“Nay… Narinig ko ang boses niya.”
Muntik nang mahulog ang lumang telepono sa kamay ko.
Napaatras si Javier nang isang hakbang.
Hindi siya sumigaw.
Hindi niya itinanggi.
Nakatitig lang siya kay Mateo na parang kakabukas lang ng puntod ng anak ko.
“Anong boses, mahal ko?” tanong ko, kahit may bahagi sa akin na alam na iyon.
Nanginig nang husto si Mateo.
Pumutok ang kanyang mga labi, nakalubog ang kanyang mga mata, at maitim ang kanyang mga kuko dahil sa pagkayod ng kahoy.
“Dumarating si Tatay nang gabi,” bulong niya. Hindi siya laging pumapasok. Nanatili siya sa baba. Pero nakinig ako sa kausap niya kay Don Ignacio.
Naramdaman ko ang pagkiling ng silid.
“Hindi,” sabi ko.
Hindi si Mateo.
Hindi sa katotohanan.
Hindi sa mundo.
Pinisil ni Javier ang telepono nang napakalakas kaya akala ko ay mababasag niya ito.
“Naguguluhan siya,” aniya.
Hindi naman mukhang desperado ang boses niya.
Parang mapanganib ang dating.
“Natatakot si Mateo. Ikinulong nila siya nang isang buwan. Hindi niya alam ang sinasabi niya.”
Napaurong ang anak ko sa pader.
“Nay, huwag niyo po akong hayaang isama niya.”
Sapat na iyon.
Inilagay ko ang sarili ko sa pagitan nilang dalawa.
“Huwag mong hawakan.”
Tiningnan ako ni Javier na parang pinagtaksilan ko lang siya.
Na para bang hindi siya ang nakatayo sa harap ng nawawala naming anak, hawak ang cellphone na siyang dahilan ng pagkakasala niya.
Sa baba, sumigaw si Doña Elvira na hindi kami maaaring pumunta roon, na bahay niya ito, at tatawag siya ng pulis.
Nakinig ako sa kanya at nakaramdam ako ng matinding galit na siyang nagpakalma sa akin.
“Tawagan mo siya,” sigaw ko. Pero sabihin mo sa kanila na nahanap na natin ang nawawalang bata.
Lumitaw si Don Ignacio sa pintuan ng silid.
Hindi na siya mukhang tahimik na matandang lalaki.
Kulay abo ang mukha niya, nanginginig ang mga kamay, at ang mga mata niya ay parang isang taong naubusan ng gamit.
“Javier,” aniya, “nawala na ito sa kontrol.”
Naging malinis ang pangalan.
Pinikit ni Javier ang kanyang mga mata.
Tiningnan ko siya.
“Ano ang ginawa mo?”
Sinubukan niyang lumapit.
“Laura, makinig ka sa akin.
Iyan ang pangalan ko.
Laura.
Sa loob ng isang buwan, tumigil ako sa pagiging Laura at naging “ina ng nawawalang bata” na lang. Ang babae sa mga poster. Ang babaeng umiyak sa labas ng elementarya. Ang babaeng kumuha ng parehong litrato sa mga ospital, terminal, at opisina kung saan walang tumingin sa kanya nang dalawang beses.
Pero sa sandaling iyon, ako ay ako ulit.
At hindi na ako naniwala sa kanya.
“Huwag kang lalapit,” sabi ko.
Lalong lumakas ang pag-iyak ni Mateo.
Si Lucía, ang aking limang taong gulang na anak na babae, ay nasa ibaba, sa sala, kasama ang isang kapitbahay na tumakbo nang marinig niya ang mga sigaw. Bigla ko siyang naisip. Sa mensahe.
“Kung patuloy na titingin ang babae sa bintana, kukunin din namin siya.”
Sinakmal ako ng takot.
Bumagsak ako kasama si Mateo na nakayakap sa dibdib ko. Mas magaan na ito kaysa dati. Mas magaan pa.
Sa loob ng silid, sinubukan ni Javier na kontrolin ang sarili.
“Walang kikilos hangga’t hindi tayo nag-uusap bilang isang pamilya.”
Pumasok nang mga sandaling iyon si Marcus, ang kapitbahay namin sa kanto, dala ang kanyang cellphone.
“Paparating na ang patrol,” sabi niya. At tinawagan ko rin ang numero ng Amber Alert.
Tiningnan siya ni Javier nang may poot.
“Hindi ka nakikialam.”
Itinuro ni Marcus si Matthew.
“Isang nawawalang bata ang lumitaw sa bahay sa kabilang kalye. Lahat tayo ay sangkot na.”
Biglang naupo si Doña Elvira.
“Sabi nila sa akin ay ilang araw lang daw iyon.
“Tumahimik ka!” sigaw ni Javier.
Hindi galing sa asawa ang sigaw na iyon.
Ito ay mula sa isang taong bukas ang loob.
Mas hinigpitan ko ang yakap kay Mateo.
“Bakit?”
Huminga nang malalim si Javier.
“Dahil wala ka nang ibang pagpipilian sa akin.
Naiinis ako sa pariralang iyon.
“Hindi ba’t binigyan kita ng opsyon na dukutin ang anak mo?”
“Pansamantala lang iyon!”
Tinakpan ni Mateo ang kanyang mga tainga.
Lumuhod ako sa tabi niya.
“Tingnan mo ako. Kasama mo na ako. Wala nang magkukulong sa iyo ulit.”
Hinigpitan niya ang blusa ko.
“Sabi ni Tatay, mas mabilis kang pipirma kapag umiyak ako.”
Naramdaman ko ang pagkabasag ng dibdib ko.
“Pirmahan ang ano?”
Tumingin sa ibaba si Javier.
At doon ko naalala.
Tatlong araw matapos mawala si Mateo, may inilapag si Javier na folder sa harap ko.
“Para ilipat ang bahay sa isang trust,” sabi niya sa akin. Kung sakaling kailangan naming magbenta agad, umupa kami ng mga mananaliksik, o magbayad ng kahit ano.
Nawasak ako.
Hindi ako makatulog.
Hindi ako makakain.
Hindi ako makapag-isip.
Kinuha ko ang panulat.
Ngunit nagsimulang sumigaw si Lucia sa pasilyo:
“Ayaw ni Matthew!”
Inuuntog niya ang ulo niya sa pader hanggang sa nabitawan ko ang dokumento.
Nang gabing iyon ay hindi ako pumirma.
Hindi ako kinausap ni Javier nang dalawang araw.
Ngayon ay naunawaan na niya.
Ang bahay ko.
Hindi kay Javier ang bahay na tinirhan namin.
Minana ito mula sa aking lola, isang maliit na bahay mula sa Puebla na may asul na harapan, isang maliit na patio at isang sirang talavera sa paligid ng fountain. Hindi ko kailanman ginustong ibenta ito, bagaman iginiit ni Javier na ilipat kami sa isang “mas magandang” lugar.
“May utang ka,” sabi ko.
Hindi siya sumagot.
Ginawa iyon ni Don Ignacio.
“Marami.”
Tiningnan siya ni Javier na parang kaya niya itong patayin agad.
“Tumaya siya,” sabi ng matanda. “Masamang negosyo. Mga pautang. Mga taong mula sa Cholula. Mga taong hindi naghihintay.”
Tiningnan ko siya nang hindi ko siya makilala.
Si Javier, ang amang umiyak sa harap ng mga kamera.
Si Javier, ang lalaking nagdikit ng mga poster na may mukha ni Mateo.
Si Javier, ang asawang yumakap sa akin noong gabi, ay nagsasabing:
“Hanapin natin siya.”
Alam niya kung nasaan siya.
Alam na alam niya noon pa man.
Maya-maya lang ay dumating na ang mga pulis.
Naging ingay ang lahat.
Mga pulang ilaw sa basang kalye.
Mga kapitbahay na nakamasid mula sa mga bintana.
Umiiyak si Doña Elvira.
Iniabot ni Don Ignacio ang mga susi ng silid.
Inulit ni Javier na isa lamang itong hindi pagkakaunawaan, na gusto lang niya kaming protektahan, na naghi-histerikal ako.
Ang salitang iyon.
Histerikal.
Ginagamit nila ito kapag ang isang babae ay nagsimulang magsabi ng totoo nang masyadong malakas.
Hindi ako iniwan ni Mateo kahit para sumakay sa ambulansya. Dinala nila siya para sa check-up, nakabalot ng kumot. Sumama sa amin ni Lucía si Lucía. Hindi niya naiintindihan ang lahat, pero sapat na ang alam niya.
“Nakita kita,” sabi niya sa kapatid niya.
Hinawakan ni Mateo ang kamay niya.
“Nakita rin kita.
Tahimik na umiyak si Lucia.
“Mahina kitang binati para maniwala sa akin si Nanay.
Pinikit ni Mateo ang kanyang mga mata.
“Hindi ako makasigaw. Sinabi nila sa akin na kapag sisigaw ako, kukunin din nila si Sofi.”
“Lucia ang pangalan ko,” sabi niya, naiiyak na sabi.
Sa unang pagkakataon sa loob ng isang buwan, bahagya na ngumiti si Mateo.
Ang ngiting iyon ang nagligtas sa akin mula sa tuluyang pagkadurog ng puso.
Sa ospital, binanggit ng mga doktor ang tungkol sa dehydration, pagbaba ng timbang, pagkabalisa, mga mahinang suntok, mga senyales ng pagkakakulong. Nakarinig ako ng mga salitang parang may tinamaan ng bato.
Dumating ang Tanggapan ng Tagausig.
Ang Komisyon sa Paghahanap.
Isang sikologo ng bata.
Isang manggagawang panlipunan.
Ang parehong pulis na ilang linggong nagsabi sa akin na “iniimbestigahan pa rin namin” ay mabilis na naglakad, kumuha ng mga litrato, humingi ng mga pahayag, at kinuha ang lumang telepono.
Gusto kong ipagsigawan sa kanila na laging nasa harap namin si Mateo.
Sa harap ng lahat.
Sa dilaw na bahay.
Sa likod ng isang kurtina.
Pero ang galit ay maaaring maghintay.
Hindi ginawa ni Mateo.
Nang gabing iyon, natulog siya na nasa loob ng kamay niya ang kamay ko.
Sa tuwing ipipikit niya ang kanyang mga mata, nagigising siyang umiiyak.
“Huwag mong patayin ang ilaw.”
“Hindi ko naman pinapatay ‘yan.”
“Huwag mong isara ang pinto.”
“Hindi ko ito isinasara.
“Huwag mong papasukin si Tatay.
Nilunok ko ang mga luha ko.
“Hindi na mauulit.”
Naaresto si Javier nang umagang iyon.
Noong una ay itinanggi niya ang lahat.
Pagkatapos ay sinabi niya na sina Don Ignacio at Doña Elvira lamang ang gumawa nito.
Kalaunan ay sinabi niya na ito ay isang “maling interpretasyon ng kasunduan ng pamilya.”
Sa wakas, nang tiningnan nila ang mga camera, mga ipinadala, mga binurang mensahe at ang lumang telepono, nagsimula na siyang hindi na gaanong magsalita.
Planado na niya ang lahat.
Hindi dinala si Mateo ng trak sa kanto.
Si Javier pala iyon.
Hinintay niya ito sa isang gilid ng kalye kasama ang trak ni Don Ignacio. Sinabi niya rito na nasa ospital ako, kailangan niya raw mabilis na makasakay. Nagtiwala si Mateo. Paano siyang hindi magtitiwala? Ang tatay niya iyon.
Dinala nila siya sa dilaw na bahay sa pamamagitan ng isang pasukan sa likuran.
Kinuha nila ang bisikleta niya.
Itinapon nila ang helmet.
Binuksan nila ang backpack para magmukhang karahasan ito mula sa labas.
Habang sinisigaw ko ang pangalan niya sa ulan, si Javier ay kalahating bloke ang layo, pinapanood ang sarili niyang anak na umiiyak sa isang nakakandadong silid.
Lumabas ang dahilan sa mga pahayagan at sa mga pahayag.
Mga utang.
Pagtaya.
Isang nakompromisong lupa.
Isang utang na may interes na lumaki na parang amag.
Ang lagda ko ang naging susi sa pagbebenta ng bahay, pag-alis ng pera, at “pagsisimulang muli,” na para bang maaaring simulan muli ang isang buhay matapos ikulong ang isang bata.
Tinanggap ito nina Don Ignacio at Doña Elvira dahil may utang din sa kanila si Javier, dahil nangako itong babayaran sila at dahil, ayon sa kanila, “hindi naman gaanong nagdusa ang bata”.
Nang marinig ko ang pariralang iyon sa pahayag, sumuka ako sa banyo ng Tanggapan ng Tagausig.
Nakakulong ang anak ko nang tatlumpu’t isang araw.
Tatlumpu’t isang gabi na wala sa kanyang kama.
Kung wala ang mga kwento niya.
Kung wala ang kanyang kapatid na babae.
Kung wala ako.
At may nangahas na sabihin na hindi naman siya gaanong nagdusa.
Ang unang linggo pagkatapos ng pagsagip ay pinaghalong himala at kakila-kilabot.
Napuno ng mga tao ang bahay.
Mga abogado.
Mga sikologo.
Mga kamag-anak.
Pulisya para sa mga hakbang sa proteksyon.
Dumating ang biyenan kong babae na umiiyak.
“Pakitingnan ko si Javier,” pakiusap niya sa akin. Asawa mo siya.
Tiningnan ko siya mula sa pinto.
“Anak ko si Mateo.”
Hindi ko siya pinapasok.
Ang sarili kong ina ay nagmula sa Atlixco na may dalang mga basket ng pagkain: sopas, kanin, nunal, prutas, matamis na tinapay. Hindi niya alam kung paano gagamutin ang nangyari, kaya pinuno niya ang refrigerator.
“Kumakain ang mga bata kahit magunaw ang mundo,” aniya.
Tama siya.
Kaunti lang ang kinain ni Mateo.
Nakatingin si Lucia sa bintana.
Hindi ako natulog.
Bawat tunog ng kalye ay nagpapatayo sa akin. Bawat sasakyang huminto sa harap ng bahay ay nagpapanginig sa akin. Nagpapalit ako ng mga kandado, nagpakabit ng mga kamera, at nagpatibay ng mga bintana. Tinanggal ko ang mga kurtinang nakaharap sa dilaw na bahay dahil hindi ko matiis na makita ang harapang iyon.
Segurado ang bahay.
May mga selyo.
Gamit ang teyp.
Kasabay ng bulungan ng mga kapitbahay.
Gusto ko sanang sunugin.
Pero isang araw ay inutusan ako ni Mateo na tumingin.
“Gusto kong makita mula sa labas,” aniya.
Sinamahan kami ng psychologist.
Tatawid kami ng kalye.
Nakatayo si Mateo sa harap ng puting gate. Hinawakan ni Lucia ang kamay niya. Tumingala siya sa bintana ng ikalawang palapag.
“Binibilang ko ang mga araw doon,” bulong niya.
Huminga ako nang malalim hangga’t maaari.
“Paano?”
“May maliliit na linya sa dingding.” Ngunit pagkatapos ay ipininta ang mga ito ni Don Ignacio.
Napatikom ni Lucia ang kanyang mga labi.
“Nakita kita.”
Tumingin sa kanya si Mateo.
“Oo.”
“Iniligtas kita.”
Tumango siya.
“Oo.”
Tumayo nang maayos si Lucia na parang isang maliit na sundalo.
“Kung gayon, may utang ka sa akin sa mga magulang mo.”
Isang maliit na tawa ang pinakawalan ni Mateo.
Hindi ito nagtagal.
Pero tawa iyon.
At parang may narinig akong bumukas na pinto.
Mahaba ang prosesong legal noon.
Masakit.
Marumi.
Sinubukan ni Javier na sabihin na ako ay hindi matatag, na ang pagkawala ni Mateo ay nagpa-paranoid sa akin, na gusto lang niyang “protektahan ang patrimonya ng pamilya.” Humingi ang kanyang abogado ng supervised cohabitation. Binanggit niya ang karapatan ng ama. Binanggit niya ang pamilya.
Pinakinggan ng hukom ang lahat.
Pagkatapos ay hiniling niya na makinig kay Mateo sa isang protektadong lugar.
Hindi kailangang makita iyon ng anak ko.
Nagpatotoo siya kasama ang isang sikologo, iginuhit muna ang dilaw na bahay, pagkatapos ang bintana, at pagkatapos ay si Lucía gamit ang pulang krayola.
Nang tanungin kung sino ang kumuha sa kanya, sinabi niya:
“Ang tatay ko.”
Hindi siya umiyak nang sinabi niya iyon.
Mas nasaktan ako noon.
Parang naubos na ang mga luha.
Sinuspinde ang awtoridad ni Javier bilang magulang habang isinasagawa ang proseso at pagkatapos ay nawala ito sa kanya. May sentensya para sa pagdukot, pag-agaw ng kalayaan, karahasan sa pamilya at kung ano ang maituturing ng mga batas na isang pagtataksil na walang salita ang makakarating.
Nahatulan din sina Don Ignacio at Doña Elvira.
Ang dilaw na bahay ay naibenta pagkalipas ng ilang taon.
Hindi ko kailanman gustong malaman kung sino.
Umalis kami kanina.
Ibinenta ko ang bahay ko sa Puebla, hindi dahil nanalo si Javier, kundi dahil hindi ko na mapagaling ang mga anak ko sa pamamagitan ng pagtingin sa bintana kung saan ang bangungot ay hugis kurtina.
Lumipat kami sa Cholula.
Isang maliit na bahay, may patio at tanaw mula sa malayo ang simbahan sa burol kapag maaliwalas ang langit. Tuwing Linggo, bumibili kami ng mga cemita. Minsan, pumupunta kami sa zócalo ng Puebla para sa kamote o mga matatamis mula sa Santa Clara, at si Mateo ay sasama sa akin hanggang sa unti-unti siyang bumitaw.
Hindi na niya ginamit muli ang asul na bisikleta.
Ilang buwan na rin niyang ayaw na makita ito.
Itinago ko ito sa isang bodega, kasama ang bagong helmet na ibinigay sa amin ng isang tao nang marinig nila ang kuwento. Isang araw, halos isang taon na ang lumipas, pumasok si Mateo at inilabas siya.
“Gusto kong pinturahan ito,” sabi niya.
“Anong kulay?”
Nag-isip siya sandali.
“Pula.”
Pininturahan namin ito sa looban.
Mas maraming pintura ang natamo ni Lucía sa mga braso niya kaysa sa bisikleta. Nagalit si Matthew, tapos tumawa. Napaupo ako sa sahig, may mantsa sa mga kamay, at umiyak nang hindi nila ako nakikita.
Ang unang beses na nagbisikleta siyang muli ay sa isang saradong kalye, katabi ko akong naglalakad at si Lucía na sumisigaw ng mga tagubilin na parang isa siyang propesyonal na tagapagsanay.
“Preno! Huwag kasing bilis! Bilisan mo na!”
Huminto si Mateo pagkalipas ng sampung metro.
Nanginginig siya.
“Hindi ko kaya.”
Lumapit ako.
“Oo, kaya mo. Pero hindi mo kailangang gawin iyon ngayon.”
Tiningnan niya ang pulang bisikleta.
Tapos tumingin siya sa akin.
“Sabi sa akin ni Papa, makakalimutan mo raw ako kapag nagtagal ako nang matagal.”
Naramdaman kong may kung anong nabasag na naman sa loob ko.
Lumuhod ako sa harap niya.
“Mateo, hinanap kita kahit sinasabi ng lahat na wala akong malay. Buong buhay ko sana kitang hinanap.
“Kahit na patay na siya?”
“Kahit na sabihin pa sa akin ‘yan ng buong mundo.
Pumasok si Lucia sa pagitan namin.
“Ako rin. Alam kong nandoon ka.”
Niyakap ni Mateo ang kanyang kapatid.
Sa pagkakataong ito, hindi dahil sa takot.
Dahil sa pasasalamat.
Lumipas ang mga taon.
Hindi sa mahiwagang paraan.
Hindi bilang isang pelikula.
Binabangungot si Mateo. Takot si Lucía sa mga bintana. Inatake ako ng panic nang marinig ko ang pagpreno ng mga trak. Pumunta kami sa therapy. Natuto kami ng mga bagong salita: trauma, pagkukumpuni, kaligtasan, mga limitasyon.
Natuto rin kami ng mga mas simpleng bagay.
G.
Lupa.
Tawanan.
Tahanan.
Noong araw na labindalawa si Mateo, hiniling niyang pumunta sa Puebla para bisitahin ang kanyang dating elementarya.
Natakot ako.
Pero pumunta kami.
Ganun pa rin ang paaralan: ang gate, ang mga mural, ang tamale stand sa kanto, ang mga batang umaalis na may dalang malalaking backpack. Nakatitig si Mateo sa bangketa kung saan lumitaw ang kanyang helmet.
Pagkatapos ay kumuha siya ng isang nakatuping papel mula sa kanyang backpack.
Isa itong drowing.
Ang dilaw na bahay.
Ang bintana.
At isang batang babae na nakaturo.
Sa ibaba ay isinulat niya:
“Nakita ako ng ate ko noong walang ibang nakakakita sa akin.”
Si Lucía, na siyam na taong gulang na ngayon, ay namula.
“Naku, Mateo.”
Iniabot niya sa kanya ang drawing.
“Sa iyo na iyan.”
Niyakap niya ito nang mahigpit.
Sa sandaling iyon, may naunawaan ako na hanggang ngayon ay pumipigil sa akin.
Minsan tayong mga matatanda ay humihingi ng malalaking pagsubok.
Mga video.
Mga Lagda.
Mga Pahayag.
Mga selyo.
Ngunit ang katotohanan ay nagsimula sa isang limang taong gulang na batang babae na nakaturo sa isang bintana.
Isang babaeng halos hindi ko paniwalaan dahil akala ko ang sakit na nararamdaman niya ay kathang-isip lamang.
Walang inimbento si Lucía.
Nakita niya kung ano ang tumigil sa pagtingin naming lahat.
Si Mateo ngayon ay labinlimang taong gulang.
Sumasakay siya ng pulang bisikleta sa Cholula, laging nakasuot ng helmet, kahit na naaawa siya rito. Patuloy na tumitingin si Lucía sa mga bintana, ngunit hindi na natatakot. Sabi niya gusto niyang maging isang detektib o isang sikologo, depende sa araw.
Ako pa rin ang ina niya.
Mas kahina-hinala.
Mas mahirap.
Pero mas maasikaso rin.
Hindi ko na binabalewala ang kutob ko.
Hindi ko na hinahayaang tawagin ng kahit sino ang instinct eksaherasyon.
Sumulat si Javier ng mga liham mula sa bilangguan.
Noong una ay binuksan ko ang mga ito.
Noon ko naunawaan na hindi lahat ng boses ay karapat-dapat na muling mapakinggan sa isang bahay. Itinago ko ang mga ito nang hindi nababasa sa isang kahon para sa talaan, hindi para sa puso.
Hindi kailanman humiling si Mateo na makita sila.
Isang araw, nagtanong si Lucia:
“Minahal ba tayo ni Tatay?”
Mabagal akong tumugon.
Ayokong bigyan siya ng madaling kasinungalingan.
“Gusto niya kaming makuha,” sabi ko. “Hindi iyon katumbas ng pagmamahal sa amin.
Tumango siya.
Na parang alam na niya.
Wala na ang dilaw na bahay sa kalye namin.
Pero minsan lumilitaw ito sa aking mga panaginip.
Nandito ako sa labas, sa gitna ng ulan, nakatingin sa kurtina.
Sa pagkakataong ito, hindi na ako maghihintay ng isang buwan.
Sa pagkakataong ito ay tumawid ako ng kalye mula sa unang segundo.
Nagising akong pawisan.
Pagkatapos ay pumunta ako sa kwarto ni Mateo.
Nakikita ko siyang natutulog.
Pagkatapos ay papunta kay Lucía.
Nakikita ko siyang nakanganga, ang isang paa ay nakalabas sa kumot, ganap na nagmamay-ari ng kanyang mundo.
At huminga ako.
Isang buwan nang nawawala ang anak ko.
Hinahanap namin ito kahit sa malayo.
Sa mga ospital.
Mga terminal.
Campos.
Mga kalsada.
At nasa harap na niya ito.
Sa likod ng isang kurtina.
Sa tahimik na bahay ng mga tahimik na kapitbahay.
Binabantayan ng mga taong tila walang kakayahang gumawa ng masama.
Inihatid ng sarili niyang ama.
Iniligtas ng kanyang kapatid na babae.
Iyan ang buong katotohanan.
Yung nasasaktan at yung nagpapagaling.
Dahil itinuro ng limang taong gulang kong anak na babae ang isang dilaw na bahay at sinabing:
“Nandoon si Mateo.
Akala ko sakit ng isang bata.
Pero hindi.
Nakakatuwang tumingin kung saan wala nang lakas ang mga matatanda na tumingin.
At salamat sa tinging iyon, nakauwi ang anak ko.