Dahil itinago ko ito sa isang lugar na hindi inakala ni Poonam Maasi na mangangahas hawakan ng isang labintatlong taong gulang na batang babae.
Ang sarili niyang bag na pang-temple.
Ang pulang pelus na dala-dala niya tuwing Martes sa Hanuman mandir.
Ang parehong bag na nakasabit sa pinto ng kusina namin dalawang gabi na ang nakakaraan nang pumunta siya “para lang tingnan ang kalagayan namin.”
Hindi ko iyon inilagay doon para i-frame siya.
Nilagay ko iyon doon dahil sabi ni Tiyo Harish, “Beta, dapat manatiling ligtas ang ebidensya, hindi sa loob ng nanginginig mong mga kamay.”
Kaya binalot namin ang pulseras sa isang malinis na panyo, inilagay ito sa isang transparent na plastik na takip, at isinuksok sa pulang temple bag pagkatapos naming i-record ang lahat sa kanyang telepono.
Pagkatapos ay nilock ni Tiyo Harish ang pinto, tinawagan ang pamangkin niyang abogado, at may sinabi sa akin.
“Kapag dumating ang mga pulis, hindi ka unang iiyak. Ikaw ang unang magsasalita.”
Pero nang makita ko si Mommy na papasok sa eskinita na pagod ang mga paa at ang mga pulis na naglalakad papalapit sa kanya, lahat ng matatapang na salita ay lumabas sa bibig ko.
“Mommy!” sigaw ko mula sa bintana.
Tumingala siya.
Una ay may pagkalito sa mukha niya.
Tapos takot.
Hindi para sa sarili niya.
Para sa akin.
Dahil iniisip pa rin ng mga ina ang kanilang mga anak na babae kahit pa inaabot ng mga pulis ang kanilang mga bag.
Hinawakan ng isang konstable ang kanyang pulso.
“Meera Sharma?”
“Oo,” sabi ni Nanay, habang hinihingal. “Anong nangyari?”
Sumugod paharap si Poonam Maasi, umiiyak na parang isang matandang bida sa pelikula.
“Didi, bakit mo ginawa ‘to? Pwede ka namang humingi ng pera sa akin. Bakit ka magnakaw?”
Nakatitig sa kanya si Mommy.
“Magnakaw?”
Kinuha ng inspektor ang itim na bag pang-opisina mula sa kanyang balikat.
“Ginang, mayroon po kaming impormasyon na ang ninakaw na alahas mula sa eksibisyon sa South Extension ay nasa loob ng bag na ito.”

Namula ang mukha ni Mommy.
“Ano? Hindi. Bag ko ito sa opisina. Kagagaling ko lang sa trabaho.”
Mas lalong lumakas ang iyak ni Poonam.
“Saliksikin mo, ginoo. Nahihiya ako, ngunit ang katotohanan ay katotohanan.”
Katotohanan.
Parang marumi ang salitang iyon na lumabas sa bibig niya.
Binuksan ng inspektor ang zipper ng bag.
Tela para sa tiffin.
Lumang pitaka.
Pass sa bus.
Maliit na bote ng pampawala ng sakit.
Isang pakete ng glucose biscuits.
Wala.
Naghanap ulit siya.
Wala.
Tumigil na ang pag-iyak ni Poonam.
Ganap.
Dumako ang mga mata niya sa bintana ng ikatlong palapag.
Sa akin.
At sa isang segundong iyon, alam na niya.
Alam ko.
Umatras siya.
Lumingon ang inspektor.
“Nasaan ang mga alahas?”
Napalunok si Poonam.
“Sinabihan ako… “Nasabihan ako…”
“Sino?”
Tumingin siya kay Mami.
Tapos sa akin.
Tapos kay Tiyo Harish, na kabababa lang ng hagdan na may hawak na pen drive, telepono, at pulang temple bag ni Poonam.
Nawalan ng bawat patak ng dugo ang mukha ng tiyahin ko.
Nakatayo si Tiyo Harish sa tabi ng inspektor.
“Ginoo, bago ninyo arestuhin ang isang inosenteng babae, pakitingnan po muna ito.”
Sumugod si Poonam.
“Hindi!”
Isang salita lang ang nagpatapos sa kanya.
Walang sinumang inosenteng sumisigaw bago pa man mabuksan ang ebidensya.
Kinuha ng inspektor ang telepono mula kay Tiyo Harish.
Sa screen, pumasok si Poonam sa aming flat noong 11:18 ng umaga.
Gray na hoodie.
Mga guwantes.
Susi na reserba.
Pagkalipas ng pitong minuto, lumabas siya nang nakangiti.
Hindi kumukurap ang inspektor habang nanonood.
Nanood din si Mommy.
Bumuka ang mga labi niya.
Tiningnan niya ang kanyang kapatid na parang nakakita ng isang estranghero na may pamilyar na mukha.
“Poonam,” bulong niya. “Pumasok ka sa bahay ko?”
Agad na pinagkrus ni Poonam ang kanyang mga kamay.
“Didi, kaya kong ipaliwanag.”
Pero binuksan na ni Tiyo Harish ang pulang supot para sa templo.
Nasa loob ang pulseras.
Puting ginto.
Mga batong esmeralda.
Disenyo ng diyamante.
Kahit sa ilalim ng mahinang bumbilya ng hagdanan, para itong isang bagay mula sa ibang mundo.
Napasinghap ang isang kapitbahay.
May bumulong, “Hai Bhagwan.”
Tumigas ang mga mata ng inspektor.
“Kaninong bag ito?”
Walang sinabi si Poonam.
Mahinang sabi ni Nanay, “Sa kanya.”
Higit pa sa katahimikan ang bumasag ng salita.
Humarap ang inspektor kay Poonam.
“Ikaw ang nagsampa ng reklamo?”
Mabilis na umiling si Poonam.
“Hindi po, ginoo, nagpaalam lang po ako. Nakatanggap lang po ako ng impormasyon. May nagsabi po sa akin—”
“Sino ang nagbigay sa iyo ng pulseras?”
Umatras siya.
“Hindi ko alam.”
Lumakas ang boses ko bago pa man ito mapigilan ng takot.
“Sabi ni Maasi sa telepono na matatapos na ngayon ang seremonya ng pag-aalay ng santo ni Mummy.”
Tumingin sa akin ang lahat.
Gusto kong magtago sa likod ni Mama.
Pero nakita ko ang pulso niya.
Ang pulso ring iyon na nagdala ng mga shopping bag, mga gasolinahan, mga bag pang-eskwela, at buong buhay namin.
Nanginginig ang pulsong iyon.
Kaya naman naglakad ako pababa sa huling ilang baitang.
“Narinig ko siya,” sabi ko. “Sabi niya kakaladkarin palabas si Mama nang nakaposas sa harap ko.”
Nanlaki ang mga mata ni Poonam.
“Ikaw na maliit na sinungaling.”
Mabilis kumilos si Mama kaya halos hindi ko na siya nakita.
Humakbang siya sa pagitan namin.
“Huwag mong tawaging sinungaling ang anak ko.”
Sa loob ng maraming taon, mahinahon na nagsalita si Mama.
Sa mga kapitbahay.
Sa mga tindero.
Sa mga kamag-anak.
Papunta sa Poonam.
Nang gabing iyon, ang boses niya ay parang isang nakakandadong pinto na sa wakas ay kumakatok mula sa loob.
Tumango ang inspektor sa konstable.
“Kunin mo siya.”
Nagsimulang sumigaw si Poonam.
Hindi umiiyak.
Sumisigaw.
“Sa tingin mo ba ako lang ang gumawa nito? Tanungin mo ang santo mong ina kung bakit kinamumuhian siya ng lahat. Tanungin mo siya kung bakit sa kanya iniwan ni Papa ang mga papeles ng bahay. Tanungin mo siya kung bakit si Meera lang ang pinagkakatiwalaan ng Lola mo. Kinuha niya ang lahat!”
Natigilan si Mommy.
Lumapit nang husto ang mga kapitbahay.
Tumawa nang malakas si Poonam.
“Oo, Didi. Magkunwari ka nang inosente. Palagi ka namang nagkunwaring inosente. Ibinigay sa iyo ni Papa ang flat sa Lajpat Nagar. Ibinigay niya sa iyo ang susi ng locker. Ibinigay niya sa iyo ang mga pulseras ni Maa. Ano ang natanggap ko? Mga lektura? Mga natirang saree? Kawawa ka ba?”
Nagbago ang mukha ni Mama.
Sakit.
Matandang sakit.
Yung tipong hindi ko pa nakikita dahil itinago niya iyon sa likod ng mga nakagawian.
“Gusto mo akong arestuhin dahil sa ari-arian?” tanong niya.
Dumura si Poonam malapit sa kanyang mga paa.
“Gusto kitang mapahamak.”
Hinawakan ng inspektor ang kanyang braso.
Tumalikod siya.
“Hindi! Tanungin mo siya tungkol sa locker. Tanungin mo siya kung ano ang nasa loob.”
Napadako ang tingin ni Mommy sa pulang temple bag.
Tapos sa akin.
Sa unang pagkakataon, nakita ko ang takot sa mukha ng aking ina na walang kinalaman sa mga pulis.
Napansin din iyon ng inspektor.
“Anong locker?”
Hindi sumagot si Mami.
Ngumiti si Poonam.
Ayan na naman.
Paghahanap ng lason sa hangin.
“Ang locker na iniwan ng aming ama. Ang locker na itinago ni Meera Didi sa loob ng labintatlong taon.”
Labintatlong taon.
Ang edad ko.
May malamig na pakiramdam na dumaloy sa aking tiyan.
“Mommy?” bulong ko.
Pinikit niya ang kanyang mga mata.
“Kavya, umakyat ka na sa taas.”
“Hindi.”
Nanlaki ang mga mata niya.
Hindi ko pa siya tinatanggihan nang ganoon.
Hindi seryoso.
Hindi sa buong katawan ko.
“Hindi ako aakyat sa taas.”
Tumingin ang inspektor mula kay Mommy hanggang kay Poonam.
“Aasikasuhin ang bagay na ito sa istasyon.”
Tumawa si Poonam.
“Mabuti. Isama mo ako. Pero kung pupunta ako, sasama rin si Didi. Ninakaw ang pulseras mula sa isang eksibisyon ng alahas, oo. Pero tanungin mo kung sino ang nakakaalam ng iskedyul ng locker ng may-ari. Tanungin mo kung sino ang nagtrabaho bilang cashier malapit sa vault desk noong nakaraang linggo. Tanungin mo kung sino ang pumirma sa temporary access register.”
Namutla si Mommy.
“Pumirma ako dahil inutusan ako ng manager ko na mangolekta ng mga cash slip.”
Ikiniling ni Poonam ang kanyang ulo.
“At ngayon ay lilitaw na ang pulseras sa iyong bahay. Napakaginhawa.”
Humakbang paharap si Tiyo Harish.
“Inspektor sahib, may video ng babaeng ito na nagtanim nito.”
“Oo,” sabi ng inspektor. “At ngayon kailangan nating malaman kung saan niya ito nakuha.”
Nawala ang ngiti ni Poonam.
Sa unang pagkakataon, mukha siyang takot na takot talaga.
Hindi dahil sa sinubukan niyang sirain ang nanay ko.
Dahil may isang taong mas malaki kaysa sa kanya na hindi umasa ng kabiguan.
Sa istasyon ng pulis, nakaupo si Mama sa isang bangkong kahoy habang hawak ko ang kamay niya.
Nanlamig ang palad niya.
Naupo si Poonam sa kabilang panig ng silid, tinanggal ang pulseras, magulo ang buhok, at puno ng poot ang mga matang iyon.
Hindi na siya kamukha ng Maasi ko.
Mukha siyang isang bitak sa aming lahi.
Pinatugtog muli ng inspektor ang CCTV.
Pagkatapos ay binuksan niya ang pakete ng pulseras.
Pagkatapos ay tinawagan niya ang may-ari ng tindahan ng alahas.
Sa loob ng isang oras, dumating ang isang malaking lalaking nakasuot ng kremang kurta kasama ang dalawang guwardiya at isang abogado.
Ginoong Dhanraj Bedi.
May-ari ng Bedi Jewels.
Nakita niya ang pulseras at halos maiyak siya.
“Sa nanay ko ‘to,” bulong niya.
Pagkatapos ay tumingin siya kay Mommy.
“Nagtatrabaho ka sa Pacific Mall?”
Tumango si Mommy.
“Oo.”
“May lumapit ba sa iyo noong nakaraang linggo?”
Mukhang nalilito siya.
“Maraming kostumer ang lumalapit sa cash counter.”
“Hindi. May kasama ba sa staff ko?”
Nag-isip sandali si Mama.
Pagkatapos ay nanliit ang mga mata niya.
“May isang lalaki na nagtanong kung puwede akong magtago ng isang sobre sa bag ko hanggang gabi. Tumanggi ako.”
Yumuko ang inspektor.
“Anong lalaki?”
Napalunok si Mommy.
“Hindi ko alam ang pangalan niya. Pero kasama niya si Poonam minsan.”
Lahat ng mata ay napunta kay Poonam.
Umiwas siya ng tingin.
Hinampas ng inspektor ang mesa.
“Pangalan.”
Walang sinabi si Poonam.
Binuksan ng abogado ni G. Bedi ang isang file at inilagay ang isang litrato sa mesa.
“Siya ba iyon?”
Napatitig si Mommy.
Saka tumango.
“Oo.”
Pumikit ang tiyahin ko.
Bumulong si Mr. Bedi, “Rohit Bedi. Pamangkin ko.”
Lumipat ang kwarto.
Hindi ninakaw ng mga estranghero.
Pamilya na naman.
Palaging pamilya.
Tumingin ang inspektor kay Poonam.
“Plano ninyo ni Rohit Bedi na i-rape si Meera Sharma?”
Nasira si Poonam noon.
Hindi dahil sa pagkakasala.
Nang may gulat.
“Sabi niya walang masasaktan! Sabi niya si Meera Didi lang ang tatanungin. Mababawi ang pulseras. Babayaran ng insurance. Bibigyan niya ako ng dalawampung lakh.”
Binitawan ni Mama ang kamay ko.
Dahan-dahan.
Parang kahit ang paghawak sa pamilya ay naging masakit.
“Ibinenta mo ako sa halagang dalawampung libong piso?”
Tumingin sa kanya si Poonam.
“Nasa iyo na ang lahat.”
Tumayo si Mami.
“Hindi, Poonam. May responsibilidad ako. Napagkamalan mo itong kayamanan.”
Tumawa si Poonam habang umiiyak.
“Para kang demonyo palagi magsalita. Lagi kang nagsasakripisyo, nagsasakripisyo. Gusto kitang makitang madapa minsan.”
Naging malumanay ang boses ni Mommy.
“Maraming beses akong nadapa. Masyado ka lang nagseselos para mapansin.”
Pinatahimik siya nito.
Sa loob ng isang segundo.
Pagkatapos ay yumuko si Poonam at bumulong, “Tanungin mo ang anak mo kung bakit isinulat ni Lola ang pangalan niya sa mga papel ng locker.”
Nanahimik si Mommy.
Naramdaman kong nanigas ang buong katawan niya sa tabi ko.
“Pangalan ko?” tanong ko.
Tumingin ang inspektor kay Mommy.
“Ano ang pinagsasabi niya?”
Umupo ulit si Mama.
Nanginginig ang mga labi niya.
“Nang mamatay ang tatay ko, nag-iwan siya ng locker. Hindi ko na ito binuksan.”
Sumigaw si Poonam, “Sinungaling!”
“Hindi,” sabi ni Nanay. “Dahil nakasaad sa tagubilin na para kay Kavya iyon kapag siya ay labingwalong taong gulang na.”
Nagbago ang tibok ng puso ko.
“Para sa akin?”
Tumingin sa akin si Mommy nang may mga matang puno ng mga bagay na ilang taon niyang nilunok.
“Gusto kong magkaroon ka ng isang bagay na hindi maaaring kunin ninuman.”
Nagsimulang tumawa si Poonam.
Isang nakakatakot na tawa.
“Hindi mo pa rin alam, Didi. Sa tingin mo ba ay nag-iwan si Papa ng alahas? Pera? Mga biyaya? Nag-iwan siya ng patunay.”
Nagbago ang mukha ni Mama.
“Anong patunay?”
Dahan-dahang ngumiti si Poonam.
“Ang patunay kung sino talaga ang ama ni Kavya.”
Natahimik ang silid.
Nagsimulang tumunog ang mga tainga ko.
Dumampi ang kamay ni Mama sa bibig niya.
Umatras ako.
“Anong ibig sabihin niyan?”
Walang sumagot.
Hindi sapat ang bilis.
Kaya tiningnan ko si Mama.
“Mama. Anong ibig niyang sabihin?”
Lumingon si Mommy sa akin.
Napuno ng luha ang kanyang mga mata.
“Kavya…”
Isang salita lang ang nagsasabi sa akin na malapit nang mahati ang buhay ko.
Tumikhim ang inspektor.
“Hindi ito ang lugar—”
“Hindi,” sabi ko.
Nanginginig ang boses ko, pero hindi ako tumigil.
“Patuloy na sinasabi ng lahat na isa akong bata. Pero ngayon, iniligtas ko ang nanay ko mula sa bilangguan. Kaya may magsasabi sa akin ng totoo.”
Pinikit ni Mommy ang kanyang mga mata.
Pinanood kami ni Poonam nang may matinding kasiyahan.
Natalo siya ngayong gabi, pero nakahanap pa siya ng isa pang kutsilyo.
Muling iminulat ni Mama ang kanyang mga mata.
“Hindi namatay ang tatay mo bago ka pa man isinilang,” sabi niya.
Naramdaman kong nawala ang sahig.
Buong buhay ko, nabalitaan ko na lang na namatay si Papa sa isang aksidente noong buntis si Mama.
Isang litrato sa istante.
Isang garland bawat taon.
Ilang kwento.
Isang lalaki ang biglang nawala.
“Buhay pa ba siya?” bulong ko.
Nagsimulang umiyak si Mommy.
“Hindi ko alam.”
“Anong ibig mong sabihin na hindi mo alam?”
Inabot niya ako.
Umatras ako.
Nasaktan siya nito.
Mas nasaktan ako.
Nagsalita si Poonam mula sa kabilang panig ng silid.
“Alam niya. Alam na alam niya noon pa man.”
Lumingon si Mommy sa kanya.
“Hindi. Hindi ka makapagsasalita ngayon.”
Pagkatapos ay tumingin siya ulit sa akin.
“Noong buntis ako, nawala ang tatay mo matapos ibunyag ang isang iskema ng money laundering na kinasasangkutan ni Bedi Jewels at ilang kontratista ng mall. Natagpuan ng mga pulis ang kanyang scooter malapit sa tulay ng Yamuna. Dugo. Pitaka. Telepono. Walang bangkay.”
Natuyo ang bibig ko.
“Walang bangkay?”
“Idineklara nila siyang patay pagkalipas ng ilang buwan. Hindi ito pinaniwalaan ng Lola mo. Nangolekta siya ng mga papeles. Mga recording. Mga pangalan. Inilagay niya ang lahat sa locker na iyon. Sabi niya kung may mangyari sa kanya, dapat kitang ilayo sa away na iyon hanggang sa maging sapat ka na.”
Kumikinang ang pulseras sa mesa sa ilalim ng ilaw na de-kuryente.
Bigla na lang, hindi na ito nagmukhang alahas.
Mukha itong susi.
Biglang tumayo si Mr. Bedi.
“Wala itong kaugnayan dito. Nabawi ang pulseras ko. Gusto ko ang aking ari-arian at magsampa ng kaso laban sa akusado.”
Tumingin sa kanya ang inspektor.
“Makukuha mo pareho. Pagkatapos nating tanungin kung bakit ibinigay ng pamangkin mo ang mga ninakaw na alahas sa babaeng ito at kung bakit paulit-ulit na lumalabas ang pangalan mo sa isang lumang kaso ng mga nawawalang tao.”
Tumigas ang mukha ni G. Bedi.
“Sasagot ang abogado ko.”
Ngumiti ang inspektor nang walang bahid ng init.
“Umaasa ako na gagawin niya.”
Pagsapit ng hatinggabi, sinundo si Rohit Bedi mula sa kalsada ng kanyang bahay sa bukid.
Pagsapit ng umaga, natagpuan ng mga pulis ang mga teleponong may burner, mga dokumento ng insurance, at isang larawan ng bag ng aking ina sa opisina na kinunan dalawang araw bago ang bitag.
Pumirma si Poonam ng isang pahayag.
Hindi dahil nagsisi siya.
Dahil sinisi na ni Rohit ang lahat sa kanya.
Ganyan magmahal ang mga duwag.
Sa pamamagitan ng pagtulak muna sa mga babae sa apoy.
Umuwi kami ni Mama ng alas-5 ng umaga
Kulay abo ang langit.
Amoy basang alikabok at maagang tsaa ang aming daanan.
Sa unang pagkakataon, hindi naging maliit ang bahay namin.
Parang nakaligtas ito sa isang bagyo na may mga basag na bintana ngunit nakatayo pa rin ang mga dingding.
Dumiretso si Mommy sa aparador at kinuha ang isang maliit na susi na bakal na nakadikit sa likod ng isang lumang naka-frame na larawan ni Lola.
Inilagay niya ito sa aking palad.
“Locker 47. Punjab National Bank. Sangay ng Chandni Chowk.”
Napapikit ang mga daliri ko sa paligid nito.
“Bakit ngayon pa?”
Hinawakan niya ang mukha ko.
“Dahil pagkatapos ng gabing ito, hindi na tayo mapoprotektahan ng pagtatago.”
Alas-diyes ng umaga nang araw na iyon, nakarating kami sa bangko kasama si Tiyo Harish at ang inspektor.
Sapat na ang edad ng manager para maalala si Nana.
Tumingin siya sa susi, pagkatapos ay sa akin.
“Kaya dumating na ang bata.”
Kinasusuklaman ko na ang salitang iyon ngayon.
Bata.
Malamig ang locker room.
Bumukas ang pintong bakal na may tunog na parang may sikretong naghahabol ng hininga.
Walang alahas sa loob.
Walang pera.
Walang ginto.
Isang brown na folder lang, tatlong pen drive, isang kupas na diary, at isang litrato.
Kinuha ko muna ang litrato.
May isang lalaki na nakatayo sa tabi ni Mama.
Bata.
Matangkad.
Nakangiti.
Nakapatong ang kamay niya sa tiyan ng buntis niyang anak.
Naninikip ang lalamunan ko.
“Ang tatay ko?”
Tumango si Mommy, habang tahimik na umiiyak.
“Arjun Sen.”
Ang mga mata niya ay kamukha ng mga mata ko.
Hindi yung patay na lalaki sa litratong may garland sa bahay.
Malabo, luma, at malayo ang litratong may garland.
Buhay na buhay ang lalaking ito sa dyaryo.
Sa likuran namin, binuksan ng inspektor ang folder.
Nagbago ang mukha niya sa ikalawang pahina.
“Ano iyon?” tanong ni Mommy.
Hindi siya agad sumagot.
Inilapag niya ang isang dokumento sa mesa.
Isa itong talaan ng kapanganakan sa ospital.
Ang pangalan ko.
Ang petsa ng aking kapanganakan.
Ina: Meera Sharma.
Ama: Arjun Sen.
Pagkatapos ay isang pangalawang linya na isinulat gamit ang pulang tinta.
**Tinanggihan ang kahilingan para sa proteksyon ng saksi.**
Tumingin ako kay Mami.
“Anong proteksyon para sa saksi?”
Bago pa siya makasagot, nagmamadaling bumalik ang manager ng bangko.
“Ginang, may naghahanap po sa inyo sa labas.”
Kumunot ang noo ng inspektor.
“WHO?”
Tumingin sa akin ang manager.
“Isang lalaki. Ang sabi niya ay Arjun Sen ang pangalan niya.”
Tumigil sa paghinga ang katawan ko.
Napahawak si Mama sa mesa.
“Hindi,” bulong niya.
Binunot ng inspektor ang baril niya nang kalahati mula sa holster niya.
Tumayo si Tiyo Harish sa harap ko.
Napalunok ang manager.
“Sabi niya may sasabihin daw ako kay Kavya.”
Bahagya lang lumabas ang boses ko.
“Ano?”
Mukhang takot na takot ang manager.
“Sabi niya, ‘Sabihin mo sa anak ko na hindi ninakaw ang pulseras para sa pera. Ninakaw lang ito para dalhin siya sa locker.’”
Lumingon sa akin si Mommy, na kasingputi ng papel.
Lumangitngit ang pinto sa labas ng locker room.
Papalapit ang mga yabag.
At sa unang pagkakataon sa loob ng labintatlong taon, ang lalaking tinawag ng lahat na patay ay naglalakad patungo sa anak na babae na natagpuan lamang ang kanyang pangalan.
Kung ang katapangan ni Kavya, ang pagtataksil ni Meera, at ang katotohanan sa likod ng ninakaw na pulseras ay yumanig sa iyong puso, isulat ang iyong nararamdaman sa mga komento at sundan ang pahina—dahil nabuksan na ng patibong ng tiyahin ang locker ni Lola, at sa wakas ay bumalik na ang amang dapat sana’y patay na.