Ang unang kasinungalingan na sinabi ko sa aking anak ay maaaring nai-save ang aking buhay.
Iyon ay isang matigas na pangungusap para sa isang ama na sumulat, kahit na mas mahirap para sa isang ama na maniwala. Maraming beses ko itong pinihit sa aking isipan mula noong Linggo ng umaga na ang mga gilid nito ay naging makinis mula sa paghawak, tulad ng isang bato na itinago sa isang bulsa ng amerikana. Ilang araw, sa palagay ko ang pangungusap ay tunog masyadong dramatiko, ang uri ng bagay na sinasabi ng mga tao pagkatapos na magkaroon sila ng sapat na oras upang mabuo ang sakit sa isang kuwento. Sa ibang mga araw, alam kong ito lamang ang katotohanan. Hindi lahat ng katotohanan ay dumating na bihis sa katiyakan. Minsan naglalakad ito sa pagsusuot ng pagkalito, kahihiyan, at isang tasa ng kape na malamig sa isang talahanayan ng kusina habang napagtanto ng isang tao na ang taong mahal niya sa buong mundo ay maaaring makapinsala sa kanya nang dahan-dahan.
Ang pangalan ko ay Harold Mercer, kahit na ang karamihan sa mga taong nakakaalam sa akin ay tumawag sa akin Hal. Ako ay animnapu’t tatlong taong gulang. Gumugol ako ng dalawampu’t walong taon kasama ang Oregon Department of Transportation, karamihan sa mga ito sa mga kalsada na pinalayas ng mga tao araw-araw nang hindi iniisip ang tungkol sa mga kalalakihan na pinanatili silang ligtas. Alam ko ang mga kadena ng snow at mga inspeksyon sa tulay, mga problema sa grading at kanal, mga rocklides at hugasan na mga culverts, ang amoy ng basa na aspalto noong Pebrero at mainit na alkitran noong Agosto. Alam ko kung ano ang ibig sabihin nito na tumayo sa ulan sa madaling araw na may isang mapanimdim na vest na higit sa tatlong layer ng damit, umiinom ng nasusunog na kape mula sa isang dented thermos habang ang trapiko ay nag-ayos ng nakaraan na malapit upang maiangat ang buhok sa likod ng iyong leeg. Hindi ito kaakit-akit na gawain, ngunit ito ay matapat na gawain, at nang magretiro ako dalawang taon na ang nakalilipas, naniniwala ako na nakakuha ako ng isang tahimik na buhay.
Ang tahimik ay kung ano ang nakuha ko, kahit na hindi sa paraang inaasahan ko.
Nakatira ako sa Medford, Oregon, sa isang dalawang silid-tulugan na ranch house sa isang kalye kung saan ang mga mailbox ay medyo sumandal at alam ng lahat kapag huli na ang trak ng basura. Ang bahay ay walang magarbong. Ang beige siding, brown shutter, isang carport, isang makitid na kusina na may mga cabinets na si Carol ay palaging nangangahulugang mag-repain ngunit hindi kailanman nakarating sa paligid, at isang likod-bahay na sapat lamang para sa isang grill, dalawang matandang upuan ng patio, at ang kama ng gulay ay pinakawalan ko ang taon pagkatapos siya namatay. Sa kahabaan ng front walk, may mga hydrangeas na nakatanim ng aking asawa gamit ang kanyang sariling mga kamay sa ikalawang tagsibol matapos naming bilhin ang lugar. Kinuha niya ang mga ito dahil nagustuhan niya ang mga bulaklak na tila hindi mapag-aalinlangan tungkol sa kulay. “Asul kung ang lupa ay nagsabi ng asul, ” sinabi niya sa akin, lumuhod sa dumi kasama ang kanyang guwantes sa paghahardin, “rosas kung ang lupa ay nagsabi ng rosas. Hindi iyon kahinaan, Hal. Kakayahang iyon. ”
Si Carol ay may paraan ng paggawa ng mga bulaklak na mas matalino kaysa sa mga tao.
Lumipas siya apat na taon na ang nakalilipas matapos ang isang stroke na dumating nang walang babala sa isang ordinaryong Martes ng umaga habang binabago ko ang langis sa trak. Isang minuto siya ay nasa kusina na rinsing blueberry para sa kanyang oatmeal, at sa susunod na siya ay nasa sahig na may isang kamay na kulot laban sa kanyang dibdib, sinusubukan kong sabihin ang aking pangalan. Mas maraming beses ko nang na-replay ang mga minuto kaysa sa kapaki-pakinabang. Ang ambulansya. Ang puting dagundong gulat. Ang emergency room ay ilaw. Ang maingat na mga salita ng neurologist. Ang aming anak na lalaki na nakatayo sa tabi ko sa pasilyo ng ospital kasama ang kanyang mukha na kulay-abo at boyish sa kabila ng pagiging isang may edad na. Ang tatlong araw pagkatapos, kapag dumating ang pag-asa at nagpunta tulad ng isang masamang signal. Pagkatapos ang pangwakas na katahimikan.
May mga pagkamatay na napunit sa isang pamilya tulad ng isang bagyo, na nagkakalat sa lahat sa iba’t ibang direksyon. Ang pagkamatay ni Carol ay may ginawa estranghero. Ito ay guwang sa bahay at ginawa ang lahat sa ito ay masyadong nakikita. Ang kanyang tabo ng kape sa lababo. Ang kanyang baso sa pagbabasa sa mesa sa tabi ng kanyang upuan. Ang pulang panglamig ay bumagsak sa likuran ng upuan ng silid-tulugan. Ang kalendaryo kung saan isinulat niya ang dentista, 10:30 sa kanyang maingat na pag-ikot ng sulat-kamay. Sa loob ng ilang linggo, naglalakad ako sa pagpindot sa mga bagay na parang maipaliwanag nila kung saan siya nawala.
Hindi ako isang tao na madaling makipagkaibigan. Hindi ako kailanman. Si Carol ang sosyal. Naalala niya ang mga kaarawan, nagtanong ng magagandang katanungan, inanyayahan ang mga tao para sa hapunan, at alam kung aling mga kapitbahay ang nag-iisa bago nila alam ang kanilang sarili. Ako ang taong nagdala ng natitiklop na upuan, inihaw na hamburger, at sinabi, “Pag-on ng Panahon, ” kapag ang pag-uusap ay nangangailangan ng isang praktikal na lugar upang makarating. Matapos siyang mamatay, mas mababa ang tumunog ang telepono. Ang mga imbitasyon ay bumagal, pagkatapos ay tumigil. Wala akong sinisisi sa sinuman. Ang kalungkutan ay ginagawang maingat ang ibang tao, at ang maingat na mga tao ay madalas na nagkakamali sa distansya para sa paggalang.
Kaya natutunan ko ang aking mga gawain.
Nagising ako sa 6:15 kung gusto ko o hindi. Gumawa ako ng kape sa parehong makina na binili ni Carol sa pagbebenta sa Costco. Kinuha ko ang aking gamot sa presyon ng dugo tuwing umaga na may isang baso ng orange juice dahil dati siyang tumayo sa pintuan ng kusina at sinabi, “Hal, pill, ” na parang ako ay isang matigas na aso na tumanggi sa isang utos. Iningatan ko ang buhay ng mga hydrangeas dahil ang pagpapaalam sa kanila na mamatay ay parang nabigo siya ng dalawang beses. Nagluto ako ng mga simpleng pagkain: itlog, sopas, hita ng manok, inihurnong patatas, sili sa malamig na panahon. Napanood ko ang Trail Blazers nang sulit silang manood at kung minsan ay wala sila. Nabasa ko ang papel sa online ngunit nagreklamo pa rin na hindi ito katulad ng newsprint. Sumakay ako sa grocery store noong Miyerkules. Inihasik ko ang damuhan sa Sabado maliban kung umulan ito, na sa Oregon ay nangangahulugang maraming Sabado ang magagamit para sa iba pang mga pagkabigo.
Ang aking anak na si Evan, ay nanirahan sa Ashland, mga apatnapung minuto sa timog. Tatlumpu’t pito siya noon. Nagtrabaho siya para sa isang kumpanya ng tech na nagtayo ng software para sa mga kumpanya ng logistik, na ipinaliwanag niya sa akin nang maraming beses nang hindi ako nakakumbinsi na naintindihan ko ito. Isang bagay tungkol sa pagrururuta, imbentaryo, mga sistema ng bodega, pag-optimize ng paghahatid. Magaling siya sa mga computer sa paraang naging mabuti si Carol sa mga tao, natural at nang hindi nagpapakita. Bilang isang bata ay naghiwalay siya ng mga radio, mga orasan ng alarma, ang VCR minsan, kahit na hindi niya matagumpay na ibalik ang isang iyon. Palagi siyang nagustuhan ang mga system. Gustung-gusto niya ang pag-alam kung paano magkasya ang mga piraso, kung ano ang sanhi ng kung ano, kung saan ang mahina na punto, kung paano mapanatili ang isang bagay mula sa hindi pagtupad bago ito ginawa.
Noong siya ay maliit, ang ugali na iyon ay parang katalinuhan. Noong siya ay binatilyo, naging nag-aalala ito. Nang siya ay lumaki, naisip kong naging responsibilidad ito. Ngayon naiintindihan ko na ang mga bagay na iyon ay maaaring magbahagi ng isang hangganan.
Matapos mamatay si Carol, mas malapit kami ni Evan kaysa sa mga taon na kami. Napadaan siya sa isang mahirap na kahabaan sa akin noong siya ay labing-anim at nagtatrabaho ako ng labis na obertaym, kapag ang bawat pag-uusap sa pagitan namin ay tila naging isang paligsahan ni hindi namin alam kung paano mawala. Dati tumayo si Carol sa pagitan namin ng isang kamay na nakataas tulad ng isang referee. “Nagtatalo ang dalawa dahil pareho ka, ” sasabihin niya, na nakakasakit sa amin pareho at sa gayon ay napatunayan ang kanyang punto. Sa kanyang twenties, lumipat si Evan, nagtayo ng kanyang sariling buhay, at natutunan naming makipag-usap sa bawat isa na may mas maraming puwang sa pagitan namin. Matapos ang libing ng kanyang ina, ang puwang na iyon ay makitid.
Nagsimula siyang tumawag nang mas madalas.
Sa una, ito ay random. Martes ng gabi. Biyernes ng tanghalian. Isang mabilis na tawag mula sa isang paradahan pagkatapos ng trabaho. Itatanong niya kung kumain na ako, natutulog man ako, kung kailangan ko ng tulong sa anumang bagay sa paligid ng bahay. Natagpuan ko ito awkward sa una. Ang isang ama ay hindi madaling maging responsibilidad ng isang tao, lalo na hindi ang kanyang anak. Ngunit ang kalungkutan ay lumambot ng isang bagay sa Evan. O naisip kong mayroon ito. Tila siya ay matulungin sa paraang hinawakan ako. Dumating siya sa bawat dalawa o tatlong linggo upang suriin ang termostat, baguhin ang air filter, palitan ang isang bombilya ng porch, suriin ang mga gutter, o umupo lamang sa talahanayan ng kusina at uminom ng kape sa akin. Napansin niya kung ang ref ay gumawa ng isang bagong tunog. Pinaalalahanan niya ako na mag-iskedyul ng mga pag-checkup. Sinabi niya sa akin na huwag umakyat sa mga hagdan kapag wala nang iba pa.
Mga labing walong buwan na ang nakalilipas, ang mga tawag ay nanirahan sa isang ritwal.
Tuwing Linggo ng umaga sa eksaktong 7:00, ang aking telepono ay mag-ring. Evan Mercer, sasabihin ng screen. Sasagutin ko mula sa kusina, karaniwang may kape na ibinuhos, at tatanungin niya ang parehong mga katanungan sa halos parehong pagkakasunud-sunod.
“Umaga, Tatay. Kinuha mo ba ang iyong presyon ng dugo? ”
“Oo. ”
“Paano ka matutulog? ”
“Fine. ”
“Kahit sino ay dumating sa tabi ng bahay? Kahit sino doon kasama mo? ”
“Hindi, ako lang. ”
“Okay lang ang nagtatrabaho sa init? Anumang pagkahilo? Kumakain ka? ”
“Kumakain ako, Evan. ”
Pagkatapos, pagkatapos ng imbentaryo na iyon, ang pag-uusap ay lumuwag. Maaaring sabihin niya sa akin ang tungkol sa trabaho, kahit na mas kaunti at mas kaunti sa paglipas ng panahon. Maaari kong sabihin sa kanya na ang mga hydrangeas ay namumula o na si Patrice mula sa susunod na pintuan ay nagdala ng tinapay ng saging o na ang mga Blazers ay kahit papaano ay nakahanap ng isang bagong paraan upang mabigo ako. Hihilingin niya ang aking matandang kaibigan na si Frank. Itatanong ko kung may nakikita ba siya, at gagawa siya ng isang ingay na nangangahulugang nagsisisi siya sa pagtawag. Sa huli, lagi niyang sinabi, “Mahal ka, Tatay. ” Sinabi ko ito pabalik. Sinadya ko ito sa tuwing.
Sinabi ko sa mga tao ang tungkol sa mga tawag na iyon.
Si Patrice, ang aking kapitbahay, ay pitumpu at matalim bilang isang tack, kasama ang tatlong may edad na bata na nakakalat sa pagitan ng Seattle, Denver, at Phoenix. Dumating siya nang isang beses upang humiram ng isang socket wrench at natagpuan akong nakangiti sa aking telepono pagkatapos ng isang tawag sa Linggo. Nang sabihin ko sa kanya na tinawag ni Evan bawat linggo upang suriin sa akin, inilagay niya ang isang kamay sa kanyang puso.
“Ipinadala ako ng aking mga anak ng mga memes, ” aniya. “Iniisip ng isa sa kanila na bilang bilang emosyonal na pagpapalagayang-loob. ”
Tumawa ako. “Siya ay isang mabuting anak. ”
“Itinaas mo siya ng tama. ”
Sinabi ni Frank Barlow ang parehong bagay. Si Frank ay nagtrabaho sa tabi ko sa mga crew ng highway sa loob ng labinlimang taon. Nabuhay siya sa Grants Pass pagkatapos ng pagretiro, kung saan inaangkin niya na ang panahon ay mas mahusay kahit na ang anumang pagkakaiba sa pagitan ng Grants Pass at Medford na panahon ay tila sa akin ay halos haka-haka. Si Frank ay may masamang tuhod, isang mas masamang pag-uugali, at ang uri ng katapatan na hindi kailanman inihayag ang sarili dahil ipinapalagay na ang pagpapakita ay ang punto. Nang sabihin ko sa kanya ang tungkol sa mga tawag ni Evan, sinabi niya, “Diretso ang ulo ng batang iyon. Ang Lot ng mga kalalakihan ay hindi suriin ang kanilang matandang lalaki hanggang sa kailangan nila ng isang bagay. ”
Naniniwala ako sa kanya.
Naniniwala ako sa lahat ng ito.
Naniniwala ako na ang pagkawala ni Carol ay nagising kay Evan hanggang sa marupok na katangian ng mga bagay. Naniniwala ako na ang kanyang mga katanungan ay nagmula sa pag-ibig. Naniniwala ako na ang pangatlong tanong, ang tungkol sa kung may kasama sa akin, ay nag-aalala lamang sa isang mas matandang lalaki na nabubuhay na nag-iisa. Naniniwala ako na dahil mas madali kaysa sa pagbibigay ng pangalan sa pagkabalisa na kung minsan ay lumipat sa akin pagkatapos naming mag-hang up. Hindi takot. Hindi hinala. Isang malabong pakiramdam lamang na naiulat ang aking sarili sa isang tao, na nagsumite ng isang account ng aking katawan, ang aking bahay, ang aking pag-iisa, at minarkahan ng kasiya-siya.
Ang isang tao ay maaaring mabuhay sa tabi ng isang pakiramdam sa loob ng mahabang panahon kung hindi siya lumiliko sa ilaw.
Ang Linggo na nagbago ng lahat ay dumating noong Marso, nang ang mga hydrangeas ay nagsisimula pa lamang upang ipakita ang berdeng paglago kasama ang lumang kahoy at ang hangin ay nagdadala pa rin ng sapat na taglamig upang gawing matalim ang umaga. Pinaplano ni Frank na bisitahin mula pa noong Pasko. Nagkaroon siya ng operasyon sa tuhod noong Nobyembre at gumugol ng maraming buwan na nagrereklamo na ang pagbawi ay isang balangkas ng mga pisikal na therapist upang mapahiya ang mga kalalakihan na gumugol ng kanilang buhay sa pag-akyat at labas ng mga trak. Pagsapit ng Marso, naramdaman niyang sapat na magmaneho mula sa Grants Pass. Sinabi ko sa kanya na maaari siyang manatili sa ekstrang silid. Panoorin namin ang laro, gagawa ako ng sili, at uupo kami sa pakikipag-usap tungkol sa mga tao mula sa trabaho na ang mga pangalan na nais naming tandaan.
Dumating siya noong Sabado ng hapon sa kanyang dating Ford, dahan-dahang gumagalaw ngunit tumanggi sa tulong sa kanyang magdamag na bag.
“Nakuha ko ito, ” nag-snap siya nang maabot ko ito.
“Nag-pimpling ka. ”
“Naglalakad ako ng character. ”
“Naglalakad ka tulad ng isang tao na hindi pinansin ang kanyang doktor. ”
“Parehong bagay. ”
Iyon si Frank. Kung ang pagmamahal ay lumabas na parang pangangati, alam mong komportable siya.
Ginugol namin ang Sabado sa paraang ginagawa ng mga matandang kaibigan kapag mayroon silang mas maraming kasaysayan kaysa sa agenda. Naupo kami sa back porch sa mga jacket hanggang sa pinasok kami ng chill. Napag-usapan namin ang tungkol sa ODOT, tungkol sa taon ang isang bagyo sa taglamig ay isinara ang kalahati ng Southern Oregon, tungkol sa isang superbisor na nagngangalang Donnelly na minsan ay sinubukan na ipaliwanag ang kanal sa tatlong kalalakihan na naghuhukay ng mga kanal mula pa noong nakuha niya ang kanyang unang pares ng sapatos ng opisina. Napag-usapan din namin si Carol, dahil kilala siya ni Frank nang sapat na ang kanyang pangalan ay hindi siya kinakabahan. Sinabi niya ang isang kwento tungkol sa oras na nagdala siya ng dalawang mga crockpots ng nilagang sa isang crew ng kalsada matapos ang pagguho ng lupa ay nagpapanatili sa amin na nagtatrabaho ng labing-apat na oras sa pagyeyelo ng ulan. Nakalimutan ko na, o naisip kong mayroon ako. Wala si Frank.
“Iniligtas niya kami sa araw na iyon, ” aniya, na nakasandal sa kanyang upuan.
“Nai-save ni Carol ang mga tao kung tinanong o hindi. ”
“Ang ilang mga tao ay kailangang makatipid bago nila alam na magtanong. ”
Sinabi niya na kaswal. Hindi ko alam kung paano babalik sa akin ang mga salitang iyon.
Nanatili kami hanggang sa halos hatinggabi. Iyon ay huli na para sa akin, kahit na alinman sa amin ay inamin ito. Nagpunta si Frank sa ekstrang silid, at natulog ako nang sapat na pagod na naisip kong makatulog ako nang husto. Sa halip, nagising ako sa 6:30 tulad ng dati, ang lumang orasan ng trabaho sa loob ko ay tumanggi na makipag-ayos. Gumawa ako ng kape. Kinuha ko ang aking presyon ng dugo mula sa lingguhang tagapag-ayos na si Carol ay bumili ng mga taon nang mas maaga, ang isa na may pitong compartment na may label na maliit na nakataas na titik. Patuloy kong ginagamit ito dahil nagtrabaho ito at dahil ang ilang mga bagay, pagkatapos ng kamatayan, ay naging mga tagubilin. Patuloy na gawin ito. Patuloy na mabuhay tulad ng inaasahan ng isang tao.
Natulog pa si Frank. Iba ang naramdaman ng bahay sa kanya doon. Hindi masikip nang eksakto. Nasaksihan. May isa pang amerikana na nakabitin sa harap ng pintuan, isa pang pares ng sapatos na malapit sa banig, ubo ng ibang lalaki sa isang lugar sa bulwagan. Iniisip ko kung paano ipaliwanag kay Frank na kailangan ko ng ilang minuto sa pitong dahil palaging tinawag si Evan at hindi ko nais na makaligtaan ito, kapag tumunog ang telepono.
Eksakto 7:00.
Evan Mercer.
Kinuha ko ito, ngunit may isang bagay na nag-atubiling ako bago sumagot.
Maraming beses na akong bumalik sa pangalawang iyon. Hindi ko alam kung ano ang lumipat sa akin. Siguro ang presensya ni Frank ay nagpapaalala sa akin kung sino ang dati kong naging bago ako naging isang tao na nag-ulat ng kanyang pag-iisa tuwing Linggo ng umaga. Marahil ang ilang tahimik na bahagi sa akin ay nangongolekta ng mga maliliit na pagkakamali at sa wakas ay inilagay ang isa sa aking kamay. Marahil ang kalungkutan, edad, at gawain ay manipis ang belo na sapat lamang para sa likas na pagsasalita. Hindi ko alam. Alam ko lang na tiningnan ko ang pangalan ng aking anak sa screen at nadama, sa kauna-unahang pagkakataon, na hindi ko nais na sagutin nang matapat ang ikatlong tanong.
Sumagot pa rin ako.
“Umaga, Tatay, ” Sinabi ni Evan.
Ang kanyang tinig ay mainit-init, maingat, sinusukat. Normal.
“Umaga. ”
“Kinukuha mo ang iyong tableta? ”
“Oo. ”
“Paano ka matutulog? ”
“Fine. ”
Pagkatapos ang pag-pause bago ang ikatlong tanong. Laging maliit. Laging nandiyan.
“Kahit sino doon kasama mo? ”
Si Frank ay nag-coughed minsan sa ekstrang silid.
Tumingin ako sa pasilyo.
“Hindi, ” Sabi ko. “Ako lang. Tahimik na umaga. ”
May pag-pause sa pagtatapos ni Evan. Dalawang segundo, marahil mas kaunti. Pagkatapos ay sinabi niya, “Mabuti. Okay, mabuti. ”
Hindi masaya. Hindi hinalinhan sa ordinaryong paraan ang isang anak na lalaki ay maaaring mapahinga ang kanyang ama ay hindi nakakaaliw sa mga burglars o gumuho sa isang pasilyo. Ito ay iba pa. Isang bagay na nanirahan sa aking dibdib na may bigat na hindi ko maintindihan.
Ang natitirang tawag ay normal. Tinanong niya ang tungkol sa panahon. Sinabi ko sa kanya na ang mga hydrangeas ay nagpapakita ng bagong paglaki. Sinabi niya na maganda iyon. Tinanong niya kung mayroon akong mga groceries. Sabi ko oo. Sinabi niya na maaaring magmaneho siya sa susunod na katapusan ng linggo kung ang trabaho ay hindi nakarating sa paraan. Sinabi ko na magiging maayos. Sinabi niya na mahal niya ako. Sabi ko mahal ko rin siya.
Nang mag-hang up kami, tumayo ako sa kusina na may hawak na kape, nakatitig sa madilim na pagmuni-muni ng aking sarili sa pintuan ng microwave.
Nagsinungaling ako sa aking anak.
Ang nag-iisa lang ay kakaiba. Ngunit ang estranghero pa rin ang katotohanan na ang kasinungalingan ay madaling dumating. Hindi ako nakakaramdam ng pagkakasala. Nakaramdam ako ng kamalayan. Tulad ng paglakad ko sa isang landas na lumakad ako ng maraming buwan at pagkatapos ay napansin lamang kung gaano ito makitid.
Bumaba si Frank sa paligid ng walong, kumamot sa kanyang kulay-abo na balbas at gumagalaw nang matigas.
“Kape? ” Tinanong ko.
“Kung hindi ito decaf. ”
“Huwag mo akong iinsulto sa aking sariling tahanan. ”
Kumain kami ng mga itlog sa talahanayan ng kusina. Nagreklamo si Frank tungkol sa kanyang tuhod, ang presyo ng mga gulong ng trak, at ang estado ng komentaryo sa palakasan. Sumagot ako, ngunit ang bahagi ng aking isip ay nanatili sa tawag sa telepono. Mabuti. Okay, mabuti. Patuloy kong naririnig ang mga salita sa maliit na iyon, nasiyahan ang pag-pause sa harap nila.
Nakaupo kami doon siguro apatnapung minuto nang itakda ni Frank ang kanyang tinidor.
“Napansin ko ang isang bagay kagabi, ” aniya.
Tumingin ako.
Mayroon siyang expression na naalala ko mula sa mga site ng trabaho, ang isa na nangangahulugang isang bagay ay hindi naidagdag at si Frank ay malapit nang ihinto ang lahat na magpanggap na ginawa nito.
“Ano? ”
“Nang naghuhugas ako sa banyo. Ang tagapag-ayos ng pill na iyon ay patuloy ka sa counter. ”
“Kumusta naman ito? ”
“Kahapon ay Sabado. ”
“Oo. ”
“Kaya’t ang puwang ng Sabado ay dapat na walang laman. ”
Nag-frown ako. “Ito ay. Kinuha ko muna ang aking pill sa umaga. ”
“Hindi, ” Sinabi ni Frank. “May isang tableta dito. ”
Naramdaman kong tumaas muna ang aking pangangati, dahil ang pangangati ay mas madali kaysa sa takot. “Siguro na-miss ko ang isa. ”
“Sinabi mo sa iyong anak na kinuha mo ito. ”
“Kinuha ko ito. ”
Dahan-dahang tumango si Frank. “Ang pill na iyon sa slot ng Sabado ay hindi ang iyong karaniwang. ”
Ang silid ay tila tahimik sa paligid namin.
“Ano ang ibig mong sabihin? ”
“Alam ko kung ano ang hitsura ng iyo. Puting hugis-itlog. Ipinakita mo sa akin minsan dahil nagrereklamo ka na binago ng parmasya ang takip ng bote. ”
Naalala ko yun. Naalala ni Frank ang lahat ng hindi kasiya-siya.
“Ang isang ito ay maputi din, ” aniya, “ngunit bilog. Iba’t ibang laki. ”
Sa loob ng mahabang panahon, wala akong sinabi. Pagkatapos ay itinulak ko ang aking upuan pabalik at pumunta sa banyo.
Ang tagapag-ayos ay nakaupo sa karaniwang lugar nito sa counter sa tabi ng lababo, sa ilalim ng maliit na naka-frame na print na si Carol ay nag-hang doon mga taon bago dahil sinabi niya kahit na ang mga banyo ay nararapat na sining. Ang kompartimento ng Sabado ay sarado. Binuksan ko ito.
Sa loob ay isang maliit na puting bilog na tableta na may isang malabo na linya ng marka sa gitna.
Tumayo ako doon na nakatingin dito.
Ang mundo ay hindi tumayo. Ang aking puso ay hindi lumaban. Ito ay mas masahol kaysa doon. Isang bagay na cool at malinaw na lumipat sa aking dibdib, tulad ng paghahanap ng tubig ng isang crack.
Lumitaw si Frank sa pintuan sa likuran ko. Wala man kaming nagsalita.
“Na sa iyo? ” tinanong niya sa wakas.
“Hindi. ”
“Sigurado ka? ”
“Oo. ”
Ngunit ang katiyakan ay hindi nagdala ng pag-unawa. Sinubukan kong gumawa ng mga paliwanag. Isang halo-halong parmasya. Ang isang pill ay bumaba kahit papaano mula sa isang lumang reseta. Ang gamot ni Carol, marahil, kahit na nalinis ko ang karamihan sa kanya matapos siyang mamatay at mali ang hugis. Isang bagay na natigil sa plastik mula sa proseso ng pagmamanupaktura, na walang kahulugan. Ang tagapag-ayos ay nakaupo sa parehong lugar araw-araw. Walang pumasok sa banyo ko maliban sa akin.
Maliban kay Evan.
Bumisita ang aking anak tuwing dalawa o tatlong linggo. Palagi siyang gumugol ng oras sa bahay bago kami pumunta kahit saan. Ginamit niya ang banyo. Kumuha ng tubig mula sa kusina. Sinuri ang termostat sa pasilyo dahil sinabi niya na pinananatiling malamig ang bahay. Tumingin sa refrigerator. Tiyaking gumagana ang lock ng pintuan sa harap. Sa oras na iyon, natagpuan ko ang mga bagay na nakakaaliw. Inaalagaan niya ang lugar. Inaalagaan ako.
Kinuha ko ang tableta at hinawakan ito sa aking palad.
Halos wala itong timbang.
Pagsapit ng hapon, tinawag ko ang parmasya. Ang aking regular na parmasyutiko, si Denise, ay hindi tungkulin, ngunit ang isang binata na nagngangalang Carter ay sumagot kasama ang kabaitan ng pasyente na ginagamit ng mga tao kapag sinanay silang huwag takutin ang mga matatandang customer. Inilarawan ko ang tableta hangga’t maaari. Tinanong niya ang tungkol sa hugis, kulay, markings, laki, kung ito ay pinahiran, kung mayroon itong marka. Hinawakan niya ako.
Ang dalawang minuto ay maaaring maging isang mahabang panahon kapag nakatayo ka sa isang kusina na may isang hindi kilalang pill sa isang plastic bag sa counter.
Nang bumalik si Carter, mas maingat ang boses niya.
“G. Mercer, hindi ko matukoy ito nang konklusyon nang hindi nakikita ito o nasubok ito, ngunit batay sa iyong inilarawan, maaari itong maging isang diuretic. ”
“Isang tableta ng tubig? ”
“Oo. Mayroong maraming mga gamot na mukhang katulad. Muli, hindi ito isang opisyal na pagkakakilanlan. Ngunit kung ito ang tunog, at kung may kumuha nito bilang karagdagan sa ilang mga gamot sa presyon ng dugo nang walang pangangasiwa ng medikal, maaari itong maging sanhi ng mga problema. ”
“Anong uri ng mga problema? ”
Isang pag-pause.
“Drops sa presyon ng dugo. Pagkahilo. Pag-aalis ng tubig. Ang kawalan ng timbang sa elektrolyte. Pagkumpisal, lalo na sa mga matatandang may sapat na gulang. Tumaas na panganib sa pagkahulog. ”
Hinawakan ko ang counter.
Patuloy siyang malumanay. “Sa ilang mga kaso, ang mga sintomas ay maaaring magkamali sa pangkalahatang pagtanggi kung walang nakakaalam kung ano ang hahanapin. ”
Pangkalahatang pagtanggi.
Umupo ako sa gilid ng aking kama pagkatapos ng tawag dahil ang aking mga binti ay nagsimulang makaramdam ng hindi sigurado sa ilalim ko. Ang silid-tulugan ay mukhang pareho sa dati. Ang quilt ni Carol ay nakatiklop sa paanan ng kama. Ang larawan namin sa Crater Lake sa dresser. Ang aking mga bota sa trabaho sa sulok kahit na hindi na ako gumana. Mga pamilyar na bagay, biglang hindi maaasahang mga saksi.
Natagpuan ako ni Frank doon ng sampung minuto.
Ibinaba niya ang kanyang sarili sa tabi ko ng isang ungol. Ilang sandali, wala kaming sinabi.
“Ano ang gusto mong gawin? ” tinanong niya.
Nais kong itapon ang tableta at kalimutan ito. Nais kong tumawag si Carter at sinabing hindi niya maintindihan. Nais kong aminin ni Frank na masama ang kanyang mga mata. Nais kong maglakad si Evan sa pintuan na tumatawa tungkol sa ilang hindi nakakapinsalang paliwanag na kinasasangkutan ng isang suplemento o pagkakamali sa parmasya. Nais ko ang aking anak na lalaki, ang batang lalaki na minsan ay sumigaw nang husto sa tanggapan ng hayop nang ang aming matandang aso na si Rusty ay kailangang ibagsak na binigyan siya ng beterinaryo ng dalawang lollipops at isang kahon ng mga tisyu, hindi konektado sa anumang paraan sa tableta sa aking kamay.
Ngunit ang gusto ay hindi katibayan.
“Hindi ko alam, ” sabi ko.
Tiningnan ni Frank ang litrato ni Carol sa dresser. “Ano ang sasabihin niya sa iyo? ”
Iyon ay hindi patas, at alam niya ito.
Ipinikit ko ang aking mga mata.
Sasabihin sa akin ni Carol na itigil ang pagprotekta sa bersyon ng Evan na mas gusto ko at tingnan ang isa na nakatayo sa harap ko. Siya ay naging banayad, ngunit hindi siya sentimental tungkol sa panganib. Maaari siyang humawak ng pag-ibig at alarma sa parehong kamay.
“Sasabihin niya sa akin na tawagan ang aking doktor, ” sabi ko.
“Pagkatapos ay tawagan ang iyong doktor. ”
Ginawa ko.
Ang aking doktor na si Elaine Porter, ay nakakita sa akin ng anim na taon. Siya ay lubusan, direkta, at hindi madaling rattled, na kung ano ang gusto ko tungkol sa kanya. Nang tumawag ako Lunes ng umaga at ipinaliwanag kung ano ang nahanap ko, sinabi niya sa akin na pumasok sa hapon na iyon at dalhin ang lahat ng aking kasalukuyang mga gamot, kasama na ang hindi kilalang pill.
“Huwag kumuha ng anuman mula sa tagapag-ayos na iyon hanggang sa suriin natin ito, ” aniya.
Ang appointment ay isa sa mga kakaibang karanasan sa aking buhay. Naupo ako sa malutong na papel sa isang silid ng pagsusulit tulad ng anumang iba pang pasyente, ngunit ang hangin ay nadama na sisingilin sa isang bagay na walang nais na pangalanan nang mabilis. Sinuri ni Dr. Porter ang hindi kilalang tableta nang walang nakikitang alarma, inilagay ito sa isang may label na lalagyan, at sinabi na ipadala niya ito para sa pagsubok. Sinuri niya ang aking iniresetang gamot. Kinuha niya ang aking presyon ng dugo na nakaupo at nakatayo. Nag-order siya ng gawaing dugo. Tinanong niya ang tungkol sa mga sintomas.
Nakakapagod? Oo, higit pa sa dati.
Pagkahilo? Minsan, lalo na kapag mabilis na nakatayo.
Pagkumpisal? Hindi, hindi pagkalito nang eksakto, ngunit nagkaroon ng mga umaga kapag ang aking isip ay nakaramdam ng mabigat, tulad ng paglipat ko sa hamog na ulap.
Bumagsak? Hindi, salamat sa Diyos.
Gaano katagal? Buwan, marahil.
Nabanggit ko ang pagkapagod sa isang pag-checkup noong Oktubre. Pinagpalit namin ito hanggang sa edad, kalungkutan, pagsasaayos ng pagreretiro, mas kaunting aktibidad sa taglamig. Pinayuhan niya ang mas maraming tubig, mas mahusay na pagtulog, regular na paglalakad, at mga nakagawiang lab na ipinagpaliban ko dahil ang mga matatandang lalaki ay maaaring maging tanga sa mga paraan na nagkakamali sila para sa kalayaan.
Nang bumalik ang agarang gawain ng dugo, umupo si Dr. Porter mula sa akin gamit ang kanyang mga kamay na nakatiklop.
“Ang iyong potasa ay mas mababa kaysa sa gusto ko, ” aniya. “Hindi mapanganib na mababa ngayon, ngunit sapat na mababa upang seryosohin, lalo na binigyan ng mga sintomas na iyong inilarawan. Gusto ko ng mas kumpletong mga resulta, at maghihintay kami para sa pagkilala sa tableta, ngunit kailangan kong tanungin ka nang malinaw. ”
Tumango ako.
“May iba pa bang namamahala sa iyong mga gamot? Pagpuno ng tagapag-ayos? Paghahawak ng iyong mga reseta? Kahit sino na may access? ”
Ang silid ay tila umatras sa mga gilid.
“Hindi, ” Sabi ko.
Pagkatapos, pagkatapos ng isang sandali, “Bumisita ang aking anak. ”
Hindi siya naging reaksyon ng malinaw.
“Pumasok ba siya sa banyo kung saan pinapanatili mo ang tagapag-ayos? ”
“Oo. ”
“May iba pa? ”
“Hindi. ”
Sumulat siya ng isang bagay.
Ginagawa iyon ng mga doktor. Sinusulat nila ang mga bagay upang bigyan ng katahimikan ang isang lugar upang pumunta.
Nagmaneho ako pauwi pagkatapos at umupo sa aking daanan ng loob ng dalawampung minuto bago pumasok sa loob. Ang mga hydrangeas ay may linya sa harap ng paglalakad, ang kanilang mga berdeng tip ay maliwanag laban sa mamasa-masa na lupa. Mga bulaklak ni Carol. Bahay ni Carol. Anak ni Carol. Ang buhay na itinayo namin, biglang puno ng mga nakatagong compartment.
Ang susunod na dalawang araw na naipasa sa isang paraan na maaari ko lamang ilarawan bilang split-screen living. Sa isang tabi, mayroong ordinaryong mundo. Kape. Mail. Listahan ng grocery. Nag-wave si Patrice mula sa kanyang beranda. Isang ulat ng panahon tungkol sa ulan na lumipat mula sa baybayin. Sa kabilang panig, mayroong tableta. Ang tawag sa telepono. Ang pag-pause ni Evan. Ang pagsubok sa lab. Ang aking dugo ay gumagana. Ang tanong na tinanong ni Dr. Porter sa maingat na tinig na iyon.
May iba pa bang namamahala sa iyong mga gamot?
Noong Martes ng hapon, tumawag si Evan.
Hindi ang tawag sa Linggo. Isang midweek check-in, ang uri na ginawa niya paminsan-minsan. Nakaupo ako sa talahanayan ng kusina na may isang tasa ng kape na malamig.
“Hoy, Tatay, ” aniya. “Ano ang pakiramdam mo? ”
“Fine. ”
“Oo? Pagod ka na. ”
“Animnapu’t tatlo ako. Minsan napapagod ako. ”
Malambot siyang tumawa. Parang tunog siya. Iyon ang kalupitan nito. Hindi binago ni Suspicion ang kanyang tinig sa tinig ng isang kontrabida. Siya pa rin ang aking anak na lalaki, pamilyar pa rin, may kakayahang maalala ko ang bata na nagtayo ng mga kuta sa sala at tinanong kung bakit sinundan ng buwan ang kotse.
“Iniisip ko na magmaneho hanggang Sabado, ” aniya. “Siguro tanghalian? Kung gumagana iyon. ”
Ang aking kamay ay mahigpit sa paligid ng tabo.
“Sigurado, ” Sinabi ko. “Buti na lang. ”
Matapos kaming mag-hang up, tinawag ko si Frank.
“Sa palagay ko pupunta siya rito upang gawin itong muli, ” sabi ko.
Tahimik si Frank saglit. “Naisip mo ang tungkol sa pulisya? ”
“Oo. ”
“At? ”
“At kailangan kong malaman. ”
“Alam mo na ang takot. ”
“Hindi iyon katulad ng pag-alam. ”
Nagbuntong hininga si Frank. “Hal. ”
“Alam ko. ”
“Hindi, sa palagay ko hindi mo ginagawa. Hindi ito isa sa mga problema sa kalsada kung saan nakatayo kami sa paligid na nakatitig sa isang hugasan na balikat hanggang sa lumitaw ang sagot. Kung ang isang tao ay gumugulo sa iyong gamot, hindi iyon misteryo. Panganib yan. ”
“Ang isang tao ay anak ko. ”
“Hindi nito gaanong mapanganib. ”
Ipinikit ko ang aking mga mata. “Alam ko. ”
Ngunit ang pag-alam ng isang katotohanan at kumikilos dito ay hindi palaging kapitbahay. Maaari silang mabuhay ng milya ang hiwalay, na pinaghiwalay ng memorya, dugo, pagkakasala, at hindi mabata na pag-iisip na nakaupo sa isang tiktik at nagsasabing ang iyong nag-iisang anak ay maaaring nakakalason sa iyo.
Nagmaneho si Frank noong Huwebes.
Hindi siya humingi ng pahintulot. Tumawag siya mula sa kalsada at sinabi, “Darating ako, ” pagkatapos ay nag-hang up bago ako makapag-object. Dumating siya gamit ang isang maliit na pet camera na binili niya mula sa isang tindahan ng elektronika sa Grants Pass at ang pagpapahayag ng isang tao na handa na hindi gusto kung kinakailangan. Gumugol kami ng dalawang oras sa pag-set up nito. Bumili na ako ng isang magkaparehong tagapag-ayos ng gamot mula sa parmasya, napuno lamang ng aking tamang iniresetang tableta, na napatunayan mismo ni Denise. Ang orihinal na tagapag-ayos, hindi kilalang tableta na tinanggal at naka-bagged, nakaupo sa isang drawer sa aking silid-tulugan. Ang bagong tagapag-ayos ay nagpunta sa counter ng banyo.
Ang camera ay pumasok sa aparador ng silid-tulugan, na anggulo patungo sa pasilyo sa pamamagitan ng bahagyang bukas na pintuan. Hindi ito makita sa banyo, ngunit maipakita nito kung sino ang pumasok, na lumabas, at kung gaano katagal sila nanatili. Ang pag-set up nito ay nagpasakit sa akin. Hindi dahil kumplikado ang mga camera; hindi sila. Dahil ang kilos mismo ay umamin ng isang bagay na nilalabanan ng aking puso.
Naghahanda ako upang mahuli ang aking anak.
Inayos ni Frank ang anggulo, pagkatapos ay tumalikod. “Gagawin iyon. ”
Umupo ako sa gilid ng kama.
“Kinamumuhian ko ito, ” sabi ko.
“Alam ko. ”
“Anak ko siya. ”
“Alam ko rin iyon. ”
“Hinawakan niya ang aking kamay sa libingan ni Carol. ”
Umupo si Frank sa tabi ko. “Ang isang tao ay maaaring higit sa isang bagay. ”
“Ayaw ko siyang maging. ”
“Walang sinuman ang gumawa. ”
Sabado, dumating si Evan sa 11:45.
Napanood ko ang kanyang sasakyan na humila sa daanan ng daanan, isang madilim na asul na sedan na may isang ngipin malapit sa likuran na bumper na hindi pa niya naayos. Lumapit siya sa paglalakad kasama ang kanyang dyaket na kalahati na hindi naka-lock, buhok ng isang maliit na windblown, naghahanap ng mabilis sa paraan ng pagtingin niya mula pa noong high school kapag ang oras ay tila palaging hinahabol siya. Niyakap niya ako sa daanan ng pagpasok.
“Ano ang pakiramdam mo? ” tinanong niya.
“Mabuti, ” Sabi ko. “Talagang mabuti, talaga. ”
Bumalik siya at pinag-aralan ang aking mukha, marahil ay nagulat sa sagot.
“Mabuti yan. ”
Ang kanyang mga mata ay lumipat sa paligid ng bahay. Sa madaling sabi. Subtly. Ang paraan ng isang tao ay suriin kung may nagbago.
Nakita ko ito dahil naghahanap ako.
Nag-lunch kami. Mga Sandwiches, patatas chips, kape. Naupo kami sa talahanayan ng kusina sa ilalim ng lumang light fixture na nais ni Carol na palitan ngunit hindi kailanman ginawa, at napanood ko ang aking anak na lalaki mula sa akin na may isang uri ng kalungkutan na hindi ko lubos na mailalarawan. Napag-usapan niya ang tungkol sa drive, tungkol sa konstruksyon sa kalsada malapit sa Phoenix, tungkol sa isang podcast sa artipisyal na katalinuhan na kanyang pinakinggan. Tinanong niya kung kailangan ko ng tulong sa mga gutter. Tinanong niya kung si Patrice ay lumibot nang labis. Tinanong ko ang ibig niyang sabihin.
“Wala, ” aniya. “Basta, alam mo, ang ilang mga kapitbahay ay nakakakuha ng nosy. ”
“Ang Patrice ay nagdadala ng tinapay na saging. ”
“Oo naman. Ibig kong sabihin ay dapat kang maging maingat kung sino ang pinapayagan mo sa iyong negosyo. ”
Ang aking sandwich ay naging tuyo sa aking bibig.
“Anong negosyo? ”
Nag-shrugged siya. “Pananalapi. Mga gamit sa kalusugan. Sinasamantala ng mga tao ang mga matatandang tao. ”
Mas matandang tao. Ito ay ang uri ng parirala na ginagamit ng mga tao kapag sinusubukan nilang gumawa ng takot na tulad ng pag-iingat.
“Maaari pa rin akong makakita ng isang con, ” sabi ko.
“Alam ko. Sinasabi ko lang. ”
Mukha siyang pagod. Higit pa sa pagod. Nakamamanghang manipis. May mga anino sa ilalim ng kanyang mga mata at isang higpit sa paligid ng kanyang bibig na nagpapaalala sa akin ng lumang obserbasyon ni Carol: Dinala ni Evan ang mga bagay na hindi niya kailangang dalhin. Noong siya ay bata pa, nag-aalala siya tungkol sa mga apoy sa bahay, buhawi, kung ang kotse ay may sapat na gas, kung ang sakit ng ulo ni Carol ay nangangahulugang mas masahol pa, mamamatay man ako sa highway sa panahon ng snow. Naisip namin na sapat na ang katiyakan. Naisip namin na lalago siya rito. Siguro ginawa niya, para sa isang habang. O baka mag-alala ay natutunan lamang ang mga damit na may sapat na gulang.
Pagkatapos ng tanghalian, tumayo si Evan.
“Isipin kung gagamitin ko ang banyo? ”
“Siyempre. ”
Naglakad siya pababa sa bulwagan.
Naupo ako sa talahanayan ng kusina at tiningnan ang orasan sa kalan.
Isang minuto.
Dalawa.
Tatlo.
Ang aking mga kamay ay nagpahinga ng flat sa mesa. Ang bahay ay napakatahimik na naririnig ko ang malabo na hum ng ref at ang dugo na gumagalaw sa aking mga tainga.
Apat na minuto.
Lima.
Sa halos siyam na minuto, bumalik siya.
Medyo naiiba ang hitsura niya. Hindi nagkasala sa ilang malinaw na paraan. Hindi ligaw o nahihiya. Hindi gaanong panahunan, na parang siya ay nagtakda ng isang maliit na timbang na dala niya.
Napanood namin ang bahagi ng laro pagkatapos nito, kahit na hindi ko masabi sa iyo kung sino ang naglaro. Nagkomento si Evan sa isang masamang tawag. Tumango ako. Dalawang beses niyang sinuri ang kanyang telepono. Halos tatlo, sinabi niya na dapat siyang bumalik bago madilim.
Sa pintuan, niyakap niya ulit ako.
“Mahal ka, Tatay. ”
Hinawakan ko siya ng isang segundo mas mahaba kaysa sa dati. Naamoy niya tulad ng ulan, kape, at ang parehong cedar deodorant na ginamit niya mula pa noong kolehiyo.
“Mahal din kita, ” sabi ko.
Sinadya ko ito nang lubusan.
Iyon ang pinakamahirap na bahagi.
Napanood ko ang kanyang sasakyan pabalik sa labas ng daanan at i-down ang kalye. Pagkatapos ay pumasok ako sa loob, ikinulong ang pintuan, at umupo sa sopa nang mahabang panahon bago ko mabuksan ang aking sarili sa laptop.
Tinawagan ko muna si Frank.
“Hindi mo kailangang panoorin ito nang nag-iisa, ” aniya.
“Alam ko. Iyon ang dahilan kung bakit ako tumawag. ”
Ang footage ay malinaw na sapat.
May naglalakad na si Evan sa pasilyo. Pagpasok sa banyo. Ang pagsasara ng pintuan. Matapos ang halos isang minuto, binuksan ng pinto ang isang pulgada. Ang kanyang ulo ay lumitaw saglit habang tumitingin siya sa sala, nakikinig. Sarado ulit ang pinto. Ilang minuto ang lumipas. Pagkatapos ay lumabas siya, huminto sa pasilyo, tumingin sa harap ng bahay, pagkatapos ay bumalik sa banyo. Ang buong oras ay halos siyam na minuto.
Hindi ipinakita ng camera ang kanyang mga kamay. Hindi ito nagpakita ng tagapag-ayos. Hindi nito ipinakita ang sandali ng pagpapalit, kung iyon ang nangyari. Ngunit nagpakita ito ng sapat upang makagawa ng pagpapanggap nang mas mahirap.
Pumunta ako sa banyo.
Ang bagong tagapag-ayos ay nakaupo sa counter.
Sa kompartimento ng Sabado, sa tabi ng tamang hugis-itlog na tableta na inilagay ko doon para sa palabas, ay isa pang maliit na puting bilog na pill.
Ibinaba ko ang aking sarili sa saradong takip ng banyo.
Ang tinig ni Frank ay dumaan sa telepono, tahimik. “Hal? ”
“Nandito ako. ”
“Nariyan ba? ”
“Oo. ”
Siya sinumpa ng mahina.
Natitig ako sa tableta hanggang sa lumabo ito.
Kinabukasan, sumakay ako sa istasyon ng pulisya.
Walang marangal na paraan upang maiulat na naniniwala ka na ang iyong anak ay binabago ang iyong gamot. Maaari kang magbihis nang maayos. Maaari kang magdala ng mga dokumento sa isang folder. Maaari kang magsalita nang mahinahon. Wala sa mga ito ang nagbabago ng tunog ng mga salita kapag iniwan nila ang iyong bibig.
Anak ko. Pag-iisip. Hindi kilalang pill. Ang presyon ng dugo. footage ng camera. Tumawag ang Linggo.
Isang detektib ang nakilala sa akin sa isang maliit na silid na amoy nang mahina ng kape at sahig na mas malinis. Tatawagan ko siyang Detective Harris, kahit na hindi iyon ang kanyang tunay na pangalan. Siya ay halos limampu, na may malapit na buhok at pagod na mga mata na hindi sumugod sa paghuhusga. Siya ay may isang notepad, isang recorder na hiniling niya ng pahintulot na gamitin, at isang paraan ng pagtatanong ng mga katanungan na hindi nakakaramdam ng pag-alis o dramatiko.
Sinabi ko sa kanya ang lahat.
Ang ritwal sa Linggo. Ang pangatlong tanong. Ang kasinungalingan. Natuklasan ni Frank. Ang pag-aalala ng parmasyutiko. Ang gawain ng dugo ni Dr. Porter. Pagbisita sa Sabado ni Evan. Ang footage. Ang pangalawang tableta.
Habang nagsasalita ako, patuloy akong naghihintay para mapigilan ako ni Detective Harris at ituro ang nawawalang piraso. Isang hindi nakakapinsalang paliwanag. Isang hindi pagkakaunawaan. Ang ilang mga kadahilanan na ang aking isip ay nagtayo ng isang kakila-kilabot na istraktura mula sa walang kaugnayan na mga labi. Ngunit nakinig lamang siya, nagtanong maingat na pag-follow-up, at isinulat ang mga bagay.
“May access ba ang iyong anak sa iyong pananalapi? ” tinanong niya.
“Hindi. ”
“Pinangalanan ba niya sa iyong kalooban? ”
“Oo. ”
“Hanggang saan? ”
“Siya lamang ang aking anak. Matapos mamatay si Carol, lahat ay pupunta sa kanya maliban kung binago ko ito. Ang bahay. Pag-save. Mga account sa benepisyaryo. Mga pondo ng nakaligtas sa pensyon kung saan naaangkop. ”
“Alam ba niya iyon? ”
“Oo. ”
“Napag-usapan ba niya ang mana kamakailan? ”
“Hindi direkta. Nag-usap kami matapos mamatay si Carol. Mga praktikal na bagay. ”
“Alam mo ba ang kanyang sitwasyon sa pananalapi? ”
Nag-atubili ako.
“Nawala niya ang kanyang trabaho mga labing walong buwan na ang nakalilipas. ”
Tumingin si Detective Harris.
“Parehong oras na ang mga tawag sa Linggo ay naging gawain? ”
“Magaspang. ”
Sumulat siya ng isang bagay.
“Hindi niya ako sinabi kaagad, ” sabi ko. “Nalaman ko ang mga patagilid. Sinabi niya na may mga paglaho. Sinabi niya na may pagtitipid. Sinabi niya na maayos siya. ”
“Nagtrabaho ba siya pagkatapos nito? ”
“Akala ko gumagawa siya ng trabaho sa kontrata. Hindi ako sigurado. ”
Hindi sigurado. Gaano karaming mga kakila-kilabot na bagay ang nagtatago sa likod ng dalawang salitang iyon.
Kinuha ni Detective Harris ang mga kopya ng aking mga larawan at ang video file. Hiningi niya ang impormasyon ng contact ni Dr. Porter, impormasyon ng parmasya, at buong pangalan ni Frank. Pinayuhan niya ako na huwag harapin nang direkta si Evan. Sinabi niya na ang departamento ay kakailanganin ng sariling pagsusuri ng mga tabletas at susundan sa pagsubok sa lab na iniutos ni Dr. Porter.
Bago ako umalis, sinabi niya, “G. Mercer, nakakaramdam ka ba ng ligtas sa bahay? ”
Halos tumawa ako dahil ang tanong ay parehong halata at imposible.
“Hindi ko alam. ”
“Mayroon ka bang isang taong maaaring manatili sa iyo? ”
“Frank lata. ”
“Tanungin mo siya. ”
“Ayaw kong gumawa ng isang pag-aalala. ”
Tiningnan ako ni Detective Harris sa kauna-unahang pagkakataon hindi bilang isang tiktik ngunit bilang isang tao sa paligid ng edad ng aking anak na lalaki na nakikipag-usap sa isang mas matanda na nagsisikap na mabawasan ang panganib.
“Gawin ang pag-aalala, ” aniya.
Kaya ginawa ko.
Nanatili sa akin si Frank para sa susunod na linggo. Nalaman ni Patrice na may mali dahil maaaring makita ni Patrice ang pagkabalisa sa pamamagitan ng siding at drywall, at noong Martes ay dinala niya ang sopas, cornbread, at isang uri ng mabangis na katahimikan na malinaw na hindi siya mag-pry maliban kung inanyayahan. Sinabi ko lang sa kanya na mayroong isang isyu sa gamot at tinutulungan ako ni Frank na ayusin ito. Tumingin siya sa akin ng mahabang sandali, pagkatapos ay sinabi, “Titingnan ko ang kalye. ”
Iyon ay kung paano ang mga kapitbahay na nagsasalita sa isang mundo na akala ko ay nawala.
Ang susunod na sampung araw ay isang iba’t ibang uri ng paghihintay kaysa sa sinumang nakilala ko. Naghintay ako ng panahon upang malinis ang mga mapanganib na kalsada, para sa mga resulta ng pagsubok pagkatapos ng stroke ni Carol, para sabihin sa akin ng mga nars ng hospisyo kung ano ang alam ko na. Ngunit ang paghihintay na ito ay nanirahan sa tabi ng ordinaryong buhay sa paraang nakaramdam ng malaswa. Gumawa pa rin ako ng kape. Pinalo ko pa rin ang mga hydrangeas. Kinuha ko pa rin ang aking tamang gamot nang direkta mula sa bote ng parmasya, na pinapanood ni Frank, na hindi gumawa ng mga biro tungkol dito. Kinuha ko pa rin ang mail. Nakita ko pa rin ang pangalan ni Evan sa aking telepono.
Ang Linggo matapos kong isampa ang ulat, tumawag siya sa 7:00.
Umupo si Frank mula sa akin sa talahanayan ng kusina, ang kanyang mga kamay ay nakabalot sa isang tabo.
Sumagot ako.
“Umaga, Tatay. ”
“Umaga. ”
“Kinukuha mo ang iyong tableta? ”
“Oo. ”
“Paano ka matutulog? ”
“Fine. ”
“Kahit sino doon kasama mo? ”
Tumingin ako kay Frank.
“Hindi, ” Sabi ko. “Ako lang. Tahimik na umaga. ”
Isang pag-pause.
“Mabuti. Okay, mabuti. ”
Ang mga salitang nakarating tulad ng isang bato ay bumaba sa isang balon.
Tinanong niya ang tungkol sa mga groceries. Tinanong niya kung dumaan si Patrice. Nagsinungaling ulit ako at sinabing hindi. Sinabi niya sa akin na maaaring hindi niya ito gawin sa loob ng ilang linggo dahil abala ang trabaho. Sinabi ko sa kanya na tama ang lahat. Sinabi niya na mahal niya ako. Sabi ko mahal ko rin siya.
Matapos akong mag-hang up, sinabi ni Frank, “Okay ka lang? ”
“Hindi. ”
Tumango siya. “Magandang sagot. ”
Tumawag si Detective Harris sa isang Huwebes ng hapon, labing isang araw pagkatapos ng aking unang pagbisita sa istasyon.
Nakatayo ako sa lababo, naghuhugas ng isang tasa ng kape, nakatingin sa mga hydrangeas. Ang langit ay mababa at kulay-abo. Pumunta si Frank sa tindahan. Si Patrice ay nasa kanyang bakuran na nagpapanggap na hindi manood ng aking bahay.
“Kinumpirma ng lab ang tableta, ” Sinabi ni Detective Harris.
Pinangalanan niya ang gamot. Isang diuretic. Hindi inireseta sa akin. Hindi angkop sa aking umiiral na gamot nang walang pangangasiwa sa medikal. May kakayahang mag-ambag sa mga sintomas na naiulat ko.
Sumandal ako laban sa counter.
“Sige, ” Sinabi ko, kahit na walang tama.
“Marami pa, ” aniya.
Syempre may.
Sinimulan nila ang pagtingin sa sitwasyon sa pananalapi ni Evan. Halos wala na ang kanyang pagtitipid. Nasa likuran siya sa upa sa kanyang apartment sa Ashland. Kumuha siya ng isang personal na pautang walong buwan bago. Ang mga balanse ng credit card ay lumago nang patuloy mula sa pagkawala ng trabaho. Ang gawaing kontrata ay naging sporadic, hindi matatag. Nagbebenta siya ng mga pag-aari sa online. Tatlong buwan na ang nakaraan, sinabi ni Detective Harris, nakipag-ugnay si Evan sa isang ahensya ng seguro tungkol sa pagdaragdag ng isang patakaran sa seguro sa buhay na kinasasangkutan ng isang magulang. Ang proseso ay hindi nakumpleto, ngunit umiiral ang pagtatanong.
Pinasalamatan ko siya.
Itinakda ko ang telepono sa counter.
Pagkatapos ay tumayo ako sa kusina at naisip ko si Carol.
Hindi lamang ang bersyon ng ospital ng Carol, maputla at hindi maabot sa ilalim ng mga puting sheet. Ang tunay na Carol. Ang babaeng nagtanim ng mga hydrangeas, nagsunog ng toast dahil nagambala siya sa pagbabasa, kumanta nang masama kay Motown sa kotse, at nakita ang aming anak na mas malinaw kaysa sa ginawa ko dahil madalas na napansin ng mga ina ang emosyonal na panahon sa loob ng isang bata bago aminin ng mga ama na mayroong panahon.
“Malaki ang pag-aalala niya, ” dati niyang sinabi nang maliit si Evan.
“Maingat siya. ”
“Hindi, Hal. Maingat na suriin ang pinto nang isang beses. Sinuri ito ni Evan ng limang beses at nagsisinungaling pa ring gising na nag-iisip tungkol sa apoy. ”
“Lalakas siya rito. ”
“Siguro. O lalago siya sa paligid nito. ”
Gusto niya ng pagpapayo para sa kanya noong siya ay labing-isa at naging kumbinsido na mamamatay ako sa isang aksidente sa highway. Tumanggi ako sa una. Hindi dahil hindi ako naniniwala sa pagpapayo, ngunit dahil ang mga kalalakihan ng aking henerasyon ay maaaring maging hangal sa pagdurusa na hindi nagdugo. Pinilit ni Carol. Nagpunta si Evan sa loob ng anim na buwan at tila mas mahusay. Nang maglaon, sa high school, binuo niya ang mga gawain sa paligid ng araling-bahay, kandado, iskedyul. Tinawag namin siyang disiplinado. Sa kolehiyo, nagkaroon siya ng gulat na pag-atake sa finals at sinabi sa amin na sila ay caffeine. Hinahayaan namin ang aming sarili na maniwala sa kanya. Matapos siyang makapagtapos, tila matagumpay siya na nagkamali kami na gumagana para sa pagpapagaling.
Nakita ni Carol ang thread. Nakita ko ang mga nakamit na nakabalot dito.
Dalawang araw pagkatapos tumawag si Detective Harris, dinala si Evan para sa pagtatanong.
Wala ako doon. Pinayuhan ako ni Harris na manatili sa bahay, at ginawa ko. Dumating pa rin si Frank. Nagdala si Patrice ng isang casserole na walang kumakain. Naupo ako sa talahanayan ng kusina at nakatitig sa aking mga kamay habang sa isang lugar na apatnapung minuto sa timog, ang aking anak na lalaki ay tinanong ng mga estranghero tungkol sa mga tabletas, pera, at sa akin.
Ang natutunan ko pagkatapos ay dumating.
Ang ilan mula sa Detective Harris. Ang ilan mula sa abogado na hinirang ng korte ni Evan, na mabait na makipag-usap sa akin saglit matapos magbigay ng pahintulot si Evan. Ang ilan mula sa mga medikal na propesyonal. Ang ilan mula kay Evan mismo ay kalaunan, sa mga pag-uusap na parang naglalakad sa isang frozen na lawa habang nakikinig para sa mga bitak.
Ang mga katotohanan ay mas masahol at estranghero kaysa sa kwentong kinatakutan ko.
Sa halos labing-apat na buwan, si Evan ay pinalitan ang aking gamot nang hindi regular sa mga tabletas na nakuha niya sa pamamagitan ng hindi ligtas na mga channel. Hindi bawat linggo. Hindi lahat ng pagbisita. Sporadically, sa isang pattern na mahirap makita. Ang layunin, tulad ng ipinaliwanag ng mga investigator at clinician, ay hindi kaagad namatay. Iyon ay magiging mas simple upang maunawaan at marahil, sa isang kakila-kilabot na paraan, mas madaling mapoot. Ang pag-iisip ni Evan ay lumipat kasama ang ibang, warped track. Nais niya akong lumitaw na bumababa. Pagkapagod. Pagkahilo. Kalimutan. Kahinaan. Ang uri ng mga sintomas na ang isang mas matandang lalaki na nabubuhay na nag-iisa ay maaaring makaipon hanggang sa may isang tao na kailangang pumasok. Isang masarap na anak. Isang nababahala na anak. Isang anak na tumawag tuwing Linggo. Isang anak na lalaki na maaaring pamahalaan ang pananalapi, ang bahay, ang mga account, ang mga pagpapasya.
Nang una kong marinig ito ay inilatag, hindi ko ito maikonekta sa taong kilala ko.
Ang isip ay lumalaban sa ilang mga katotohanan dahil ang pagtanggap sa kanila ay parang nasusunog sa bahay na iyong tinitirhan. Pinsala ako ni Evan. Naniniwala si Evan, kahit papaano, na pinoprotektahan niya ako. Ang mga pangungusap na iyon ay hindi kasama, gayon pa man sila, nagbabahagi ng parehong silid.
Pagkatapos ay dumating ang pagsusuri sa saykayatriko.
Sa rekomendasyon ng kanyang abogado at sa kasunduan ng korte, si Evan ay sumailalim sa isang buong pagsusuri. Ang ulat ay kalaunan ay ibinahagi sa akin bilang bahagi ng proseso ng pamilya, kahit na nais kong may nagbabala sa akin na ang pagbabasa nito ay magiging sariling uri ng kalungkutan.
Paranoid pagkabalisa karamdaman na may mga obsessive na tampok.
Iyon ang mga salita.
Inilarawan ng ulat ang isang tao na ang pagkabalisa ay lumala nang malaki pagkatapos ng pagkawala ng trabaho, kalungkutan, paghihiwalay, at pag-mount ng pagbagsak sa pananalapi. Inilarawan nito ang mga nakapirming paniniwala na lumago sa paglipas ng panahon: na ako ay mahina laban sa pagmamanipula, na ang mga kapitbahay o matandang kaibigan ay maaaring makaimpluwensya sa akin, upang makumbinsi ako ni Patrice na baguhin ang aking kalooban, na maaaring makagambala si Frank, na ang ilang mga naisip na babae ay maaaring pumasok sa aking buhay at kunin kung ano ang itinayo namin ni Carol. Naniniwala si Evan na nawawalan siya ng hindi lamang pera, kundi ang kasaysayan. Ang bahay, ang pagtitipid, pensiyon, ang hydrangeas, ang memorya ng kanyang ina, ang huling buo na istraktura ng kanyang pamilya. Ang kanyang takot ay nagsimula bilang pag-aalala at tumigas sa katiyakan.
Ang tawag sa Linggo, sinabi ng ulat, ay lumitaw na nagsimula bilang tunay na pag-aalala. Sa paglipas ng panahon, sila ay naging pag-uugali sa pagsubaybay. Kailangan niyang malaman kung nag-iisa ako, kung may bumisita, kung ang mga gawain ay nanatiling hindi nagbabago, kung ang banta ng haka-haka ay sumulong. Ang sagot ko sa pangatlong tanong ay mahalaga dahil nakumpirma o ginulo nito ang mundo habang itinayo niya ito.
Sinulat ng tagasuri na si Evan ay hindi lumitaw upang lubos na maunawaan ang kanyang mga aksyon bilang malisyoso. Sa kanyang pangit na pag-iisip, sinusubukan niyang lumikha ng mga pangyayari kung saan maaari siyang ligal at praktikal na “protektahan ang ” ako. Ang katotohanan na ang kanyang pamamaraan ay nakakasama sa akin ng pisikal ay na-minimize, nakapangangatwiran, at hinihigop sa mas malaking hindi kanais-nais na balangkas. Ang kanyang takot ay naayos muli ang mga moral na kasangkapan sa kanyang isip hanggang sa ang panganib ay mukhang pag-aalaga.
Tatlong beses kong binabasa ang ulat.
Sa unang pagkakataon, nabasa ko ito tulad ng isang tao na naghahanap ng isang error. Sa pangalawang pagkakataon, nabasa ko ito tulad ng isang ama na naghahanap ng isang pintuan pabalik sa anak na naintindihan niya. Sa pangatlong beses, nabasa ko ito tulad ng isang taong nakatayo sa harap ng isang apoy na sa wakas ay tumigil sa pagtawag nito sa panahon.
May sakit ang anak ko.
Sinaktan din niya ako.
Ang parehong mga bagay ay totoo.
Iyon ay kung saan nabigo ang mga madaling kwento. Ang mga tao ay nais ng pinsala na magmula sa mga monsters dahil ang mga monsters ay maaaring mai-lock sa labas ng bahay. Nais nilang ipaliwanag ang lahat dahil ang paliwanag ay parang awa. Ngunit ang totoong buhay ay hindi gaanong malinis. Ang sakit ng aking anak na lalaki ay hindi tinanggal ang mga tabletas sa aking tagapag-ayos. Ang mga tabletas ay hindi tinanggal ang batang lalaki na sumigaw sa aming matandang aso, ang tinedyer na nag-shoveled ng daanan ni Patrice nang hindi tinanong, ang taong humawak ng aking kamay sa libingan ng kanyang ina dahil wala sa atin ang nakakaalam kung paano tumayo kung hindi man. Hindi siya estranghero. Iyon ang pinakamahirap na bahagi. Anak ko siya, at naging mapanganib sa akin ang aking anak.
Ang ligal na proseso ay sumulong sa paraang hindi ko ganap na detalyado, bahagyang dahil ang ilang mga piraso ay nananatiling pribado at bahagyang dahil ang mga silid-aralan ay hindi puso ng kuwentong ito. Ang mahalaga ay ito: binago ng diagnosis ang kinalabasan. Hindi ipinadala si Evan sa bilangguan. Inilagay siya sa isang nakaayos na programa ng paggamot na may mahigpit na mga kondisyon, pangangalaga sa saykayatriko, pamamahala ng gamot, therapy, at pangangasiwa. May mga proteksyon na order at hangganan. Mayroong ligal na mga kahihinatnan, ngunit din ang paggamot. Ito ang tanging kinalabasan na maaari kong mabuhay, kahit na ang pamumuhay kasama nito ay hindi nangangahulugang maganda ito.
Sa unang pagkakataon na nakausap ko si Evan pagkatapos ng pagsusuri, ang tawag ay inayos sa pamamagitan ng kanyang abugado at klinika. Naupo ako sa aking talahanayan sa kusina kasama si Frank sa sala, na nagpapanggap na manood ng telebisyon nang malakas na alam kong hindi ako nag-iisa.
Nang dumaan ang tinig ni Evan, mas maliit ang tunog nito.
“Tatay? ”
Ipinikit ko ang aking mga mata.
“Nandito ako. ”
Isang mahabang katahimikan.
“Pasensya na, ” aniya.
Mayroong mga paghingi ng tawad na dumating malinis at pasensiya na dumating na nagdadala ng labis na pagkawasak na matatanggap nang sabay-sabay. Siya ang pangalawang uri. Naisip ko na ang pakikinig sa kanya ay nagsasabi na ang mga salitang iyon ay masisira ang isang bagay na bukas sa akin. Sa halip, nakaramdam ako ng pagod.
“Alam ko, ” sabi ko.
“Akala ko tumutulong ako. ”
Ang aking kamay ay mahigpit sa paligid ng telepono. “Hindi ka. ”
“Alam ko na ngayon. ”
“Ikaw ba? ”
“Sinusubukan ko. ”
Iyon ang unang matapat na bagay na sinabi niya. Hindi ko maintindihan. Hindi ko na ito gagawin muli. Hindi isang maayos na pangako na nakatali sa laso. Sinusubukan ko. Nagbigay ito sa akin ng mas kaunting ginhawa kaysa sa isang kasinungalingan, ngunit higit na tiwala.
Nagsalita kami ng pitong minuto. Tinanong niya ang tungkol sa aking kalusugan. Sinabi ko sa kanya na sinabi ni Dr. Porter na ang mga epekto ay mababalik at ang aking mga antas ay nagpapabuti. Sumigaw siya noon, tahimik. Hindi ko siya pinapaginhawa sa paraang mayroon ako. Masakit ang pagpigil na iyon, ngunit naramdaman din na kinakailangan. Mahal ng isang ama ang kanyang anak at tumanggi pa ring dalhin ang pagkakasala ng anak para sa kanya.
“Mahal kita, ” aniya bago kami mag-hang up.
Tiningnan ko ang bintana sa mga hydrangeas ni Carol, ang mga hubad na tangkay na may berde.
“Mahal din kita, ” sabi ko.
Muli, sinadya ko ito.
Ang mga buwan pagkatapos ay nagturo sa akin na ang kaligtasan ng buhay ay hindi katulad ng paglutas.
Mas madalas na bumangon si Frank. Sa una, ipinagpanggap niya ang mga pagbisita ay tungkol sa mga Blazers o rehab ng kanyang tuhod o ang sili na ginawa kong mas mahusay kaysa sa sinuman sa Grants Pass, na hindi totoo ngunit mapagbigay. Pagkatapos isang hapon, habang pinapalitan namin ang lagay ng panahon sa likuran ng pintuan, sinabi niya, “Alam mong darating ako dahil nais kong tiyakin na hindi ka masyadong nag-iisa. ”
“Alam ko. ”
“Pupunta ka upang magtaltalan? ”
“Hindi. ”
“Nabigo iyon. Naghanda ako ng mga puna. ”
Nanatili siya para sa kape.
Sinimulan ni Patrice na huminto sa Linggo ng hapon. Nagdala siya ng tinapay na saging, sopas, kamatis, tsismis, at sa sandaling isang agresibong pangit na ceramic rooster sinabi niya na kinamumuhian ni Carol ngunit iginagalang. Sinabi niya sa akin ang higit pa tungkol sa kanyang buhay kaysa sa dati niya: ang anak na tumawag lamang kapag gusto niya ng pera, ang anak na babae na nagpadala ng mga regalo ngunit hindi kailanman binisita, ang kalungkutan ng pagiging kilala sa isang kalye ngunit hindi kinakailangang gaganapin ng sinuman. Ang aming mga bahay ay tumayo ng dalawampung yarda sa loob ng maraming taon, ngunit ang panganib ay pinaikling ang distansya na iyon.
Dr. Inayos ni Porter ang aking gamot sa presyon ng dugo matapos suriin ang gawain ng dugo mula sa mga buwan ng pagpapalit. Sinabi niya na ang aking potasa ay na-normalize. Ang pagkahilo ay kumupas. Ang mabibigat na umaga ay dahan-dahang nakataas. Ginamit niya ang salitang nahuli kapag naglalarawan ng sitwasyon, tulad ng sa, “Natutuwa akong nahuli namin ito noong ginawa namin. ” Maingat na pumili ng mga doktor ang mga salita. Ang ibig sabihin ng Nahuli ay mayroong isang bagay na mahuli. Nangangahulugan din ito na mayroong isang kahalili na hindi niya sinabi nang malakas.
Binago ko ang aking kalooban.
Iyon ang isa sa pinakamahirap na praktikal na kilos. Hindi dahil nais kong parusahan si Evan, ngunit dahil ang mga dokumento ay dapat sumasalamin sa katotohanan kahit na ang puso ay nasa likuran. Nakipagpulong ako sa isang abogado sa Medford, isang babaeng nagngangalang Susan Kline, na may mabait na mata at walang pasensya para sa hindi malinaw na pagpaplano. Na-update namin ang lahat. Mga probisyon sa pagtitiwala. Medikal na direktiba. Pinansyal na kapangyarihan ng abugado. Mga benepisyaryo. Mga proteksyon. Oversight. Pumayag si Frank na maglingkod bilang isang contact. Patrice bilang isa pa. Ang wakas na mana ni Evan, kung mayroon man, ay maiayos at kundisyon, hindi dahil tumigil ako sa pagmamahal sa kanya, ngunit dahil ang pag-ibig na walang mga hangganan ay napatunayan na hindi ligtas.
Nang pirmahan ko ang mga dokumento, umiling ang aking kamay.
Napansin ni Susan.
“Ginagawa mo ang responsableng bagay, ” aniya.
“Alam ko. ”
“Hindi iyon nagpapasakit. ”
“Hindi. ”
Sa labas ng kanyang tanggapan, nakaupo ako sa aking trak at sumigaw sa kauna-unahang pagkakataon mula pa sa istasyon ng pulisya. Hindi malakas. Hindi mahaba. Sapat na lamang para makatakas ang presyon. Pagkatapos ay pinunasan ko ang aking mukha ng isang napkin mula sa glove kompartimento at umuwi.
Nagbago din ang bahay.
Inilipat ko ang aking gamot sa labas ng banyo at sa isang lockbox sa cabinet ng kusina. Sa una, nagalit ako tuwing umaga. Ang maliit na pag-click ng kandado ay naramdaman tulad ng patunay na ang isang bagay na sagrado ay nasira. Ang gamot ay hindi dapat mangailangan ng hinala. Ang bahay ng isang ama ay hindi dapat mangailangan ng mga proteksyon laban sa kanyang anak. Ngunit sa paglipas ng panahon, ang lockbox ay naging karaniwan. Hindi dahil sa nangyari ay naging karaniwan, ngunit dahil ang mga tao ay maaaring umangkop sa halos anumang bagay kung ang kahalili ay nakatayo magpakailanman sa unang sandali ng pinsala.
Nagbago ang ritwal ng Linggo.
Sa loob ng labing walong buwan, Linggo sa pitong ay nangangahulugang tinig ni Evan at ang parehong iniutos na mga katanungan. Matapos ang pag-aresto, ang mga umaga ng Linggo ay naging walang laman sa paraang naramdaman ang pisikal. Maaga pa akong nagising. Gumawa pa rin ako ng kape. Kinuha ko pa rin ang tamang gamot ko mula sa bote. Naupo pa rin ako sa talahanayan ng kusina at tumingin sa labas ng hydrangeas. Ngunit ang telepono ay hindi tumunog sa pito. Sa una, ang katahimikan ay parang kalungkutan. Pagkatapos, dahan-dahan, nagsimula itong makaramdam ng puwang.
Ilang Linggo, tumawag si Frank sa paligid ng walong.
“Buhay ka? ” sasabihin niya.
“Sa kasamaang palad para sa iyong kapayapaan. ”
“Mabuti. Kunin ang iyong tableta? ”
“Huwag magsimula. ”
“Matanda na ako. Simula ang lahat ng nakuha ko. ”
Minsan kumatok si Patrice sa siyam na may isang bagay na inihurnong o hiniram o naimbento bilang isang dahilan. Minsan, dinala niya ang isang salansan ng mga lumang litrato na natagpuan niya habang naglilinis ng isang aparador at iginiit na makakatulong ako na makilala kung aling taon ang partido ng block ng kapitbahayan ay nagtampok ng isang nakapipinsalang insidente ng salad ng patatas. Naupo kami sa mesa ng isang oras, tumatawa nang mas mahirap kaysa sa nararapat na litrato.
Minsan o dalawang beses, lumitaw ang numero ni Evan sa aking telepono.
Ang mga tawag na iyon ay naiiba.
Dahan-dahang sumagot ako. Hindi sa kalupitan. Wala sa katapatan. Naalala ng aking katawan bago matapos ang aking isip sa pagpapasya. Ang kanyang tinig ay mas tahimik ngayon, mas sinasadya. Tinanong niya kung paano ako, at sinabi ko ang katotohanan sa mga sinusukat na piraso. Mabuti ngayon. Pagod kahapon. Sinabi ng doktor na mas mahusay ang trabaho sa dugo. Papasok na ang Hydrangeas. Nandito si Frank. Kamusta si Patrice. Hindi ko na itinago ang mga bisita. Kung mayroong isang pagsubok sa na, ito ay para sa aming dalawa.
Sinabi niya sa akin ang tungkol sa paggamot. Ang ilang mga araw na mas mahusay kaysa sa iba. Mga epekto sa gilid ng gamot. Mga takdang Therapy. Mga sesyon ng pangkat na kinamumuhian niya hanggang sa hindi siya. Pag-aaral upang makilala ang mga saloobin bilang mga saloobin sa halip na mga katotohanan. Ang pag-aaral na ang takot ay maaaring makaramdam ng katiyakan at hindi pa rin totoo. Pag-aaral na sabihin, “Naniniwala ako na ” sa halip na “Alam ko. ”
“Sinusubukan ko, ” madalas niyang sinabi.
“Alam ko. ”
May mga araw na naniniwala ako sa kanya nang madali at mga araw na kailangan kong pumili ng paniniwala sa paraang pinipili ng isang tao na kumuha ng gamot na hindi niya gusto dahil ang ebidensya ay nagsasabing nakakatulong ito. Ang tiwala, sa sandaling nasira sa katawan, ay hindi naayos ng mga salita lamang. Dapat itong itayo muli sa pamamagitan ng paulit-ulit na katotohanan. Kahit na noon, nagbabago ang hugis. Maaaring hindi na ito muling bulag. Siguro hindi ito dapat.
Isang hapon, buwan sa paggamot, tinanong ni Evan kung maaari niya akong isulat ng liham. Inisip ng kanyang clinician na maaaring makatulong ito. Sabi ko oo.
Ang liham ay dumating sa isang payak na sobre kasama ang kanyang sulat-kamay sa harap. Hinayaan kong umupo ito sa talahanayan ng kusina sa loob ng dalawang araw.
Nang sa wakas binuksan ko ito, nakakita ako ng apat na pahina.
Sumulat siya tungkol sa pagkawala ng kanyang trabaho at nagsisinungaling sa akin dahil nahihiya siya. Sinulat niya ang tungkol sa takot na nagsimula bilang takot sa pera at naging isang bagay na mas malaki, estranghero, na mas kumokonsumo. Sumulat siya tungkol sa pagkamatay ni Nanay, tungkol sa pakiramdam na ang bahay sa Medford ay ang huling patunay na mayroon nang buo ang aming pamilya. Isinulat niya na sa tuwing nabanggit ko si Patrice o Frank, nakaramdam siya ng isang flash ng gulat na hindi niya maipaliwanag, isang pananalig na may lumipat sa aking buhay upang mapalitan si Carol, palitan siya, i-redirect ang lahat. Sinulat niya na alam niya ngayon kung paano hindi makatwiran ang tunog nito, ngunit sa oras na ito ay hindi nadama tulad ng isang teorya. Ito ay naramdaman na nakikita ang panganib nang malinaw habang ang lahat ay nanatiling bulag.
Hindi niya pinatawad ang mga tabletas.
Ang mahalaga.
Sumulat siya: sinaktan kita. Naiintindihan ko na higit pa kaysa sa ginawa ko noong nagsimula ako ng paggamot. Hindi ko alam kung paano hawakan ang katotohanan na naisip kong pinoprotektahan kita habang inilalagay kita sa peligro. Hindi ko inaasahan na mabilis mo akong patawarin. Hindi ko inaasahan na magtiwala ka sa akin. Gusto ko lang malaman mo na sinusubukan kong maging isang taong maaaring maging ligtas na mahalin.
Ilang beses kong binabasa ang pangungusap na iyon.
Ligtas na mahalin.
Tiniklop ko ang liham at inilagay ito sa drawer sa ilalim ng lumang libro ng telepono na hindi ko na ginamit ngunit hindi ko na itinapon. Hindi dahil gusto kong itago ito. Dahil hindi ako handa na magpasya kung ano ang ibig sabihin nito.
Sa tag-araw na iyon, inayos namin ni Frank ang back bakod.
Hindi ito nangangailangan ng kagyat na pag-aayos, ngunit ang gawain ay nagbigay sa aking mga kamay ng isang bagay na gawin at binigyan si Frank ng isang dahilan upang dumating nang dalawang beses sa isang linggo. Dahan-dahang lumipat kami dahil ang kanyang tuhod ay hindi pa rin maaasahan at ang aking sariling likuran ay hindi kung ano ito dati. Sinusukat namin ang mga board, nagtalo tungkol sa pagkakahanay, sinumpa ang mga hinubad na mga turnilyo, at uminom ng tubig sa lilim tulad ng dalawang kalalakihan na gumagawa ng isang bagay na mas mahalaga kaysa sa isang bakod. Lumabas si Patrice at pinangangasiwaan nang hindi tinanong.
“Crooked, ” tumawag siya minsan mula sa kanyang beranda.
Si Frank ay sumulyap. “Nais mong gawin ito? ”
“Hindi, nais kong gawin mo ito nang tama. ”
Gusto sana siya ni Carol.
Matapos kaming matapos, tumayo ako sa bakuran na nakatingin sa bagong seksyon ng bakod, mas magaan kaysa sa mga lumang weathered boards sa magkabilang panig. Ang pag-aayos ay palaging nagpapakita sa una. Maaari mong mantsa ito, timpla ito, maghintay para sa panahon, ngunit para sa isang habang ang bagong kahoy ay nagpapahayag mismo. Narito si Pinsala. May isang tao na naayos kung ano ang maaaring maayos. Hindi ito katulad ng dati. Nakatayo ito.
Iyon ay naging kung paano ko naisip ang tungkol sa aking buhay.
May mga nakikitang pag-aayos ngayon. Lockbox ng gamot. Nai-update na kalooban. Binago ang mga contact sa emergency. Regular na pagbisita ni Frank. Therapy para kay Evan. Mga Boundaryo. Ang Linggo ay hindi na awtomatikong tumawag. Hindi na ipinapalagay ang tiwala. Ang mga bagay na ito ay hindi naibalik ang lumang buhay. Ngunit gaganapin sila.
Noong Setyembre, binisita ko ang libingan ni Carol sa kung ano ang magiging ating ika-apatnapung anibersaryo ng kasal.
Ang sementeryo ay nakaupo sa isang banayad na dalisdis na may pagtingin sa mga mababang burol at isang linya ng mga pines na madilim nang maganda sa huling hapon. Nagdala ako ng mga hydrangeas mula sa harap na lakad, asul sa taong ito, kahit na sasabihin sa akin ni Carol ang nararapat na kredito. Naupo ako sa damo sa tabi ng kanyang marker na may tuhod akong nagrereklamo at sinabi sa kanya ang lahat.
Sinabi ko sa kanya ang tungkol sa tableta. Tungkol kay Frank. Tungkol kay Evan. Tungkol sa diagnosis. Tungkol sa paggamot. Tungkol sa nagbago na kalooban. Tungkol sa kung gaano ako nagagalit. Tungkol sa kung paano natatakot. Tungkol sa kung paano kung minsan ay napalampas ko ang aming anak habang nakikipag-usap sa kanya dahil ang madaling bersyon sa amin ay nawala sa isang lugar at hindi ko alam kung maaari itong makahanap ng paraan pabalik.
“Malalaman mo kung ano ang gagawin, ” sabi ko.
Ang hangin ay gumagalaw nang basta-basta sa damo.
Siyempre, hindi siya sumagot. Ang mga patay ay ganyan. Ibinibigay namin sa kanila ang lahat ng karunungan na kailangan namin at pagkatapos ay sama ng loob sa kanila para sa hindi pagsasalita nang malakas.
Ngunit nakaupo doon, naalala ko ang isang bagay mula noong siyam na si Evan. Natatakot siya na kung hindi niya suriin ang lock ng pintuan sa harap nang eksakto ng tatlong beses bago matulog, may makakasira. Nakakuha ako ng walang tiyaga isang gabi at sinabi sa kanya na itigil ang pagiging katawa-tawa. Inalalayan ako ni Carol pagkatapos.
“Hindi ka niya sinusubukan na inisin ka, ” aniya.
“Alam ko na. ”
“Ikaw ba? Dahil kumikilos ka tulad ng takot na nakikinig sa mga order. ”
Wala akong sinabi dahil tama siya at kinamumuhian ko iyon.
“Ano ang gagawin natin? ” Tinanong ko.
“Tinutulungan namin siyang ligtas, ” aniya. “At itinuturo namin sa kanya na ang pakiramdam na natatakot ay hindi palaging nangangahulugang nasa panganib siya. ”
Ang pakiramdam na natatakot ay hindi palaging nangangahulugang nasa panganib siya.
Siguro iyon ang aralin na nawala si Evan. Siguro ito ang aralin na na-miss ko. Marahil lahat tayo ay, sa isang paraan o sa iba pa, nalilito ang takot sa katotohanan.
Inilagay ko ang mga hydrangeas laban sa bato ni Carol at umupo hanggang magbago ang ilaw.
Sa susunod na tumawag si Evan, sinabi ko sa kanya na binisita ko ang libingan ng kanyang ina.
Tumahimik siya.
“Paano ito tumingin? ” tinanong niya.
“Mapayapa. ”
“Hydrangeas? ”
“Oo. ”
“Asul? ”
“Ngayong taon. ”
Gumawa siya ng isang tunog sa isang lugar sa pagitan ng isang pagtawa at isang sob.
“Gusto niya iyon. ”
“Oo. ”
Isa pang katahimikan.
“Tatay? ”
“Nandito ako. ”
“Sa palagay mo ba ay mapoot siya sa akin? ”
Ang tanong na nasaktan sa isang lugar na akala ko ay nabugbog na hangga’t maaari.
“Hindi, ” Sabi ko.
Huminga siya ng shakily.
“Magagalit siya, ” Nagpatuloy ako. “Matakot siya. Gagawin ka niyang makakatulong kung nais mo ito o hindi. Hindi siya magpanggap na pinsala ay hindi nakakapinsala. Ngunit galit ka? Hindi. ”
“Hindi ko alam kung paano maging anak mo ngayon. ”
Tumingin ako sa bintana ng kusina. Ang mga hydrangeas ay nagsisimula na kumupas, ang kanilang pagpapatayo ng kulay ng tag-init sa mga gilid.
“Hindi ko alam kung paano maging iyong ama ngayon, ” sabi ko. “Siguro natututo kaming mabagal. ”
Sumigaw siya noon. Hindi ko sinabi sa kanya na huwag. Iyon ay naramdaman tulad ng pag-unlad para sa aming dalawa.
Ang taon ay nakabukas.
Ang taglamig ay basa at kulay-abo. Dumulas si Frank sa kanyang beranda sa Grants Pass at kailangang magtiis ng tatlong linggo sa akin na tumawag upang tanungin kung kinuha niya ang kanyang gamot sa sakit, na sinabi niya na ang panliligalig ay nakilala bilang pagkakaibigan. Ang anak na babae ni Patrice ay bumisita mula sa Denver at nanatili sa kanya sa loob ng sampung araw, kung saan nagreklamo si Patrice araw-araw tungkol sa pagiging “na pinamamahalaan ng isang babaeng sinanay ko. ” Lumipat si Evan mula sa paggamot sa tirahan sa isang pinangangasiwaan na programa ng outpatient. Natagpuan niya ang part-time na remote na trabaho na naaprubahan ng kanyang koponan sa paggamot. Walang nakakaakit. Walang katulad ng karera na nauna niya. Ngunit matapat na gawain. Nakabalangkas na gawain. Makipagtulungan sa mga tao na may kamalayan sa kanyang kalagayan at hangganan.
Natuto akong mamuhay nang may mga layered na damdamin.
May mga umaga na nagising ako ng galit na galit upang magsalita nang malakas sa isang walang laman na silid. May mga hapon na nakita ko ang isang ama at may edad na anak na tumatawa nang magkasama sa isang tindahan ng hardware at kailangang umalis bago ang kalungkutan ay naging tanga sa akin. May mga tawag sa telepono kasama si Evan na naramdaman na halos normal at pagkatapos, pagkatapos, iniwan akong nanginginig dahil normal mismo ang naging suspect. May mga araw na nais kong patawarin siya nang lubusan dahil mabigat ang dala ng nasasaktan, at ang mga araw na naintindihan ko ang kapatawaran ay hindi maaaring magamit bilang isang shortcut sa paligid ng karunungan.
Dr. Minsan tinanong ni Porter kung may nakikita akong propesyonal.
“Isang therapist? ” Tinanong ko.
“Oo. ”
“Animnapu’t tatlo ako. ”
Nagtaas siya ng kilay. “Hindi iyon isang kontraindikasyon. ”
Sinimulan kong makita ang isang tagapayo na nagngangalang Martin Hale, isang malambot na tao na may pilak na buhok at isang talento para sa pagtatanong ng mga katanungan na nais kong iwasan. Tinulungan niya akong maunawaan na ang pagtataksil ng isang taong mahal mo ay lumilikha ng dalawang pinsala: ang pinsala sa nangyari at ang pinsala ng hindi pagtitiwala sa iyong sariling pagkilala pagkatapos. Patuloy akong nagtanong kung paano ko ito pinalampas. Patuloy na tinatanong ni Martin kung maaari ba akong magpakita ng pakikiramay sa taong nais makita ang pag-ibig kapag ang pag-ibig ay bahagyang naroon.
“Bahagi, ” Sinabi ko minsan, nagagalit.
“Oo, ” aniya. “Iyon ang nagpapahirap. ”
Napag-usapan namin si Carol. Napag-usapan namin ang tungkol sa pagkalalaki, kahit na hindi ko ito tatawagin bago ang therapy. Napag-usapan namin kung paano ang mga kalalakihan ng aking henerasyon ay madalas na nagkakamali sa katahimikan para sa lakas hanggang sa ang katahimikan ay naging isang naka-lock na silid. Napag-usapan namin ang tungkol sa kung paano ang kalungkutan ay maaaring gumawa ng nakagawiang pakiramdam tulad ng pag-aalaga kahit na ang gawain ay nagiging pagsubaybay. Napag-usapan namin kung paano ko maprotektahan ang aking sarili nang hindi nagiging kongkreto ang aking puso.
Nagtatrabaho pa rin ako doon.
Sa unang anibersaryo ng kasinungalingan ng Linggo, nagising ako sa 6:30.
Sa isang iglap, bago inayos ang memorya, naramdaman nito tulad ng anumang iba pang Linggo. Ang silid ay malabo. Ulan laban sa bintana. Ang aking katawan ay nakakaalam ng umaga bago naaprubahan ang aking isip. Pagkatapos ay naalala ko. Frank sa ekstrang silid. Tanong ni Evan. Ang sagot ko. Ang tableta. Ang istasyon ng pulisya. Lahat pagkatapos.
Tumayo ako, gumawa ng kape, at kinuha ang aking tamang gamot mula sa lockbox.
Sa pito, ang aking telepono ay hindi tumunog.
Sa 7:12, ginawa ito.
Evan.
Napagkasunduan namin na hindi siya tatawag sa unang pagkakataon maliban kung inanyayahan ko ito. Naalala niya. Labindalawang minuto ang mahalaga. Minsan ang mga hangganan ay itinayo mula sa maliliit na kilos ng pagpigil.
Sumagot ako.
“Umaga, ” aniya.
“Umaga. ”
“Naghintay ako. ”
“Napansin ko. ”
“Halos hindi ako tumawag. ”
“Halos hindi ako sumagot. ”
Isang pag-pause. Pagkatapos, nakakagulat, tumawa siya. Hindi dahil sa anumang bagay ay nakakatawa, eksakto, ngunit dahil ang katapatan ay minsan ay lumilikha ng isang makitid na tulay kung saan hindi magagawa ang pagganap.
“Kumusta ka? ” tinanong niya.
Tumingin ako sa labas ng hydrangeas. Ang bagong paglago ay nagsisimula muli, ang mga berdeng tip kasama ang mga lumang tangkay.
“Sige na, ” sabi ko. “Darating na si Frank mamaya. Patrice din. ”
“Mabuti yan. ”
“Kumusta ka? ”
Huminga siya. “Ang ilang mga araw ay mas mahusay kaysa sa iba. ”
“Ang katotohanan, kung gayon. ”
“Oo. ”
“Mabuti. ”
Doon, ang salitang iyon muli. Mabuti. Kapag isang bato. Ngayon may iba pa, o sinusubukan na maging.
Nag-usap kami ng labindalawang minuto. Hindi isang imbentaryo. Hindi isang sistema ng pagsubaybay. Dalawa lamang ang nasira na mga tao na nagsasalita nang mabuti sa isang distansya alinman sa amin ay pinili ngunit pareho kaming dapat igalang. Nang mag-hang up kami, nakaupo ako gamit ang telepono sa aking kamay at hindi alam kung naramdaman kong umaasa o malungkot. Siguro pareho. Malalaman sana ni Carol kung paano hawakan ang pareho.
Sinasabi ko ang kuwentong ito ngayon dahil sa palagay ko maraming tao ang nakatira sa tabi ng isang bagay na maaari nilang maramdaman ngunit hindi pinangalanan.
Minsan ang pinsala ay hindi pumapasok sa isang buhay na mukhang pinsala. Minsan pumapasok ito sa pamamagitan ng pag-aalala. Sa pamamagitan ng nakagawiang. Sa pamamagitan ng mga katanungan na tinanong sa isang mapagmahal na tinig. Kinuha mo ba ang iyong tableta? Paano ka natulog? Kahit sino doon kasama mo? Minsan ang kontrol ay parang pag-aalaga dahil ang taong gumagawa nito ay naniniwala na ito ay kung ano ito, o kailangang paniwalaan ito, o naging masyadong hindi malusog upang sabihin ang pagkakaiba. Minsan ang taong nasasaktan ay mahal ka. Minsan ang pag-ibig ay totoo at ang panganib ay totoo, at hindi ka makakaligtas sa pamamagitan lamang ng pagpili ng isang katotohanan.
Hindi ko sinasabi sa iyo na pinaghihinalaan ang lahat na sumusuri sa iyo. Tulungan tayo ng Diyos kung imposible ang pangangalaga dahil maaaring gayahin ito ng pinsala. Sinasabi ko sa iyo na makinig kapag napansin ng iyong katawan ang imitasyon bago handa ang iyong isip. Makinig sa pag-pause. Ang pattern. Ang tanong na palaging darating pangatlo. Ang kaluwagan na tunog mali. Ang pagkapagod na hindi nakataas. Ang maliit na bagay sa labas ng lugar. Ang kaibigan na nagsasabing, “Hindi iyon nagdaragdag, ” kapag sinusubukan mo pa ring gawin itong magdagdag dahil ang kahalili ay masakit nang labis.
At kapag nahanap mo ang bagay na hindi mo nais na mahanap, huwag itong harapin lamang.
Iyon ay maaaring ang bahagi na nagligtas sa akin hangga’t ang kasinungalingan. Napansin ni Frank. Nanatili si Frank. Pinanood ni Patrice ang kalye. Tinanong ni Dr. Porter ang mahirap na tanong. Seryoso ako ni Detective Harris. Hindi ako tinanggihan nina Denise at Carter sa parmasya bilang isang matandang nalilito tungkol sa mga tabletas. Tinulungan ako ni Martin na maunawaan na ang pagmamahal sa aking anak ay hindi hinihiling sa akin na tanggihan ang nagawa niya. Si Carol, sa kanyang paglalakbay, ay naghanda din sa akin, na may mga taon na nagsasabi sa akin na ang takot ay dapat na pinangalanan bago ito matulungan.
Tulad ng para kay Evan, anak pa rin niya ako.
Ang pangungusap na iyon ay hindi simple, ngunit nananatiling totoo ito.
Siya ang aking anak na lalaki nang maalala ko siya sa sampung taong gulang, mukha basa ng luha sa isang namamatay na aso. Siya ang aking anak na lalaki nang maalala ko siya sa libingan ni Carol, mahigpit na hinawakan ng kanyang kamay ang aking mga daliri. Siya ang aking anak na lalaki kapag iniisip ko na siya ay nakatayo sa aking banyo na may isang tableta na maaaring bumagsak sa akin, maaaring gawin akong tila nalilito, maaaring bigyan siya ng kontrol na pinaniniwalaan niya na kailangan niya. Siya ang aking anak na lalaki sa paggamot, natututo na hindi magtiwala sa takot na sa sandaling pinasiyahan siya. Anak ko siya kapag tumawag siya at pinipili nang mabuti ang kanyang mga salita. Anak ko siya kahit na i-lock ko ang aking gamot.
Ang pag-ibig ay hindi tumigil sa pagiging pag-ibig dahil naging mapanganib ito.
Ngunit ang panganib ay hindi tumigil sa pagiging panganib dahil nandoon ang pag-ibig.
Iyon ang pinakamahirap na katotohanan na alam ko.
Kaninang umaga, nakaupo ako sa talahanayan ng kusina na may kape habang ang ulan ay lumipat sa harap ng mga bintana. Babalik muli ang mga hydrangeas. Ginagawa nila iyon bawat taon, gaano man patay ang lumang kahoy sa taglamig. Asul kung ang lupa ay may asul. Pink kung ang lupa ay nagsabi ng rosas. Adaptable, sasabihin ni Carol. Hindi mahina.
Nagmamaneho si Frank ngayong hapon. Ang Patrice ay nagdadala ng sopas, kahit na inaangkin niya ito ay dahil siya ay gumawa ng labis at hindi dahil sa pag-aalala niya sa akin. Maaaring tawagan ni Evan ngayong gabi. Maaari akong sumagot. Maaari ko itong palayain sa voicemail at tumawag pabalik bukas. Ang pagpili na iyon ay pagmamay-ari sa akin ngayon, at hindi ko gaanong gaanong gaanong gaanong gaanong kinukuha.
Ang aking buhay ay mas maliit kaysa sa ito ay kapag si Carol ay buhay, ngunit hindi kasing liit nito nang nagkamali ako ng pagsubaybay sa debosyon. May silid sa loob nito muli. Silid para sa mga kapitbahay, matandang kaibigan, maingat na tawag sa telepono, mga appointment sa therapy, ligal na dokumento, tamang gamot, ayusin ang tiwala sa katamtaman na halaga, at mga bulaklak sa harap ng paglalakad na patuloy na namumulaklak dahil may nagmamahal sa kanila minsan at may ibang tao na patuloy na nagbubuhos sa kanila pagkatapos na siya ay wala na.
Sa tingin ko madalas tungkol sa kasinungalingan ng Linggo.
Hindi, sabi ko. Ako lang. Tahimik na umaga.
Hindi ito katapangan. Hindi ito diskarte. Ito ay isang animnapu’t tatlong taong gulang na nakatayo sa kanyang kusina, na nagsasabi ng isang bagay na hindi niya maipaliwanag dahil ang ilang tahimik na bahagi sa kanya ay alam ang katotohanan na kinakailangan upang ilipat nang iba para sa isang beses. Ang kasinungalingan ay natitisod sa pag-save sa akin ng higit pa sa biyaya kaysa sa katalinuhan. Hindi ko inirerekumenda ang pagsisinungaling sa mga taong mahal mo bilang ugali. Ngunit inirerekumenda ko ang pakikinig sa bahagi mo na nakakaalam kung kailan naging hindi ligtas ang script.
Minsan ang pinakamaliit na pagbabago ay nagpapakita ng buong pattern.
Minsan ang maling pill sa maling kompartimento ay hindi isang pagkakamali.
Minsan ang taong nagtatanong kung nag-iisa ka lang ay hindi humihingi ng dahilan na naisip mo.
At kung minsan ang pag-ibig at pinsala ay maaaring magsuot ng damit ng bawat isa sa napakatagal na panahon bago mapansin ng isang tao ang seam.