kalaunan. “Nais kong malaman mo iyon. Hindi ito tungkol sa iyo. ”

“Alam ko, ” sabi ko. “Iyon ay bahagi ng problema. ”

Tiningnan niya ang kanyang tsaa.

“Noong ako ay labindalawa, ” sinabi niya, “lumipat kami sa isang bahay sa Wisconsin at ginugol ko ang apat na buwan na ginagawa ang aking silid-tulugan nang eksakto kung paano ko ito gusto. Kulay sa mga dingding, litrato, isang alpombra na nai-save ko ang aking allowance. Ito ang unang silid na naramdaman ko. Pagkatapos ang aking ama ay nakakuha ng paglipat at umalis kami sa anim na linggo at hindi ko makuha ang basahan dahil napakalaki nito. ”

Naghintay ako.

“Alam kong hindi iyon paliwanag, ” aniya. “Ito ay kung saan nagsimula ito. ”

“Karamihan sa mga bagay ay nagsisimula sa isang lugar na tulad nito, ” sabi ko.

Uminom kami ng aming tsaa.

Bumalik si Robert sa marumi at bahagyang huminga at inihayag na ang headboard ay pinalaya mula sa likod ng gumagalaw na kumot at kailangan niya ng tulong sa frame. Inilagay ni Valerie ang kanyang tsaa at sumama sa kanya, at umupo ako sa talahanayan ng kusina sa aking sariling kusina na nakikinig sa tunog ng aking anak at asawa na nagtutulungan upang alisin ang nagawa.

Tumagal sila ng dalawang oras.

Sa pagtatapos nito, dumating si Robert upang hanapin ako sa sala kung saan inilipat ko ang aking upuan sa pagbasa mula sa sulok ng apolohiya nito sa tamang posisyon sa pamamagitan ng window.

“Tapos na, ” aniya. “Bumalik ang mga litrato. Natagpuan ko ang mga kawit sa garahe. Itinugma sila ni Val sa mga marka sa dingding. ”

Tumingin ako sa anak ko. Apatnapu’t isang taong gulang, kulay-abo na nagsisimula sa kanyang mga templo, bibig ng kanyang ama at aking mga mata, na nakatayo sa pintuan ng pintuan na may pintura sa kanyang shirt mula sa kung saan siya ay nag-scrap laban sa dingding ng silid-tulugan na gumagalaw.

“Masyado kang naging pasibo, ” sabi ko.

“Alam ko. ”

“Hindi dahil sa isang masamang tao ka. Dahil nalaman mo na ang hindi paggawa ng mga alon ay pareho sa paggawa ng kapayapaan. Hindi. ”

“Alam ko na ngayon. ”

“Nalaman mo ito mula sa panonood ng iyong ama at sa akin, na bahagi, ” Sinabi ko, na isang mahirap na bagay na aminin at ang tunay na bagay, dahil si Leonard ang naging uri ng tao na pinanatili ang kapayapaan sa isang paraan na paminsan-minsan ipinagpaliban ang mahirap na pag-uusap na dapat nating mas maaga.

Dumating si Robert at umupo sa braso ng sofa na pinakamalapit sa akin.

“Hahayaan mo ba kaming manatili? ” tinanong niya.

“Sa ngayon, ” sabi ko. “Sa ilalim ng iba’t ibang mga termino. Natapos ang iyong pagkukumpuni. Kung may mga pagkaantala na hindi tunay, nahanap mo ang ibang lugar upang mabuhay habang nakumpleto ito. Kapag tapos na, umuwi ka na. ”

“Oo. ”

“At habang nandito ka, panauhin ka. Ang mga panauhin na maligayang pagdating at mahal at kung sino ang hindi nag-redecorate. ”

Halos ngumiti siya. “Walang redecorating. ”

“Hahanapin namin ni Valerie ang aming paraan, ” sabi ko. “Ngunit hinihiling nito sa kanya na makita ako bilang isang tao sa halip na isang balakid, at hinihiling nito na maging sapat ka upang mapansin ang pagkakaiba kapag hindi ito nangyayari. ”

“Pupunta ako, ” aniya.

Naniniwala ako sa kanya. Hindi dahil perpekto siya o dahil ang kasal at mga batas at ibinahaging puwang ay biglang magiging simple. Ngunit dahil alam ko ang mukha ng aking anak at ang expression na suot niya ay hindi ang pagpapahayag ng isang tao na nagsasagawa ng isang pangako. Ito ay ang pagpapahayag ng isang tao na nakakita ng isang bagay na dapat niyang makita nang mas maaga at gagawin ang gawain ng pag-aayos ng kanyang pangitain.

Nang gabing iyon, natulog ako sa sarili kong kama.

Ang headboard ay bumalik kung saan ito pag-aari, ang bahagyang peklat sa kaliwang post mula noong lumipat kami doon, isang marka na lagi kong sinadya upang mabuhangin at hindi kailanman dahil pagkaraan ng ilang sandali ay naging bahagi lamang ito ng karakter ng kahoy. Ang aking mga litrato ay nasa dresser. Ang relo ni Leonard ay nasa nightstand. Ang kanyang singsing ay nasa maliit na ulam.

Nakahiga ako doon sa kadiliman para sa isang habang nakikinig sa bahay na tumira sa paligid ko, ang pamilyar na mga creaks at ang hum ng ref sa ibaba at sa isang lugar sa layo na isang aso na dalawang beses na nag-bark at tumahimik.

Ito ang aking bahay.

Hindi sa ligal na kahulugan lamang, bagaman ganoon din. Ang minahan sa kahulugan ng naipon na mga taon at ang partikular na kaalaman sa bawat sahig at ang paraan ng ilaw ng umaga ay dumaan sa silangan ng bintana at ang tiyak na amoy ng lugar na ginawa ng lahat ng nangyari sa loob nito.

Akin sa kahulugan na itinayo ko ang buhay na ito at nawala ang kalahati nito at nanatili at patuloy na nagtatayo.

Naisip ko ang tungkol kay Valerie at ang alpombra na naiwan niya sa Wisconsin nang siya ay labindalawa at ang mga silid na hindi pa siya matagal nang mapagkakatiwalaan. Naisip ko ang tungkol sa kung ano ang gastos sa kanya upang maging matapat sa sahig ng garahe, at kung ano ang gastos sa akin upang maging mapagbigay dito, at kung ang kabutihang-loob sa sitwasyong ito ay ang matalinong pagpipilian o ang walang muwang.

Akala ko marahil pareho ito, na karaniwang nangyayari sa mga bagay na nagkakahalaga ng paggawa.

Pagkalipas ng tatlong linggo, kinumpirma ng kontratista ng renovation ang isang aktwal na petsa ng pagkumpleto. Anim na higit pang mga linggo, tunay sa oras na ito, na-verify ni Robert na gumawa ng isang tawag sa telepono dapat kong iminungkahi dalawang buwan bago.

Noong Sabado pagkatapos ng kumpirmasyon na iyon, kumatok si Valerie sa pintuan ng aking studio, ang maliit na silid sa pasilyo kung saan nagpinta ako kapag gusto ko, at tinanong kung makakapasok siya.

Tumayo siya sa pintuan ng pintuan na nakatingin sa mga canvases na nakasalansan laban sa dingding, ang mga nagawa ko sa mga nakaraang taon, ang ilang mabuti, ang ilan ay kasanayan lamang, lahat ng mga ito ay nasa akin sa paraan na ang mga bagay na ginagawa mo sa iyong mga kamay ay sa iyo.

“Hindi ko alam na ipininta mo, ” aniya.

“Maraming hindi mo alam, ” Sinabi ko, nang walang init.

“Maaari ko bang makita? ”

Hinayaan ko siya.

Dahan-dahang dumaan siya sa mga canvases, ang paraan ng ginagawa ng mga tao kapag sila ay tunay na naghahanap sa halip na magsagawa ng pagpapahalaga, huminto sa ilang mas mahaba kaysa sa iba, na nagtatanong tungkol sa dalawa sa kanila na tiyak na sapat upang sabihin sa akin na mayroon siyang ilang background sa visual art, na naging totoo, isang semestre ng kasaysayan ng sining sa kolehiyo na nag-file ng sarili sa isang lugar na kapaki-pakinabang.

Gumugol kami ng isang oras sa silid na iyon.

Hindi paglutas ng lahat. Hindi nagiging isang bagay na hindi namin. Ngunit ang pagiging dalawang tao sa isang puwang na magkasama, tinitingnan ang parehong mga bagay, sa paghahanap kung saan nais pumunta ang pag-uusap.

Sa isang punto sinabi niya, “Ang kulay-abo ay talagang mali para sa silid na iyon, ” at sinabi niya ito nang labis na tumawa ako, isang tunay na pagtawa, ang hindi sinasadyang uri.

Mukha siyang nagulat. Pagkatapos ay tumawa din siya.

“Ang kulay-abo ay kakila-kilabot, ” sabi ko.

“Mukhang maganda ito sa sample card. ”

“Palagi silang ginagawa. ”

Bumalik kami sa pagtingin sa mga canvases.

“Kapag mayroon kaming sariling bahay muli, ” sinabi niya, hindi tinitingnan ako, tinitingnan ang isang tanawin na nagawa ko sa lawa ng tag-araw bago namatay si Leonard, “Gagawin ko ito ng tama. Panatilihin ang mga bagay na talagang gusto ko, hindi mga bagay na mukhang maganda sa mga larawan. ”

“Iyon ay magiging isang mahusay na pagsisimula, ” Sinabi ko.

Pagkalipas ng anim na linggo, lumipat sina Robert at Valerie sa kanilang condo, na-renovate at natapos, na may mga dingding na pinili niya sa isang mainit na terracotta na nag-text siya sa akin ng isang larawan ng mensahe na masama ito sa isang sample card ngunit sa palagay ko gusto ko ito.

Nag-text ako pabalik na akala ko tama siya.

Ang bahay sa dulo ng Cartwright Cul-de-Sac ay nanirahan pabalik sa sarili pagkatapos nilang umalis, ang mga silid ay tahimik at maayos na iniutos at amoy tulad ng pintura na kumupas sa pamilyar at Earl Grey at ang mahina na sedro ng aparador kung saan itinago ko ang mga lumang kamiseta ng flannel ni Leonard.

Ang watercolor ng Lake Michigan ay bumalik sa pader ng pasilyo.

Ang upuan ng pagbabasa ay bumalik sa tamang anggulo ng window.

Ang maliit na watawat sa beranda ay madaling lumipat sa simoy ng taglagas, na walang katulad na huminga.

Ito ang aking bahay.

At nakatayo sa aking sariling pintuan sa isang Huwebes ng umaga na may isang tasa ng tsaa at ang partikular na pakiramdam ng isang puwang na pagmamay-ari mo nang lubusan at alam ito, naintindihan ko na nakuha ko ito nang higit sa isang beses.

Minsan nang binili namin ni Leonard ito ng bata at may pag-asa at bahagyang sa aming badyet.

Kapag nanatili ako sa loob nito matapos na siya ay wala na at ginawa itong nag-iisa.

At sa sandaling muli, ngayon lamang, sa pamamagitan ng pagtanggi na ilipat mula rito nang tahimik kapag may nagpasya na ang aking presensya ay isang abala.

n

Related Posts

“Nay, Sunduin Mo Ako… Ang Pamilya ng Asawa Ko, Huwag Mo Akong Isama”: Isang Koronel ng Hukbong Katihan ng Estados Unidos ang Nagmadaling Iligtas ang Kanyang Anak na Babae, Ngunit Nang Sinubukan Siyang Pahiyain ng Isa sa Pinakamakapangyarihang Pamilya ng Amerika, Nalaman Nila Nang Huli Na Ang Lahat Na Napili Nila Ang Maling Ina Bilang Kaaway

I was still wearing my uniform when I left Fort Liberty that evening. My black dress jacket was perfectly pressed. The ribbons and medals on my chest…

Nabuntis ang kapatid ko sa anak ng asawa ko. Pagkatapos ay ipinakita niya ito sa pamamagitan ng mikropono sa harap ng tatlong daang bisita, sa kalagitnaan ng pagdiriwang ng aking ikasampung anibersaryo ng kasal.

Inagaw niya ang mikropono mula sa DJ. “Buntis ako sa anak ni Eric,” sabi ni Natalie. Tapos ngumiti siya. Sa akin. Nadulas ang baso ng alak ni…

Buong kwento: Pagkatapos kong maipanganak ang aming mga triplets, pumasok ang aking asawa sa aking silid sa ospital kasama ang kanyang kabit — na buong pagmamalaking may dalang Birkin bag.

Nang gabing iyon ay umiyak ako hanggang sa wala nang natitirang luha, yakap ang aking tatlong anak na lalaki habang ang alingawngaw ng tawa ni Adrian ay…

Sinampal ng nanay ko ang anak ko dahil sa isang laruan at nagkunwari ang buong pamilya na hindi nila nakita ang dugo. Hindi ako umimik; dinala ko siya sa ospital…

Hindi ito kailangan. Nakatayo ang nanay ko habang nakapatong ang kamay sa sandalan ng armchair, kasingputla ng dingding kung saan nakasabit pa rin ang litrato ko sa…

Noong araw na nakatanggap ako ng milyun-milyong dolyar na kabayaran para sa aksidenteng muntik na akong maparalisa, wala akong sinabi kahit isa. Binilhan ko lang ang anak ko ng isang napakamahal na laptop para sa kanyang pag-aaral… pero habang inililipat ko ang kanyang mga file mula sa kanyang lumang computer, may lumabas na litrato kung saan niyakap niya ang kabit ng aking asawa na may caption na: “Ang tunay kong ina ay nararapat na makasama sa aming bagong bahay.” Pagkatapos, may tumawag gamit ang pangalang “Nanay Irene,” at narinig ko ang aking asawa na nagsabi: “Ngayong gabi, sa wakas ay naalis na natin ang istorbo.”

Ang unang linya ng testamento ay mababasa: “Iniiwan ko ang ari-arian na matatagpuan sa Coyoacán kay Teresa Aguilar, dahil siya lang ang taong nagmalasakit sa akin nang…

Naglilingkod ako sa isang war zone bilang combat medic nang padalhan ako ng kapitbahay ko ng video. Kinakaladkad ng boyfriend ng asawa ko ang anak ko papasok sa bahay.

“Ano ang mangyayari?” Tiningnan ni David ang nagyelong video sa screen: Si Matthew na puno ng luha ang mukha, ang kamay ni Brian sa kanyang buhok, si…

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *