Ang Aking Sister Texted Na Siya ay Tumigil sa Kanyang Trabaho At Susuportahan Ko Siya Habang Siya “Natagpuan ang Kanyang Sarili ”— Kaya’t Natanggap Ko ang Isang Trabaho sa Trabaho At Tinatanggal ang Bawat Ibinahaging Pagbabayad Sa Aking Pangalan ay gumugol ako ng maraming taon bilang tahimik na solusyon sa aking pamilya: mga bill ng telepono, seguro sa kotse, kagamitan, paglilipat ng emerhensiya, at bawat “ito lamang minsan ” na kahit papaano ay naging permanente.

Sa oras na ang aking telepono ay nagpakita ng apatnapu’t tatlong hindi nakuha na mga tawag, inilipat ko na ang aking pondo sa emerhensiya, na-frozen ang aking kredito, tinanggal ang aking pamilya mula sa bawat plano sa pagbabayad na nakatali sa aking pangalan, at tinanggap ang isang trabaho sa ibang bansa na nagsimula noong Lunes.

Iyon ay tunog dramatiko kapag sinabi ko ito ngayon, tulad ng gumawa ako ng isang matalim na desisyon sa isang pagsabog ng galit at napanood ang buong tulay na umakyat sa apoy sa likuran ko. Ang katotohanan ay mas tahimik kaysa doon. Ang tulay ay nasusunog nang maraming taon. Nakatayo lang ako doon na may hose ng hardin, ang pagpapanggap na usok ay normal dahil ang lahat ng mahal ko ay patuloy na sinasabi sa akin ito.

Ipinadala ng aking kapatid na si Jenna ang mensahe sa 8:12 sa isang Miyerkules ng umaga habang hinihimas ko ang aking mga ngipin.

Naaalala ko ang eksaktong oras dahil ang aking telepono ay nag-buzz laban sa gilid ng lababo sa banyo, na nakikipag-away laban sa porselana tulad ng isang nakulong na insekto, at tumingin ako sa down na may toothpaste pa rin ang foaming sa aking bibig.

Jenna: Tinatapos ko ang aking trabaho ngayon. Hindi ko na magagawa ang stress na ito. Susuportahan mo kami habang nahanap ko ang aking sarili.

Advertisements

Walang marka ng tanong.

Iyon ang unang bagay na napansin ko.

Hindi ang katotohanan na siya ay dalawampu’t siyam na taong gulang at naninirahan kasama ang isang tao na nagsuot ng mga ironic beanies noong Agosto at tinukoy pa rin ang kanyang mga hustle sa gilid bilang “mga daloy ng kita ” kahit na wala sa kanila ang naging kita. Hindi ang katotohanan na natakpan ko na ang kanyang seguro sa kotse nang dalawang beses sa taong iyon, nagbabayad ng isang bill ng vet para sa isang aso na hindi ko pagmamay-ari, at hiniram ang kanyang pera nang hindi bababa sa tatlong mga pivots ng karera na natapos sa isang lugar sa pagitan ng isang bagong notebook at isang anunsyo sa Instagram. Hindi kahit na ang salitang “sa amin, ” na nakaupo doon tulad ng isang naka-load na baril dahil nangangahulugang Jenna at Caleb, at marahil si Daisy ang rescue dog, at marahil ang anumang hinaharap na bersyon ng kanyang sarili ay naniniwala siyang obligado akong mag-pinansyal.

Hindi. Ito ay ang kakulangan ng isang marka ng tanong.

Susuportahan mo kami habang nahanap ko ang aking sarili.

Tulad ng grabidad. Tulad ng pagsikat ng araw. Tulad ng katotohanan na kung si Jenna ay humakbang sa isang ledge, ang isang taong nagngangalang Alex ay nasa ilalim ng isang unan, isang spreadsheet, at isang tahimik na paghingi ng tawad sa hindi paggawa ng landing softer.

Pinahid ko ang aking bibig, tiningnan ang aking sarili sa salamin, at hinintay kong magsimula ang pamilyar na makinarya.

Palagi itong nagsimula dati. Isang higpit sa aking dibdib. Isang mental scan ng mga balanse sa bangko. Ang isang praktikal na tanong na bumubuo bago ang emosyonal ay maaaring makakuha ng isang salita sa. Magkano? Gaano katagal? Ano ang maaari kong ilipat sa paligid? Ano ang maaari kong kanselahin? Ano ang maaari kong ihinto? Ano ang maaari kong mabuhay nang wala kaya’t ang lahat ay maaaring makaramdam ng pansamantalang ligtas?

Ngunit kaninang umaga, walang lumipat.

Mga advertising
Nakita ko ang aking sariling mukha sa ilalim ng ilaw ng banyo: tatlumpu’t anim na taong gulang, pagod sa paligid ng mga mata, ang buhok ay pa rin flattened sa isang tabi mula sa pagtulog, isang maliit na nick sa aking panga mula sa pag-ahit nang mabilis sa araw bago. Ordinaryong. May pananagutan. Kapaki-pakinabang. Ang isang tao na gumugol ng karamihan sa kanyang buhay na inilarawan sa mga salitang ginamit ng mga tao kapag nais nilang purihin ang isang tool.

Maaasahan. Matatag. Mabuti sa pera. Antas ng ulo.

Itinakda ko ang sipilyo.

Pagkatapos ay nag-type ako pabalik: Hindi ang aking problema.

Tatlong salita.

Walang punto ng bulalas. Walang paghingi ng tawad. Walang talata ng paliwanag para sa mga taong sinanay na gawing isang negosasyon ang bawat paliwanag.

Tatlong salita lang.

Tumama ako sa pagpapadala.

Hindi sumabog ang aking telepono. Ang salamin ay hindi pumutok. Sa isang lugar sa labas ng aking apartment, isang trak ng basura ang humagulgol sa kalye, huminto at nagsisimula sa mga hydraulic sighs. Dalawang beses na naka-bark ang isang aso. Ang aking nasa itaas na kapitbahay ay bumaba ng isang bagay na sapat na mabigat upang gawin ang aking shiver sa kisame.

Nagpatuloy ang mundo.

Sa loob ng halos animnapung segundo, walang sumagot.

Ang mga animnapung segundo ay ang unang tunay na katahimikan na naramdaman ko sa maraming taon.

Pagkatapos ay sinimulan ng aking telepono ang pag-iilaw.

Nanay: Tumawag ka sa akin.

Nanay: Alex, tawagan mo ako ngayon.

Jenna: Seryoso ka ba ???

Kaleb: Bro.

Tatay: Sagutin ang iyong ina.

Jenna: Malupit ka.

Nanay: Hindi ito kung paano kumilos ang pamilya.

Ang mga mensahe na nakasalansan nang mabilis ang screen ay tila huminga.

Naglakad ako papunta sa kusina, walang sapin, at binuksan ang aking laptop. Ang email mula sa Human Resources ay naghihintay pa rin sa tuktok ng aking inbox, na naka-star sa dilaw dahil tinititigan ko ito ng siyam na araw tulad nito ay maaaring gumawa ng desisyon para sa akin kung matagal akong tumingin.

International Operations Rotation — Dublin Office — Pormal na Alok.

Labindalawang buwan. Pagtatakda ng pabahay. Suporta sa relocation. Pagtaas ng suweldo. Panimulang petsa Lunes kung tatanggapin sa pagtatapos ng linggo.

Lunes.

Sinabi ko sa aking sarili na kailangan ko ng oras. Sinabi ko sa aking boss na isinasaalang-alang ko ang mga obligasyon sa pamilya. Sinabi ko sa aking ina tungkol dito isang beses, pabalik noong Enero, at inalis niya ang ideya nang madali itong kinuha sa akin ng tatlong buwan upang maunawaan na hindi niya tinanggal ang trabaho dahil hindi ito makatotohanang. Inalis niya ito dahil naniniwala siya na ang aking buhay ay masyadong kapaki-pakinabang kung nasaan ito.

Nag-scroll ako sa ilalim ng sulat ng alok.

Tanggapin.

Lumitaw ang isang maliit na window ng kumpirmasyon.

Sigurado ka ba?

Halos tumawa ako.

Walang website na nagtanong sa akin ng isang mas matapat na tanong.

Nag-click ako oo.

Ang pangalan ko ay Alex Pierce, at sa halos lahat ng aking buhay, nalilito ako na kinakailangan sa pagiging mahal.

Hindi iyon ang uri ng pagsasakatuparan na dumating nang sabay-sabay. Hindi ito sinipa ang pintuan at ipahayag ang sarili. Ito ay tumatakbo nang dahan-dahan, sa pamamagitan ng maliliit na sandali na hindi mo pinapansin dahil ang bawat isa ay tila masyadong maliit sa bagay. Ang isang bill ng restawran ay nagtulak sa iyo nang walang talakayan. Isang utility login na hindi kailanman mailipat. Ang isang ina na nagsasabing, “Alam mo kung paano ang iyong kapatid na babae, ” na parang kakulangan ng disiplina ng ibang tao ay isang pattern ng panahon at ikaw ang badyet ng munisipyo. Ang isang ama na tumawag sa iyong mga hangganan “saloobin ” dahil ang pagsunod ay mas mahusay sa kanya pagdating sa isang taong nagbabayad ng kalahati ng utang.

Ako ang pinakalumang bata. Una na umalis sa bahay. Una upang makakuha ng isang matatag na suweldo. Una upang malaman na sa aking pamilya, ang kakayahan ay hindi ipinagdiwang. Na-ani na.

Si Jenna ang ginintuang. Ang aking maliit na kapatid na babae. Ang himala ng aking ina pagkatapos ng dalawang pagkakuha, prinsesa ng aking ama pagkatapos ng mahabang linya ng mga anak na hindi niya nakuha, ang malayang espiritu ni Tiya Rose, “ang buong dahilan ng buong pamilya para sa kawalang-katarungan. Iba’t ibang mga patakaran. Iba’t ibang tinig. Parehong bahay, dalawang katotohanan.

Noong bata pa kami, nag-chores ako para sa allowance. Nakakuha ng mga sorpresa si Jenna para sa “sinusubukan ang kanyang makakaya. ” Naghugas ako ng mga pinggan, mowed lawns, kumuha ng basurahan, nalinis na mga kanal, tinulungan si Dad stack firewood na binili niya dahil gusto niya ang hitsura ng isang tao na nangangailangan ng kahoy na panggatong. Gumawa si Jenna ng mga kard na may glitter glue at pinuri para sa pagkamalikhain.

Sa high school, binili ko ang aking unang laptop na ginamit mula sa isang tao na alam ng aking manager sa diner kung saan nag-bus ako ng mga talahanayan. Mayroon itong isang basag na bisagra at isang baterya na tumagal ng labing tatlong minuto kung mababa ang ningning ng screen. Dinala ko ito tulad ng gawa sa baso dahil binayaran ko ito ng mga tip na amoy tulad ng ketchup at tubig sa ulam.

Nakakuha ng bagong telepono si Jenna dahil sinabi ni Nanay na kailangan niya ito “para sa kaligtasan. ”

Nang bumagsak ang aking sasakyan sa senior year, sinabi sa akin ni Tatay na natututo upang ayusin ang mga bagay na binuo character. Nang suportahan ni Jenna ang SUV ni Nanay sa isang mailbox makalipas ang dalawang taon, sinabi ni Tatay na nangyari ang mga aksidente at binayaran ang mababawas bago kumain.

Dati kong sinabi sa aking sarili na normal ang mga bagay na iyon. Ang bawat pamilya ay may mga pattern. Ang bawat kapatid ay nakakakuha ng ibang bersyon ng kanilang mga magulang. Siguro mas madali ako. Siguro kailangan pa ni Jenna. Siguro dapat ipagmalaki ko na pinagkakatiwalaan ako ng mga tao.

Ito ay tumagal sa akin ng mahabang panahon upang maunawaan na ang pagiging mas madali ay nangangahulugan lamang na ang mga tao ay may mas kaunting pagkakasala tungkol sa paggawa ng higit na dala mo.

Nagtatrabaho ako sa mga operasyon para sa isang internasyonal na kumpanya ng logistik. Hindi ito kaakit-akit na gawain, ngunit nababagay ito sa akin. Sinusubaybayan ko ang mga pagpapadala, lutasin ang mga problema sa tiyempo, bumuo ng mga proseso na ginagawang mahuhulaan ang mga magulo na bagay. Maaari akong tumingin sa isang sirang iskedyul ng ruta at makita kung saan nawala ang tatlong oras. Masasabi ko kung kailan ang isang nagtitinda ay naglalagay ng pagkaantala bago nila ito aminin. Maaari akong magkaroon ng kaguluhan, linya ito sa mga haligi, at gawin itong masasagot.

Ang mga numero ay nagbibigay aliw sa akin dahil ang mga numero ay hindi inaangkin na nakalimutan nila ang kanilang pitaka matapos mag-order ng mga pampagana.

Ang aking pamilya ay nabubuhay sa damdamin. Hindi tunay na damdamin, eksakto. Ang totoong damdamin ay maaaring maging matapat. Ang aking pamilya ay nakatira sa mga emosyonal na sistema ng panahon. Biglang bagyo ng pagkakasala. Mga bangko ng fog ng obligasyon. Ang mga heat waves ng papuri tuwing kailangan nila ng isang bagay. Malamig na mga harapan nang sinabi kong hindi.

Ang huling hapunan sa Linggo na pinuntahan ko bago nagbago ang lahat ng nangyari isang buwan bago ang teksto ni Jenna.

Gumawa si Nanay ng inihaw dahil inihaw na ginawa ang amoy ng bahay tulad ng isang magazine ng pamilya. Ang laro ni Tatay ay nasa pipi sa sala, kahit na sa bawat ilang minuto ay lumayo siya mula sa kusina upang suriin ang marka tulad ng kapalaran ng bansa na nakasalalay sa isang pangatlo-at-anim. Umupo si Tiya Rose sa mesa na may isang baso ng puting alak at isang salansan ng tsismis na kanyang pinapanggap ay nababahala. Tumayo ako sa counter chopping perehil dahil maaga akong nakarating, tulad ng dati, at agad na binigyan ako ni Nanay ng kutsilyo.

Si Jenna ay na-simoy sa loob ng dalawampung minuto huli na may suot na sobrang laki ng sweater ng cream na mukhang malambot upang humingi ng tawad kung hinawakan mo ito. Alam kong sapat ang tungkol sa mga damit upang malaman na marahil ay nagkakahalaga ng aking binayaran para sa mga groceries sa loob ng dalawang linggo. Sinundan ni Caleb sa likuran niya na walang dala, na siyang pangunahing kontribusyon sa karamihan ng mga kaganapan.

“Paumanhin, ” Kumanta si Jenna, hindi naaawa. “Ang trapiko ay agresibo sa espirituwal. ”

Tumawa si Tatay tulad ng sinabi niya na may matalino.

Hinalikan ni Nanay ang pisngi niya. “Mahina kang bagay. Umupo. Mukha kang pagod. ”

Tumingin ako sa mukha ni Jenna. Hindi siya mukhang pagod. Mukha siyang moisturized.

“Mayroon ba tayong tubig na lemon? ” tinanong niya, dumulas sa isang upuan. “O regular lang? ”

Patuloy akong tumaga. “Gumagana ang Sink. ”

Gumawa si Jenna ng mukha tulad ng iminungkahi kong uminom siya mula sa isang puddle sa likod ng isang istasyon ng gas.

“Huwag magsimula, ” Sinabi ni Nanay, ngunit hindi nang masakit. Huwag nang masakit kay Jenna. Sa Jenna, kahit na ang pagwawasto ay nakabalot sa papel ng tisyu.

Sumandal si Tiya Rose sa akin. “Alex, hindi ka pa rin nagrenta, di ba? ”

Hindi ako tumingin up. “Nagrenta pa rin. ”

“Iyon ay nag-iilaw lamang ng pera sa apoy, pulot. ”

“Nagtatrabaho dito. ”

Hinila ni Nanay ang pintuan ng oven na nakabukas at basted ang inihaw, singaw na tumataas sa paligid ng kanyang mukha. “Gusto niyang mag-ingat. Magaling siya doon. Ang aming tagaplano. ”

Ang aming tagaplano.

Hindi anak namin. Hindi ang aking anak. Ang aming tagaplano. Tulad ng ako ay isang app na maaari niyang buksan kapag ang isang panukalang batas ay dumating.

Pagkatapos ay tinapik niya ang oven rack na may kutsara at idinagdag, halos gaanong, “Bukod, komportable si Alex. Hindi siya katulad ni Jenna. Malikhain siya. Siya ay sinadya para sa higit pa. ”

Inilagay ni Jenna ang kanyang baba sa kanyang palad at ngumiti nang walang ngipin, tulad ng siya ay nai-post para sa isang kampanya ng ad tungkol sa walang hirap na potensyal.

“Inaasahan ko ang mga bagay-bagay, ” aniya. “Ito ay isang paglalakbay. ”

Patuloy akong tumaga.

Ang Parsley ay marupok. Pindutin nang masyadong mahirap at ito ay bruises. Bumalik nang labis at hindi ito malinis. Naaalala ko ang pag-iisip na marahil ay totoo rin sa mga tao, at pagkatapos ay napopoot sa aking sarili sa paggawa ng mga halamang gamot sa therapy.

Naglakad si Itay sa isang komersyal na pahinga. “Alex, kunin ang panukalang batas kapag nakarating ito. ”

Tumalikod ako. “Ang panukalang batas para sa ano? ”

“Ang damuhan. Dapat niyang ihulog ito. Iniwan ko ang aking tseke sa kotse. ”

“Sa daanan ng daanan? ” Tinanong ko.

Nagngisi siya. “Tumingin ka sa iyo. Mga Detalye. ”

Lahat ay nag-chuckled.

Nakakatawa dahil inaasahan ito. Syempre hahawakan ito ni Alex. Siyempre magbabayad si Alex at ibabalik sa ibang pagkakataon, kasama ang pagiging isang mystical land kung saan walang kamag-anak na Pierce na talagang dumating.

“Hindi ko tinatakpan ang damuhan, ” sabi ko.

Tumahimik ang silid.

Hindi dramatikong tahimik. Mas masahol pa. Tahimik ang polite. Ang uri na gumagawa ng isang pangungusap na tunog tulad ng basag na kasangkapan.

Nag-frown si Tatay. “Ito ay walumpung bucks. ”

“Pagkatapos ay madali para sa iyo na masakop. ”

Tiningnan ako ni Nanay sa kanyang balikat. “Alex. ”

Doon na. Ang pangalan ko bilang babala. Ang pangalan ko bilang paalala. Ang aking pangalan bilang isang kamay na pinipilit sa aking dibdib.

Bumalik ako sa pagpuputol dahil kung matagal na akong tumingin sa kanila, maaaring sabihin ko ang isang bagay na hindi maaaring hindi ligtas.

Nang maglaon, pagkatapos ng hapunan, habang tinalakay nina Tatay at Caleb ang isang podcast na hindi pa natapos at nakaimpake si Tiya Rose sa mga lalagyan na makakalimutan niya sa refrigerator ni Nanay, sinabi ko kay Nanay ang tungkol sa pagtatalaga ng Dublin.

Hindi ganap. Sapat na lamang upang subukan ang hangin.

“Inalok ako ng aking kumpanya ng isang pag-ikot sa ibang bansa, ” sabi ko. “tanggapan ng Dublin. Anim na buwan na minimum, marahil sa isang taon. ”

Si Nanay ay mga plato ng rinsing. Hindi siya tumigil.

“Sweetie, hindi makatotohanang iyon. ”

“Bakit hindi? ”

Nag-wave siya ng isang basa na kamay. “Kailangan ka ng iyong kapatid ngayon. ”

Ang pangungusap na iyon ay nakarating sa isang lugar na gulang.

“Ano ang ibig sabihin nito? ” Tinanong ko.

“Huwag maging nagtatanggol. ”

“Nagtatanong ako kung ano ang ibig sabihin nito. ”

“Alam mo kung paano si Jenna. ”

Walang nagsabi tungkol sa akin.

Alam mo kung paano si Alex.

Alam mo kung paano siya nagbabayad. Alam mo kung paano siya baluktot. Alam mo kung paano siya nagpapakita kahit na siya ay pagod. Alam mo kung paano hindi niya ginagawang mas mahirap ang mga bagay kaysa sa mayroon na sila….

n

Related Posts

“Nay, Sunduin Mo Ako… Ang Pamilya ng Asawa Ko, Huwag Mo Akong Isama”: Isang Koronel ng Hukbong Katihan ng Estados Unidos ang Nagmadaling Iligtas ang Kanyang Anak na Babae, Ngunit Nang Sinubukan Siyang Pahiyain ng Isa sa Pinakamakapangyarihang Pamilya ng Amerika, Nalaman Nila Nang Huli Na Ang Lahat Na Napili Nila Ang Maling Ina Bilang Kaaway

I was still wearing my uniform when I left Fort Liberty that evening. My black dress jacket was perfectly pressed. The ribbons and medals on my chest…

Nabuntis ang kapatid ko sa anak ng asawa ko. Pagkatapos ay ipinakita niya ito sa pamamagitan ng mikropono sa harap ng tatlong daang bisita, sa kalagitnaan ng pagdiriwang ng aking ikasampung anibersaryo ng kasal.

Inagaw niya ang mikropono mula sa DJ. “Buntis ako sa anak ni Eric,” sabi ni Natalie. Tapos ngumiti siya. Sa akin. Nadulas ang baso ng alak ni…

Buong kwento: Pagkatapos kong maipanganak ang aming mga triplets, pumasok ang aking asawa sa aking silid sa ospital kasama ang kanyang kabit — na buong pagmamalaking may dalang Birkin bag.

Nang gabing iyon ay umiyak ako hanggang sa wala nang natitirang luha, yakap ang aking tatlong anak na lalaki habang ang alingawngaw ng tawa ni Adrian ay…

Sinampal ng nanay ko ang anak ko dahil sa isang laruan at nagkunwari ang buong pamilya na hindi nila nakita ang dugo. Hindi ako umimik; dinala ko siya sa ospital…

Hindi ito kailangan. Nakatayo ang nanay ko habang nakapatong ang kamay sa sandalan ng armchair, kasingputla ng dingding kung saan nakasabit pa rin ang litrato ko sa…

Noong araw na nakatanggap ako ng milyun-milyong dolyar na kabayaran para sa aksidenteng muntik na akong maparalisa, wala akong sinabi kahit isa. Binilhan ko lang ang anak ko ng isang napakamahal na laptop para sa kanyang pag-aaral… pero habang inililipat ko ang kanyang mga file mula sa kanyang lumang computer, may lumabas na litrato kung saan niyakap niya ang kabit ng aking asawa na may caption na: “Ang tunay kong ina ay nararapat na makasama sa aming bagong bahay.” Pagkatapos, may tumawag gamit ang pangalang “Nanay Irene,” at narinig ko ang aking asawa na nagsabi: “Ngayong gabi, sa wakas ay naalis na natin ang istorbo.”

Ang unang linya ng testamento ay mababasa: “Iniiwan ko ang ari-arian na matatagpuan sa Coyoacán kay Teresa Aguilar, dahil siya lang ang taong nagmalasakit sa akin nang…

Naglilingkod ako sa isang war zone bilang combat medic nang padalhan ako ng kapitbahay ko ng video. Kinakaladkad ng boyfriend ng asawa ko ang anak ko papasok sa bahay.

“Ano ang mangyayari?” Tiningnan ni David ang nagyelong video sa screen: Si Matthew na puno ng luha ang mukha, ang kamay ni Brian sa kanyang buhok, si…

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *