
Ang panginginig ng aking mga kamay ay hindi dahil sa takot, kundi sa galit na matagal ko nang ibinaon. Ang bulong ni Marcus, ang aking head of security, ay tila isang bombang sumabog sa aking pandinig.
“Anong sinabi mo?” halos pabulong kong tanong, habang sa background ay naririnig ang pagmamakaawa ni Mateo at ang histerikal na tili ni Doña Beatrice habang hinihila sila ng mga sheriff palabas ng engrandeng pintuan.
“Ma’am, ang head nurse na nag-alaga sa nanay niyo sa probinsya ay nag-iwan ng affidavit bago siya pumanaw. Hindi sakit sa puso ang ikinamatay ng inyong ina. May nag-inject sa kanya ng lason—isang substance na mahirap ma-detect sa autopsy noong panahong iyon,” paliwanag ni Marcus, ang kanyang boses ay puno ng pait.
Dahan-dahan akong lumingon kay Doña Beatrice. Nakasuot pa rin siya ng kanyang mamahaling perlas, ngunit ang kanyang mukha ay kasing-puti na ng mantsa ng sabaw sa aking damit. Nang magtagpo ang aming mga mata, nakita ko ang isang kislap ng takot na hindi lang dahil sa pagkawala ng yaman. Ito ay takot ng isang taong huli na sa kanyang krimen.
Ang Paghaharap sa Katotohanan
“Beatrice,” tawag ko sa kanya. Wala na ang ‘Doña’, wala na ang paggalang. “Bakit bigla kang naging estatwa? May alam ka ba tungkol sa pagkamatay ng nanay ko?”
“Wala akong alam! Baliw ka na, Elena! Nag-iimbento ka lang para lalo kaming ipahiya!” sigaw niya, pero ang panginginig ng kanyang boses ay hindi nagsisinungaling.
Lumapit ako sa kanya, bawat hakbang ng aking takong sa marmol na sahig ay tila hatol ng kamatayan. “Tatlong taon ninyo akong ginawang katulong. Pinagtiisan ko ang bawat sampal, bawat lait, dahil akala ko ay tinulungan ninyo ang nanay ko noong nag-aagaw buhay siya. Pero ang totoo… pinatay niyo siya para makuha ang maliit na lupang iniwan ng lolo ko, ‘di ba? Ang lupang naging pundasyon ng Alcasid Group!”
Napaluhod si Mateo sa paanan ko. “Elena, hindi ko alam ‘yan! Maniwala ka, si Mama lang ang may gawa niyan! Huwag mo kaming ipakulong!”
Tiningnan ko si Mateo nang may matinding pandidiri. Ang lalaking sinamba ko noon ay isa palang duwag na handang itapon ang sariling ina para lang maisalba ang sarili. “Mateo, mas nakakasuka ka pa sa tirang pagkain na ipinakakain mo sa akin.”
Ang Pagguho ng Imperyong Alcasid
Sa isang kumpas ng aking kamay, pumasok ang mga tauhan ng NBI. “Doña Beatrice Alcasid, you are under arrest for the murder of Maria Clara Valderrama and for multiple counts of estafa and land grabbing.”
Habang pinupusasan si Beatrice, nagsisigaw siya ng mga sumpa. “Hindi pa tayo tapos, Elena! Isang hamak na anak ka lang ng katulong! Wala kang karapatan sa yaman na ito!”
“Mali ka, Beatrice,” matigas kong sagot. “Ang nanay ko ay ang tunay na tagapagmana ng mga Valderrama na itinago ninyo at kinawawa. Ako ang hustisyang matagal niyang hinintay.”
Nang mailabas na ang mga Alcasid, naiwan ang mga bisitang kanina ay nagtatawanan. Ngayon, lahat sila ay nakayuko, hindi makatingin sa akin. Ang ballroom na punong-puno ng karangyaan ay biglang naging malamig at tahimik.
“Para sa inyong lahat,” anunsyo ko sa harap ng mga camera na kanina ay kumukuha ng video sa aking kahihiyan. “Ang party na ito ay tapos na. At bukas, asahan ninyo na ang bawat kumpanya na nakipagsabwatan sa mga Alcasid ay hihilingan ko ng full audit. Walang makakalusot.”
Mabilis na nagpulasan ang mga “elite” na bisita, dala ang takot na baka sila ang susunod na gumuho ang mundo.
Ang Pagbabalik ng Prinsesa
Pagkalipas ng isang linggo, nakatayo ako sa tuktok ng Valderrama Tower sa Makati. Nakasuot ako ng isang pasadyang itim na suit, ang aking buhok ay maayos na naka-style, at ang aking mga mata ay wala nang bahid ng luha.
Pumasok si Atty. Jose Mari Chan. “Ma’am Elena, ang lahat ng papeles ay maayos na. Ang Alcasid Group ay opisyal nang bahagi ng Valderrama Global. Si Beatrice ay nasa kulungan na at naghihintay ng paglilitis, habang si Mateo… well, nakita siya kahapon sa isang karinderya sa labas ng lungsod, naghahanap ng trabaho bilang kargador.”
Napangiti ako nang mapait. Ang gulong ng tadhana ay mabilis uminog. “Salamat, Atty. Jose. Gusto ko ring magpatayo ng isang foundation sa pangalan ng nanay ko. Isang shelter para sa mga babaeng biktima ng domestic abuse at pang-aapi.”
“Isang napakagandang layunin, Ma’am,” sagot ng abogado bago lumabas.
Naiwan akong mag-isa sa opisina. Kinuha ko ang isang luma at kupas na litrato ng aking ina mula sa aking pitaka. “Nay, tapos na. Nakuha na natin ang hustisya.”
Biglang tumunog ang aking intercom. “Ma’am Elena, may isang lalaki po sa baba. Sinasabi niyang siya ang inyong half-brother mula sa unang asawa ng inyong ama. Galit na galit po siya at sinasabing wala kayong karapatan sa 50% ng shares ng kumpanya.”
Napahilig ako sa aking upuan at uminom ng mainit na tsaa—hindi sabaw, kundi tsaa na kasing-tapang ng aking determinasyon.
“Papanhikin mo siya,” utos ko sa secretary. “Gusto ko ring makita kung gaano katigas ang mukha ng mga taong gustong agawin ang pag-aari ng isang Valderrama.”
Ang Bagong Kalaban
Bumukas ang pinto at pumasok ang isang lalaking nasa edad na traynta, si Rodrigo Valderrama. Mukha siyang edukado, pero ang kanyang mga mata ay puno ng inggit.
“So, ikaw ang ‘lost princess’?” pangungutya niya. “Akala mo ba ay madali mong makukuha ang pinaghirapan ko sa loob ng sampung taon dahil lang sa isang DNA test at secret trust fund?”
Tumayo ako at hinarap siya. “Rodrigo, hindi ko kailangan ang sampung taon para patunayan ang halaga ko. Sa loob ng tatlong taon, natuto akong mabuhay sa gitna ng mga lobo habang nakadamit ng tupa. Kung gusto mo ng gyera, ibibigay ko sa iyo. Pero tandaan mo… ako ang Diamond King’s favorite daughter. At sa larong ito, ako ang may hawak ng lahat ng alas.”
Lumapit siya sa akin, hanggang sa magkatapat ang aming mga mukha. “Hindi mo kilala ang kinakalaban mo, Elena. Ang mga Alcasid ay maliliit na isda lang. Ako? Ako ang pating na uubos sa iyo.”
Ngumiti ako nang napakatamis, ang parehong ngiting ibinigay ko kay Mateo bago siya bumagsak. “Gusto ko ang mga pating, Rodrigo. Masarap silang gawing shark fin soup.”
Habang naglalakad siya palabas, alam ko na ang buhay ko ay hindi pa natatapos sa paghihiganti sa mga Alcasid. Ito ay simula pa lamang ng aking pag-upo sa trono. Ang dating “katulong na asawa” ay wala na. Ang natitira na lang ay ang Reyna ng Valderrama Global, at walang sinuman ang makakapigil sa aking paghaharap sa bukas.